Lezing Lieve Van Weddingen

Afgelopen week ging ik met mijn schoonzus – die zo rond de jaarwisseling een nieuwe Steverlinck op de wereld zal zetten – naar een lezing van Lieve Van Weddingen. Lieve Van Weddingen is therapeute en gespecialiseerd in het begeleiden van moeders die na de bevalling even het evenwicht kwijt zijn. Ik volg haar al een tijdje op Facebook waar ze dagelijks inspirerende quotes post die me altijd aan het denken zetten. Toen ik dus zag dat ze in samenwerking met de Gezinsbond een lezing gaf, wilde ik graag eens gaan luisteren.

We waren met niet zo heel veel moeders – een stuk of 20 – en slechts één man in het hele gezelschap. De lezing startte met de vraag: wat moet je allemaal afgeven als je moeder wordt? Controle! Vrijheid! Je lichaam! Tijd voor jezelf! Tijd om je eten op te eten als het nog warm is! Tijd voor je partner! Iedereen wist wel iets te zeggen en allemaal waren de voorbeelden heel herkenbaar. Topidee trouwens, om mijn zwangere schoonzus mee te nemen – dacht ik nog. Ik keek wat verontschuldigend naar Sofie maar ze seinde terug dat het ok was. Ik heb wel de rest van de avond om het kwartier “gaat het?” en “sorry he” gefluisterd.
We kregen eerst het ruimere kader mee (bijvoorbeeld het verschil tussen moederrouw – waar je door een soort rouwproces gaat door de grote veranderingen in je leven – en een postpartum depressie – waar echt suïcidale neigingen aan te pas komen).
Tussendoor was er altijd ruimte voor vragen en voor het vertellen van eigen ervaringen.

Ik ga het niet helemaal opnieuw vertellen – ga vooral zelf eens luisteren – maar ik geef jullie wel graag mee wat ik voor mezelf wilde onthouden.

  • Het fenomeen ‘Maternal Gatekeeping’
    Maternal gatekeeping betekent dat een moeder zichzelf altijd als de beste verzorger van het kind ziet. Het vertaalt zich onder andere in het moeilijk kunnen afgeven van het kind (aan de vader). Ze gaf zelf het voorbeeld van hoe vaders met de beste bedoelingen kinderen aankleden, maar dan toch vaak kleine opmerkingen moeten horen over knoopjes die niet helemaal juist toe gedaan zijn (schuldig!) of van moeders die de vader aanmanen om voorzichtiger te spelen met hun kroost (ook soms schuldig). In sommige gevallen zorgt dat ervoor dat vaders het initiatief afgeven en eerder vanop de zijlijn toekijken. Dat resulteert dan weer in een moeder die soms te veel doet en het misschien nog lastiger krijgt met iets uit handen geven. En dat zou dan kunnen resulteren in een moeder die het noorden totaal kwijt geraakt.
    Ik moet zeggen dat ik het bij Kasper veel lastiger had om hem uit handen te geven dan nu bij Elias. Ik kan makkelijker loslaten omdat ik intussen ook wel gewoon wéét dat Wout een supergoeie papa is. Het helpt ook dat we jongens hebben – die zijn wat makkelijker aan te kleden. Los daarvan ben ik ook echt van mening dat hij evenveel vader moet zijn als ik moeder – we hebben die twee koters immers samen gemaakt. Ik krijg dan ook echt stande pede het zuur als Wout becomplimenteerd wordt als hij met één van onze kinderen naar de dokter gaat. Als ik ga, wordt dat snel als normaal gezien – als hij gaat zegt dat blijkbaar nog iets anders. Maar dat is een heel ander verhaal (waar ik ook nog wel eens over wil schrijven).
    Ik nam mezelf voor om er zeker voor te zorgen zijn initatief niet af te remmen. Sindsdien staat Kasper elke avond op zijn sokken op Wout zijn knie naar mij te roepen: MAMA KIJK PAPA BEEN! Ik kreeg dan wel eens een hartverzakking maar voorlopig is hij er nog niet afgestuikt en ze schijnen het allebei heel lollig te vinden. 

    Bron: Google – deze foto’s toonde het wereldwijde web mij toen ik zocht op ‘Maternal Gatekeeping ‘. Ik denk dat ik hetzelfde resultaat zou krijgen als ik zou googlen op ‘man heeft onzichtbare bal vast’ of ‘man heeft buikpijn op de achtergrond’.

