Het evangelie volgens Kas III

Van bloggen komt de laatste tijd niet erg veel meer in huis. Fulltime werken, twee kleine kindjes, een huishouden en de vermoeidheid houden me wat tegen. Ik ben er ook maar mee gestopt mezelf dat kwalijk te nemen. Het is wat het is en ik leef het leven zo goed als ik kan. Wat me wél lukt, is Kas zijn straffe uitspraken opschrijven. Ook niet allemaal want zijn bebber staat niet stil en hij flapt er elke dag wel wat geniale dingen uit.

Alhier een kort overzichtje:

  • Nee niet praten mama papa. Kas moet praten! (Kas vindt dat hij zelf te weinig aan het woord komt in de auto en laat ons dat luid weten vanop de achterbank).
  • Niet slapen mama! Niet moe zijn! (Ik was ziek en hij merkte op dat ik niet echt actief meekeek naar Samson).
  • Ik heb veel veel koud! Wantjes aan! (Heel de winter mijn stinkende best gedaan om hem zijn wanten langer dan 10 seconden te laten aandoen. En nu het eindelijk lente wordt, wil hij wel).
  • Jij moet de kaka in stukken snijden. (Kas wijst naar zijn potje en had een bijzonder voorstel).
  • Wat eet een schildpad eig’lijk? En een vlinder? (Ik heb het allebei moeten googlen).
  • Zachtjes mama! Op de stoep rijden! Kijk voor je! (Kas zit achterop bij mij op de fiets en hij vindt het nogal hard gaan).
  • We moeten snoepjes kopen voor Kas! Tot straks paard! (Kas neemt afscheid van het paard in de wei).
  • Ik vind Kaatje wel slecht! (Wout & ik zegden elkaar in de auto dat we die kindermuziek van Kaatje “niet slecht” vinden. Ons kind toont nog eens dat hij een peuter is).
  • Ik kom niet terug tractor! (Kas neemt afscheid van de tractor).
  • Dag auto! Ik ga naar pipitheek! Ben zo terug! (Kas zwaait naar de auto die ons laat oversteken op weg naar de bibliotheek).
  • Dag mensen! Ik ga sjommemmen! Ik kom niet terug! (We vertrekken uit de bibliotheek en gaan naar de speeltuin)
  • Het is jente! boekje vanne jente lezen mama! (We fietsen door het park en ik wijs hem op de bloesems. Hij herinnerde zich nog dat we enkele weken geleden “Saar in de lente” lazen waar ook bloesems inkwamen).
  • Nu zijn we weer bij jou, eendje! (Kas fietst naar een eend en lijkt de eend best persoonlijk te kennen als ik dat zo hoorde).

Hij wordt zo groot, die oudste van mij. Ik vind het fantastisch en vreselijk tegelijk om hem zo snel te zien groeien. Het is een topkind, echt waar. En als de dag lang was en ik pas na zessen klaar ben met lesgeven, dan hoef ik maar één minuutje met hem te praten en de vermoeidheid glijdt van me af. (Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat hij net zo goed het omgekeerde effect op me kan hebben – maar hij ligt in bed terwijl ik dit schrijf en dan herinner ik me altijd iets makkelijker zijn goeie kanten).

Onlangs boog hij naar me toe en fluisterde hij: “Mama, ik ben fier op jou”. En dat was één van de eerste keren dat ik écht het gevoel had dat we dat nog niet zo slecht doen met onze kinderen.

Processed with VSCO with c1 preset

Advertenties

Het evangelie volgens Kas II

Intussen ben ik weer aan het werk en dat bevalt me zeer. Het is druk en veel rushen en mijn lontje is wat korter ’s avonds maar ik ben echt heel blij om terug te zijn, om mijn collega’s en mijn studenten te zien. Ik ga dat niet onder stoelen of banken steken – ik ben graag op school (pun intended).

