Sprookjes enzo speelt ‘Lampionaio’

Afgelopen zondag had ik een date met één van mijn lievelingsmensen. Ook nu ik zelf mama ben, vind ik het heel belangrijk om quality time te reserveren voor mijn nichtjes. Ik nam hen al enkele keren samen mee naar het toneel en ze vonden dat altijd super. Nu zijn ze echter op een leeftijd gekomen dat ik ze niet meer naar dezelfde voorstellingen kan meenemen, al was het maar omdat Janne zo groot is dat ze mogelijks bij de grote mensen zou moeten zitten. Hun interesses en hun kennis over de wereld verschilt op dit moment te erg om hen allebei blij te maken met dezelfde toneelstukken. Daarom nam ik afgelopen zondag mijn metekind Kaat mee naar Den Amer voor een voorstelling op haar maat. In maart is’t aan Janne.

Zondag was een stormachtige dag. Regen heb ik niet gezien, maar ik heb toch regelmatig gedacht dat Helmut Lotti op zulke dagen wel extra content moet zijn dat hij zijn toupet achterwege heeft gelaten. Ik ging Kaat thuis oppikken en ik werd in de heenrit al meteen getrakteerd op wat waanzinnige redeneringen vers uit haar brein. Zo beweerde ze dat wolken zichzelf geel en bruin kleuren als ze dat willen. Ik wees haar erop dat er noch gele noch bruine wolken te zien waren, maar dat was dus omdat de wolken dat op dat moment niet wilden. Ik staarde wat in de verte omdat ik niet wist wat te antwoorden. Toen iemand ons aan overdreven snelheid inhaalde, wist Kaat zeker dat dat was omdat de man in kwestie snel snel bij zijn oma met het speelgoedwinkeltje wilde gaan spelen. Ik denk niet dat dat nu per se de mans drijfveer was, maar ik had zo’n vermoeden dat iemand anders in de wagen wel eens goesting had om het bordje van de winkel naar ‘open’ te verschuiven.
Net voor aankomst liet krankzinnig Kaatje me nog weten dat Fenne haar een tekening had gegeven op de speelplaats. Daarmee overtrad haar beste vriendin overduidelijk de regels (tekeningen mogen niet mee naar buiten), maar Kaat drukte me op het hart dat de juf dat NOOIT mocht weten en dat dat voor altijd een groot geheim zou zijn. Ik hoop dat de juf niet meeleest.

img_3293

We kwamen goed op tijd aan in Den Amer waardoor ik de zaal eindelijk eens fatsoenlijk kon bekijken. In de 17 jaar dat ik ballet deed werd er immers altijd aangekondigd dat het jaarlijkse recital ‘volgend jaar eindelijk in onze eigen zaal in Diest zou kunnen doorgaan’. Het is er in mijn balletcarrière helaas nooit meer van gekomen, maar kijk, Diest heeft nu toch ook een eigen Cultureel Centrum.

img_3294

We gingen eerst onze jassen weg hangen. Popje legde aan die domme tante Saar even uit dat Kaat dat allemaal best alleen kan. Er waren kapstokjes op kindermaat dus ik liet haar wat sukkelen en ze heeft toch min of meer haar jas zelf op de kapstok gekregen. Gelukkig waren we meer dan 40 minuten te vroeg want juffrouw Steverlinck was niet gehaast en gaf bij elke stap van het proces uitgebreid toelichting aan popje.

Na Kaat haar oeverloze getaffel was er als bij wonder nog tijd over om een fruitsapje te drinken in de cafetaria. We hadden het samen nog over wat belangrijke zaken zoals daar zijnde: de hoeveelheid glittertjes op haar trui, hoeveel langer mijn haar is in vergelijking met dat van iemand die héél lang haar heeft (ik wist het ook niet), waarom sinaasappel en appelsien hetzelfde is en waarom er zoveel touwen hingen in de cafetaria (zij wist waarom, het had iets te maken met de Sint maar ook met kleine muisjes. Ik begreep het niet maar dat lag duidelijk aan mij).

Rond 14.30 openden de deuren van de zaal en werden we verzocht allemaal onze schoenen uit te doen. De voorstelling ging immers door op het podium. Alarmbellen gingen af in mijn hoofd want ongetwijfeld zou ik iemand naast me krijgen met klamme zweetvoeten. Zo van die exemplaren die afdrukken achterlaten op het podium. Of iemand die geen kousen aanhad in zijn sportschoenen en die met zijn blote voeten slurpgeluiden zou maken bij het stappen. Er was geen weg terug dus deed ik braaf mijn schoenen uit. Kaatje ging op de eerste rij zitten. Ik zat op de mini-bankjes voor de grote mensen. Kaat liet me nog weten dat popje het fijn vond om vooraan te zitten, maar dat popje zéker niet wou dansen. Ik vraag haar of popje wist of iedereen zijn voetjes proper waren en popje dacht van wel.