  • Het tweede wat me zal bij blijven is het ‘Still Face Experiment’. Dat kwam ter sprake toen Lieve Van Weddingen uitlegde hoe het kind ook de gevolgen draagt van een postpartum depressie. Moeders die een postpartum depressie hebben, kunnen het soms lastig hebben om te ‘connecteren’ met hun kind. Dat kan zich bijvoorbeeld uiten in wat robotachtig voor hun baby zorgen. Hun gezicht toont dan minder emoties dan gewoonlijk. Baby’s reageren daar heel erg op – op zo’n ‘still face’. Je kan in dit filmpje zien wat het effect bijvoorbeeld is als een moeder eerst wél in interactie treedt met haar kind en dan plots niet meer. Het kind doet alles om toch de aandacht te krijgen en geraakt na een tijdje ook gewoon echt in paniek. Ik kreeg kippenvel toen ik ernaar keek.

 

  • Wat me verder met verstomming sloeg, was de uitleg rond mannenvrouwen en vrouwenvrouwen. Mannenvrouwen leggen makkelijker contact met mannen en hebben het soms moeilijk om met (een groep) vrouwen te connecteren. Vrouwenvrouwen hebben het omgekeerde aan de hand: die kunnen doorgaans vlotter overweg met andere vrouwen en zullen dus vaker meer vriendinnen hebben. De scheiding is natuurlijk niet absoluut – soms ben je gewoon zo iemand die evengoed met mannen als met vrouwen overweg kan. Tot hiertoe weinig nieuws onder de zon. Maar de link met de voorkeur van geslacht, die had ik simpelweg nooit gelegd. Ik ben zo’n mannenvrouw (ik heb zelf twee broers en nul zussen, dat zal ook wel meespelen). Dat betekent dus dat ik makkelijker connecteer met mannen en het verklaart voor een stukje waarom ik graag een zoon wou en ook heel blij was dat numero twee ook een jongetje bleek. Blijkbaar zou ik – als mannenvrouw – natuurlijker (dus niet per se beter of slechter) overweg kunnen met zonen dan met dochters. Dat speelt zich allemaal af op een onderbewust niveau maar ik vond het toch frappant. Ik heb ook altijd eerlijk gezegd dat ik een lichte voorkeur had voor een jongen. Van Weddingen zei dat sommige vrouwen een duidelijke voorkeur hebben en dat die werkelijk teleurgesteld kunnen zijn als hun kind dan van het omgekeerde geslacht blijkt te zijn. Uitspraken als “zolang het maar gezond is” helpen in zo’n geval niet. Beter is gewoon toe te laten van daar even ongelukkig over te zijn.

 

  • Ten slotte onthoud ik graag de tips die ze meegaf voor op momenten dat het moeilijk gaat. Ze raadde aan om te ‘gronden’ – dus terug met je voeten op de grond te staan, terug in contact komen met de aarde in plaats van voortdurend in je hoofd te leven (de goede verstaander leest: minder piekeren).  In de tuin werken (liefst met je handen) kan dat bevorderen, maar ook dansen (op blote voeten) kan helpen. Een goede relatie met je partner waarin je duidelijk communiceert en blijft praten met elkaar helpt uiteraard ook. Een voordeel aan een ‘mannenvrouw’ zijn: ik weet al lang hoe weinig mannen verstaan als je het niet letterlijk zegt.
    Ze gaf ook mee dat het echt belangrijk is om jouw me-time te claimen. Durf dat aangeven en opeisen. Uit een leeg vaatje kan je niet tappen dus het is zo belangrijk om zelf fris te blijven in je hoofd zodat je de moeder kan zijn die je wil zijn. Denk maar aan de stewardess in het vliegtuig die uitbeeldt hoe je eerst je eigen zuurstofmasker moet opzetten alvorens je dat van je kind(eren) opzet. De jonge, kinderloze versie van mezelf dacht dan altijd dat ik sowieso eerst mijn kinderen zou redden, maar nu besef ik pas echt wat er bedoeld wordt. Je moet er namelijk eerst zijn voor je hen kan redden.

 

Ik heb mezelf dus voorgenomen om:
1. Mijn vent wat meer de kinderen hun kleren achterstevoren te laten aandoen.
2. Vaker mijn eigen zuurstofmasker op te zetten.
In het kader van voornemen twee ging ik onlangs cocktails drinken met een vriend die mij zo hard kan doen lachen dat het een buikspiertraining op zich is. Dat is handig want zo kan ik ‘sporten’ ook alweer van mijn to do lijst schrappen.
Dat in de tuin werken zal ik dan wel houden voor als het écht nodig is.

Lieve Van Weddingen schreef een boek (“Mijn baby lacht, nu ik nog) en in oktober komt haar nieuwe boek (“101 vragen van kersverse mama’s) uit.

Disclaimer: deze post werd niet gesponsord want ik beteken niets in blogland en ik kan dus schrijven over wat ik wil en niet over wat ik gratis krijg.