Kasper en Elias groeien intussen vrolijk verder. De laatste weken beginnen ze echt lol te hebben met elkaar. Ze vullen hun tijd samen voorlopig in met niet altijd erg begrijpbare spelletjes zoals daar zijnde dingen op de grond laten vallen, dingen omduwen en dingen weg gooien. Maar ze vinden het alletwee hilarisch en liggen regelmatig in een breuk met elkaar. Kasper moet maar een gek geluid maken of Elias ligt al dubbel van het lachen. Ik vind dat fantastisch. En op dagen dat het allemaal even veel wordt – zo twee nog kleine kindjes – moet ik daar maar aan denken om het allemaal iets lichter te vinden.

Kas zijn wereld groeit trouwens heel erg met hem mee en aangezien hij veel taal heeft om alles te benoemen, weet ik vrij goed wat er zich allemaal in zijn wit koppeke afspeelt. Hij is nu erg bezig met de kleuren. Hij kent ze bijna allemaal passief en héél actief kent ie blauw. Ik durf stellen dat dat voorlopig zijn lievelingskleur is. Verder is hij helemaal gek van het boek “Ik wil een leeuw” en erg bang van het boek “Dino’s bestaan niet“. Elke keer hij het boek in zijn ooghoeken ziet zegt ie mij: Niet boekje dino’s lezen mama, Kas beetje ziek worden dan.

Hij kan het nogal uitleggen, die charel. Leest u zelf maar:

  • Dit is geen koek. Hij vraagt om een koek en ik gaf hem een Granny met bosvruchten.
  • Wout is nog de auto wegzetten. Ik stak Kas in bad, meende Wout te horen en riep ‘Wou-hout’.
  • Nee, want Elias slaapt/Nee, want papa is nog werken. Dat zegt ie bij alles waar hij geen zin in heeft of als ik moet stoppen met zingen.
  • Mama, weet je wat? Elke dag honderd keer en dan volgt er helemaal NIKS. Intussen wil ik het toch echt wel graag weten.
  • Stempel oppe poes zetten! Tijdens zijn zindelijkheidstraining mocht hij altijd een stempel op een tekening zetten. Die dag wou hij eens wat anders.
  • Eentje is ‘noeg!’ terwijl hij drie paaseitjes neemt.
  • Ik vind ’t superlekkek! wanneer hij vlees, rozijnen, bonen, sandwichen, spek, eitjes, koekjes, appels, peren en paarse druiven krijgt.
  • Elias vindt het niet superlekkek. Elias gaf een beetje van zijn fles terug.
  • Ik wil oppe paadje zitte. Paardje gate leuk vinden. Ik vraag hem altijd om te kijken naar mensen hun gezicht om af te leiden of ze het ok vinden wat hij doet. Dat kwam die keer terug als een boomerang.
  • Mama, ik ben nog een kleine baby. Yeah, you are.
  • Nu is oma jajig! Elke keer nadat hij In de Gloria uit volle borst gezongen heeft.
  • Oma is superjajig! Kas stapt de bloemenwinkel van de buren binnen en deelt mee waarom wij een boeket komen kopen.

Ik moet regelmatig zo hard lachen om wat er allemaal uit zijn mondje komt. Kasper is zo’n vrolijk kindje en ik heb het gevoel dat hij echt goed in zijn velleke zit. Het is zo grappig om hem naar de keuken te sturen om aan oma de ‘vjod’ te gaan vragen en hem dan zien terug te komen met de gevraagde ‘vjod’. Ik vind het zo fijn als ie na de opvang vertelt dat hij fijn met Febe heeft gespeeld. Kas is echt één van mijn favoriete gesprekspartners – al kan ik ook wel eens zot worden van de duizendste “Mama, wat is dat eig’lijk?”. ’t Is een babbelkous, mijn oudste zoon. Iets van de appel en de boom zeker?

IMG_6482

Het andere evangelie van Kas kan je hier lezen.

Het evangelie volgens Kasper

Intussen is onze Kas 2 jaar en 2 maanden oud. Mensen vallen vaak steil achterover als ik dat zeg – zeker wanneer ze hem zelf aan het woord horen. Hij legt het nogal graag uit en hij kan dat ook behoorlijk goed. Dat hoeft niet te verbazen met twee spraakwatervallen als ouders waarvan er dan nog eentje verondersteld wordt iets te weten over taalverwerving. Ik ben heel trots op Kasper en op het feit dat hij zo goed kan spreken. Ik denk dat het hem in deze fase van zijn leven – de alom gevreesde peuterpuberteit – geen windeieren legt dat hij goed kan zeggen wat hij voelt en denkt en nodig heeft. Niet dat het hij het dan altijd krijgt, maar het helpt wel dat ik tenminste weet wat ik hem moet weigeren. Maar wat ik het allerleukste vind aan Kasper zijn taaltje: het is verstaanbaar – zeker voor mij – en toch ook nog vol van die kleine schattige versprekingen. En daarbij komt nog dat hij heel wat sociale grenzen niet kent en dat wij hem sommige ook bewust niet aanleren (bv. die typische Vlaamse kneuterigheid). Hij haalt mensen regelmatig uit hun comfortzone door zijn spontane taaluitingen en ik vind dat echt werkelijk geweldig.

Een greep uit zijn evangelie van de voorbije maanden:

  • Kijk, dat is eiglijk een jaartje. (Kasper brengt mij een voor het menselijk oog niet te waarnemen mini-stukje haar dat hij ergens gevonden heeft en dat ik nu in de vuilbak moet gooien).
  • Een tractor mama! Neen, het is eiglijk een wuwofer! (Kasper ziet een tractor maar bedenkt zich nog net op tijd dat het een bulldozer is. Merk ook op dat ‘eigenlijk’ een heel populair woord is).
  • Kom maar binnen! Hier is het lekker warm! (Tegen iedereen die ons huis binnenkomt. Ik veronderstel dat ik het één keer moet gezegd hebben en dat hij dat onthouden heeft ofwel is hij de meest gastvrije peuter ooit).
  • Maar mama, de chakka weent! (Kas probeert mij te overhalen om hem nog een chocolade eitje te geven. Hij stelt daarbij vooral het belang van het eitje voorop, dat spreekt.)
  • Dag bakker! (Kas gaat mee brood halen en begroet iedereen liefst met de correcte terminologie).
  • Nonkel Kieter Pan naar dokkok gaan. (Kas geeft zijn peter goede raad wanneer die hem vertelt dat hij geen kus kan geven omdat hij een beetje ziek is).
  • Wat hierebeurt?! (Kas kijkt vol verontwaardiging naar de ongelooflijke rommelboel die hij helemaal zelf gemaakt heeft).
  • Mama, Elias lacht! (Elke keer wanneer hij Elias eerst heeft doen wenen en daarna iets geks doet zodat Elias moet lachen).
  • Das ik! Dag ik! (Kasper kijkt op het potje naar een filmpje van zichzelf)
  • Mij helpen! Mij helpen! Mama, help mij! (Ik vond het belangrijk hem snel aan te leren om hulp te vragen. Tot nu toe heb ik daar toch al enkele peuteraanvalletjes mee weten te voorkomen).
  • Echt leuk inne winkel mama. (Hij had een chocolade ei mogen proeven).
  • Mama, ben ik? Ik bén daar! Kas nog inne bedje liggen. (Hij doet alsof hij onzichtbaar is en suggereert ook waar hij dan zou kunnen zijn).
  • Tot de volgende keer uil/bibitheek/pipi/kindje/tant/… (Kasper vindt begroeten en afscheid nemen erg belangrijk).
  • Nog één keer en dan gedaan! (bij alles wat hij daarna nog 10 keer zal vragen).
  • Tot de volgende keer, kaka! (Ik ben Elias zijn speciaal cadeautje van de verzorgingstafel aan het schuren)
  • Elias wakker zijn, ik wel trommelen. (Kas herhaalt de afspraken nog eens voor zichzelf).
  • Ik ben een vod. (Kas legt een vod op zijn hoofd en doet van pars pro toto).
  • Mama niet naar wuwofer gaan. Kas beetje ziek worden dan. (Kas wil gaan kijken naar de bulldozer maar bedenkt zich als hij het ding in de gaten krijgt).
  • Niet van de dino’s lezen. Echt niet. (Hij is sinds kort bang van een van zijn voormalige lievelingsboeken).

Voorwaar ik zeg u: het is de max om een pratend kind te hebben. Eerlijk, soms word ik er ook wel eens zot van dat mijn gedachten niet meer van mij zijn omdat hij voortdurend met mij wil babbelen. Maar ik vind het zo leuk om te zien dat hij zichzelf goed kan uitdrukken en dat hij zijn gevoelens kan benoemen waardoor ik hem snel kan helpen. Hij zingt ook plots alle liedjes die hij al maandenlang hoort in de auto en thuis. Op een grote paddenstoel zingen, mama – zegt ie dan. En zo wandelen wij dan door de stad: ik met mijn caravaan van mannen. Eentje op de fiets, eentje in de buggy, ik erachteraan en zingen maar!

Processed with VSCO with c1 preset

 

Life according to Kas II

Intussen gaat het leven hier elke dag zijn gangetje. ’t Is te zeggen: de ene dag loopt alles gesmeerd en de andere dag word ik wel eens zot van mijn kinderen (en van mijzelf). Op zo’n dagen waarin ik mezelf een vervelende troela vind, helpt het wel bijzonder goed als ik Kasper de focus laat bepalen. Hij weet die zo heel gemakkelijk en natuurlijk op de juiste dingen in het leven te leggen.
Zoals daar zijnde:

1. Spinnenwebben

Op weg naar huis van de bibliotheek – alwaar hij kleurt, potloodjes laat vallen en luid OH OW roept terwijl ik boekjes kies – wandelden we samen over het brugje over de Velpe. Ik wees hem daar op een spinnenweb dat vol dauw hing en vertelde hem dat daar de spin woonde en dat die spin vliegjes had – daar hangen ze, kijk maar zie je’t? Ik dacht: dat vergeet ie zo wel weer want hij stond maar half te luisteren. Maar het moet toch indruk gemaakt hebben. Want sinds kort wijst hij ALTIJD en OVERAL de spinnenwebben aan: “Mama, kijk! Sien!” (hij bedoelt natuurlijk spin nvdr.) Dat betekent heel concreet dat onze wandelingen nu nog trager gaan nu er nog een extra item is waar we overal halt voor moeten houden. En dat betekent helaas ook dat ik dagelijks een update krijg van hoe het met de netheid van onze woonkamer gesteld is. (niet goed, nvdr.)

Processed with VSCO with c1 preset

2. De vrachtwagen op de markt

Elke woensdagvoormiddag is het hier in H. markt. Dat is heel gewoon, zou u zeggen, want dat is al jaren zo. MAAR DAT HEBT U MIS. Want sinds kort staat er een nieuwe kraam op de markt! We hadden al een viskraam, een kippenkraam, een fruit en groentekraam en een raar tentje waar een mevrouw vers bereide maaltijden verkoopt (kan en klaar! staat er op haar bordje). Maar het moet zowat een week of 6 geleden zijn dat er plots een kraam met BEENMODE zich bij op de markt parkeerdeBeenmode, dat zijn sokken basically, maar toch, wij hebben nu béénmode. Elke woensdagvoormiddag gaan wij naar de markt voor onze groenten en ons fruit, maar vooral – according to Kas – om te kijken naar de vravra (hij bedoelt vrachtwagen – er is nog wat werk aan zijn articulatie). Toen Kas net begon te spreken probeerde ik hem woordjes aan te reiken zoals ‘koek’, ‘koe’, ‘bedje’, ‘boek’ maar het eerste wat meneer wou zeggen was ‘vrachtwagen’. Het toonde toen al zijn fascinatie voor voertuigen en die is er niet minder op geworden. Dus elke week sta ik net zo lang naar die vrachtwagen te kijken als dat ik sta te wachten tot het mijn beurt is. En dat kan soms wel eens lang duren met al die meten die mij voor steken – dat kon je hier al eens lezen.

Processed with VSCO with c1 preset

3. De kapper

Kasper kon sneller praten dan dat hij haar had. Dat komt omdat hij snel kon praten en omdat hij heel traag haar kon hebben. Zo rond zijn eerste verjaardag kwamen zijn eerste 5 witte pluimen piepen. Intussen – bijna één jaar later – heeft hij al zo’n 25 pluimen verzameld. Ik kan nog steeds zijn schedel zien als ik naar zijn kruin kijk. Komt goed uit, kan je denken, dat spaart je een kappersbeurt. Maar zo werkt het niet want als Kas zijn pluimen niet wat bijgeknipt worden ziet hij eruit als iemand van Maaskantje.
We gingen onlangs terug met hem naar de kapper waar hij ook de allereerste keer ging. Dat is een kapper met een speciale kinderafdeling waarin waanzinnig veel speelgoed staat, een playstation met keiveel spelletjes is, waar er een soort van speleobox met glijbaan in het interieur verwerkt is én waar een filmpje wordt opgezet tijdens het knippen. Ik vermoed dat sommige van die kindjes daar met opzet veel vroeger komen omdat het in feite een mini-binnenspeeltuin is die zich als kapperszaak heeft vermomd. Maar die van ons, dat is een ander paar mouwen. Eerst met zijn grote bebber wat aanwijzen wat er allemaal van speelgoed is, dan als een echte baas kiezen welke film hij wil (DIE!DIE!DIE! terwijl hij naar ALLE films tegelijk wijst en dan gefrustreerd zijn omdat ik niet de juiste koos) en dan van zodra de schaar erbij komt jammeren en mopperen tot het voorbij is. Ik vond het wel erg voor hem, maar ik vond het ook wel grappig voor mij.
Alles is goed gekomen en meneer zijn 25 sprieten haar liggen weer netjes in model.

 

4. De trommel

Tja, wat kan ik zeggen, ik heb deze miserie uiteindelijk zelf veroorzaakt. Een hele tijd geleden kocht ik hem de muziekinstrumenten van Haba: een rasp, tikstokjes, een triangel en een trommel. Ik stak ze weg want hij was nog te klein. Maar plots was er grote drama – ik weet al niet meer waarom maar waarschijnlijk omdat hij zijn tut niet kreeg – en ik wilde hem afleiden. Ik toonde hem de muziekinstrumenten en zijn gezaag verdween als sneeuw voor de zon. Ik stak mezelf al een ‘best mom ever’ speld op totdat het mij begon te dagen wat voor een onheil ik mogelijks over ons gezin had afgeroepen. En mijn ergste vermoeden bleek te kloppen. Waar hij zijn ander geruisloos speelgoed (de blokjes, de puzzel, de kleurpotloden, na twintig minuutjes telkens beu is, kan hij werkelijk U-REN op die onnozele trommel blijven slaan. Hij weet hem ook altijd te vinden en het is de enige doos die hij zelf open krijgt. Bij alle andere perfect dezelfde dozen moet mama het altijd komen open doen, maar de trommel dat lukt uiteraard wél.
Onlangs heeft hij héél de cd “Hé hé” van Jan de Wilde meegetrommeld en dat album is toch een klein uur lang. Regelmatig staan wij dus te roepen tegen elkaar terwijl onze peuter van bijna 2 jaar met een stralende glimlach om ons heen wandelt en daarbij keihard op zijn trommel mokert. Soms moet ik daar keihard om lachen en soms wou ik dat ik mijn oren kon uitdoen.
En weet je wat nu het allerergste is? Mijn lief vond een drumset in hout met twéé trommels en een cimbaal aan EN WIJ OVERWEGEN WERKELIJK OM HEM DAT TE KOPEN VOOR ZIJN VERJAARDAG. Dat ouderschap, dat is toch echt iets héél bizar.

Processed with VSCO with c1 preset

Net wakker en al in full force. “Trom waai!” zegt ie. “Ja hoor schat, de trommel maakt lawaai!”, schreeuw ik terug. Hij kijkt me stralend aan – glimlach van oor tot oor – en knippert met zijn ogen telkens wanneer zijn stok de trommel raakt. En ik kijk naar hem en ik besef dat ik vergeten ben waar ik me ook alweer druk over maakte.

Life according to Kas

Mijn oudste zoon is ondertussen 20 maanden oud en wat mij betreft is het zijn beste leeftijd tot nu toe. Zijn bebber staat geen twee seconden stil, hij is pienter en hij heeft alles gezien. Bij momenten is dat behoorlijk vermoeiend – bijvoorbeeld wanneer hij in de auto in de mot heeft dat ik NIET van plan ben om langs het paard te rijden en hij rel schopt tot ik het wel doe. Maar door de band genomen is het heel fijn om mee te gaan in zijn wereld.
Ik sta er vaak zo van te kijken hoe die kleine protzak ervoor zorgt dat ik zoveel meer rond mij kijk en zoveel kleine dingen opmerk waar ik anders gewoon aan voorbij zou gaan. Ik wil niet zweverig doen, maar het is toch een heel schoon voordeel aan kinderen hebben: je mag alles om je heen opnieuw mee ‘voor het eerst’ zien. Elke dag zijn er zo wel nieuwe dingen die we samen ontdekken. Hier een greep uit het aanbod van de laatste dagen:

Kaarsen aansteken in de kerk

Een week of twee geleden wandelde ik op zondagmorgen met Kasper naar de bakker. Op onze weg naar daar passeren we de kerk en ik zag dat de deuren open stonden want over een kwartier zou de mis beginnen. Dat werd nog eens extra onderstreept door de kerkklokken. Wij wonen kort bij de kerk dus Kasper kent dat geluid heel goed. Zijn vingertje ging de lucht in – MAMA, KLOK (mijn kind roept als hij enthousiast is) en nogal impulsief ging ik met hem de kerk binnen. Het was daar stil, op de klassieke muziek na. Enkele kerkgangers zaten al klaar op de kerkstoelen. Kas kreeg van mij twee centjes die hij in het bakje mocht gooien: één voor een kaars voor hem en eentje voor zijn broer. Al fluisterend vertelde ik hem dat we in de kerk waren, dat je daar best stil bent omdat dat eerbiedig is en dat het fijn is als je een kaarsje voor iemand aansteekt want dat betekent dat je aan hem denkt. Kas stak flink de kaarsjes aan, liet zich gewillig terug in zijn buggy gespen, fluisterde de hele tijd erg flink van ‘ja’ en ‘nee’ als ik hem iets vroeg. Op weg naar buiten nam zijn enthousiasme het over en riep hij nog even DADA KLOK. Héérlijk! Sindsdien glippen we elke week voor de mis even binnen en dan mag Kas twee kaarsjes aansteken. Deze week was het voor Elias (die koos ik) en voor de poes (die koos hij).

IMG_1564

Zelf met de kar rijden in de winkel

Veel uitleg behoeft het niet want met de kar rijden dat is gewoon met de kar rijden. Ik ben overigens een heel slechte karrijder. Er draait altijd wel een wiel de verkeerde kant uit, ik gooi alles gewoon in mijn kar waardoor ze aan de kassa in de Colruyt hun ergernis amper kunnen verbergen en laatst reed ik tegen de hielen van een trage bomma (dat was echt per ongeluk). Maar Kas, die is geboren om met de kar te rijden. Sinds kort mag hij het helemaal alleen en hij glundert zo hard dat ze de winkelverlichting net zo goed kunnen uitdoen. Hij draaft de winkel door met zijn kar (hij stapt tegenwoordig niet meer, hij loopt), hij legt alles wat ik aanwijs in de kar en dan stopt hij 5 stappen verder om het eruit te halen en het er nog eens in te leggen, maar dan beter. Hij zet na het winkelen flink zijn kar terug bij de andere karren, aait de levensgrote plastieken leeuw die aan de inkom staat en roept DADA KAR.

Processed with VSCO with c1 preset

Alles wat te maken heeft met wawa

Kasper vindt wawa (water gelijk wij hier in Limburg zeggen) één van de beste dingen op aarde. Het is tof om wawa te drinken, maar veel toffer is het nog om wawa uit te gieten, rond te gooien en om te kappen. Wawa biedt tal van mogelijkheden. Je kan naar wawa kijken, je kan wawa voelen, je kan wawa proeven, je kan in wawa gaan liggen en je kan in wawa gaan staan. En het allerbeste: wawa is OVERAL. Hoeveel wawa er precies is, dat weet ik pas echt sinds Kasper er is. Wawa op de grond, in de goot, op de auto’s, in emmers, in rivieren, op kleren, op karren, in haren, in bekers, in glazen, in flessen, op struiken en takken, … Zei ik al dat wawa overal is? Alle spectaculaire dingen met water onthoudt hij trouwens heel precies. Eén keer ben ik met hem de auto gaan wassen en sindsdien zegt hij al van een kilometer op voorhand ‘wawa op auto’ als we bijna aan de carwash passeren.
Hij weet de verschillende manieren waarop je naar de rivieren en beken in onze buurt kan stappen en hij heeft het meteen in de gaten als ik met opzet een andere route pak zodat ik niet 40 minuten op een brug in de verte sta te kijken tot mijn kind klaar is met naar wawa te kijken. Uiteindelijk eindigt het meestal zo dat ik hem in de buggy zet en hij mij in onverstaanbare gewauwel uitscheldt voor rotte vis. DADA WAWA roept hij dan wat mistroostig nog net voor we de bocht om gaan.

 

 

Dieren en voertuigen

Overal waar we komen, heeft Kas – naast natuurlijk al het wawa – meteen gezien waar er dieren staan. Hetzelfde geldt voor tractors, vrachtwagen, auto’s, brommers, fietsen, … you name it. Hij wijst aan wat hij ziet en roept het nog even, gewoon voor de zekerheid: VAAP! (schaap) – PAAD! (paard) – TITUI (vliegtuig) – AUTO! – SLAK!
Plaatsen zijn voor hem verbonden aan de dieren en de voertuigen die ze daar in de aanbieding hebben. Als we gaan wandelen in het bos, dan roept ie VAAP omdat hij er daar ooit een zag. Al weken moet ik naar een lege wei wandelen met hem omdat daar de koe stond, maar het beest is intussen spoorloos verdwenen. De poort van de wei staat open – geen idee waar de koe naartoe is. Elke keer als we in de buurt zijn moeten we naar daar gaan zodat hij kan kijken of ze al terug is. “Koe’s weg” zegt hij en hij toont mij zijn lege handen. “Ja, schat, ik zie het.”
Net voor ik de buggy terug richting huis draai roept ie van “PAK” (kip gelijk ze hier in Limburg zeggen). Hij had blijkbaar onthouden dat in de tuin van een huis wat verderop kippen zitten. En dus worden de kippen toegevoegd als een nieuwe stop van onze wandeling. Daar sta ik dan, tegen de draad van mensen hun achtertuin naar de kippen te wijzen. Het duurt vast nog maar enkele dagen vooraleer de politie mij komt vragen naar mijn intenties. DADA PAK! DADA NIJN!, roept hij wanneer ik hem toch eindelijk kan overhalen om huiswaarts te keren.

IMG_1782

Door te gaan wandelen, kon ik sowieso mijn hoofd al leegmaken. Maar met Kas gaan wandelen is bevrijdend en verrijkend tegelijk. Ik zie meer en ik ben zoveel minder met mezelf bezig, met wat er speelt in mijn leven en met wat er omgaat in mijn hoofd. Hij wil voortdurend dat ik meekijk en even verbaasd ben over alles wat er nu weer ons pad kruist. Ik kan me wel eens opnaaien in het extreem trage tempo van onze wandelingen (soms ben ik meer dan een uur weg en dan heb ik nog geen halve kilometer gedaan), maar als het me lukt om dat los te laten dan is het héérlijk om samen met hem het leven te ontdekken.

Gisteren gingen we met ons vieren wandelen in het bos. Elias in de draagzak tegen mij aan, Kas met zijn groene botten. We wilden hem oppakken op de moeilijke stukken want het was soms wel klimmen en de ondergrond was niet altijd even ideaal. Maar hij wou niet. “Nee, zellef”, zei ie.
En zo stapte hij 3 km met ons het bos door op zijn groene botten. Hij zwaaide naar het titui (vliegtuig), het vaap (schaap), de boo (boom), het paad (paard), de maais (maïs) en de popoen (pompoem). En zo begrijp ik eindelijk helemaal waar Paul Van Ostaijen het over had.

Marc groet ’s morgens de dingen

Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem
ploem ploem
dag stoel naast de tafel
dag brood op de tafel
dag visserke-vis met de pijp
en
dag visserke-vis met de pet
pet en pijp
van het visserke-vis
goeiendag

Daa-ag vis
dag lieve vis
dag klein visselijn mijn