img_3309

Lampionaio (Italiaans voor lantaarnaansteker) is het verhaal van Marco die lantaarnaansteker wil worden. Om dat te leren krijgt hij Luce (licht) en Bujo (duisternis) op bezoek. Luce leert hem om de lichtjes aan te steken, maar de plagerige Bujo kan het niet laten om de lichtjes voortdurend weer uit te doven. De voorstelling was erg magisch omdat het voortdurend schemerdonker was en er erg goed gespeeld werd met licht en donker. Luce kon het licht bijvoorbeeld aandoen door er naar te wijzen of door met haar vingers te knippen. Bujo deed het dan weer uit door van ver te blazen. De tegenstelling tussen de twee hoofdpersonages werd nog eens mooi weergegeven in hun witte en zwarte kledij. Luce en Bujo kwamen niet over als ‘goed’ en ‘slecht’ maar als twee vrienden die elkaar plagen, maar net zo goed naast elkaar bestaan. Toch had Kaat al gauw door dat Bujo de ‘stoute’ was omdat hij het werk van Luce en Marco al spelend ongedaan maakte. (‘Dag mag niet wat die doet, he tante Saar’ is het enige wat ze tijdens de voorstelling zei).
Het goede is dat de technische kant van het zaakje (de muziek, het licht op het juiste moment aan en uit knippen, …) uitgevoerd wordt door een actrice die ook een rol speelt in het verhaal. Zo hadden de kinderen totaal niet door dat zij natuurlijk telkens op het juiste moment op de juiste knopjes duwde. De muziek paste uitstekend bij de voorstelling. Het was veelal accordeonmuziek die vrolijk en speels klonk.

De voorstelling was interactief in die zin dat de kindjes regelmatig iets mochten doen zoals helpen schudden aan het laken, het licht mee aan en uit blazen en citroenen vasthouden en die op het gevraagde moment aan Marco geven. Er werd met korte woorden gesproken in de voorstelling (‘Luce’, ‘Bujo’, ‘Marco’, ‘mangiare’) en die waren doorgaans Italiaans. Kaat had achteraf door dat er in een andere taal gesproken werd, want ze zei dat ze de mensen niet verstond. Ze wist niet welke taal het was. Ze had wel door dat het jongetje Marco heette. Dat betekent dus dat ze die andere woorden niet per se nodig had om het verhaal te volgen, maar dat ze wel beseft dat ‘Marco’ een naam is. Dat ‘Luce’ en ‘Bujo’ in deze voorstelling ook namen waren, had ze niet door. Boeiend he, hoe taal werkt bij kinderen. En een schoon staaltje talensensibilisering van de schrijvers van het stuk. Bravo!

Ik vond het een fijne voorstelling die goed in elkaar zat. Het was een goede mix tussen acrobatie, magie en grappige situaties. Er werd prachtig materiaal gebruikt en er was veel oog voor detail (bv. de glinsters die van de paraplu vielen en die in het licht op regendruppels leken). Het deeltje ‘schoenen uitdoen’ vond ik minder erg dan gedacht want niemand in mijn omgeving had zweetvoeten en er was maar één niezend kind en daar zat ik niet naast.

Zulke uitstapjes met mijn nichtjes leren mij altijd heel wat over hun karakter. Ik zag zondag nog eens bevestigd dat Kaat een zotte doos is, maar toch enkel wanneer ze zich op haar gemak voelt. Kaat kijkt liever de kat uit de boom in omgevingen die ze niet kent. Ze heeft de hele voorstelling met open mond zitten staren. Ik weet zeker dat ze er van genoten heeft, maar Kaat is gereserveerder in haar enthousiasme als het om dingen gaat die ze niet elke dag doet. Achteraf deelt ze bijvoorbeeld niet spontaan haar indrukken zoals Janne dat wel doet. Die kan nog uren vragen stellen of dingen herhalen die haar zijn opgevallen. Kaat niet. Die deed haar jas weer aan en vroeg of oma er al zou zijn met de pannenkoeken want al haar buikjes hadden honger.

Processed with VSCO with c1 preset

Het mouchke maakte nog deze foto van ons tweetjes. Ze drukte zelf op het knopje en koos achteraf heel gedecideerd haar favoriete foto eruit. ‘Kijk’, zei ze, ‘wij lachen zo’n beetje hetzelfde’, zegt popje. En popje had alweer gelijk.

Lampionaio is een productie van Sprookjes enzo (www.sprookjes.be).

4 jaar Kaat – een overzicht

Overmorgen – op 27 oktober – is dit exact 4 jaar geleden:

img_0489
27.10.2012

Ik werd toen meter van dat kleine Kaatje dat daar ligt te bidden in mijn armen. Haar timing zat goed want ik was beginnen werken en had enkele drukke maanden achter de rug. Maar Kaatje liet voor het eerst van zich horen op een zaterdag, net voor mijn week vakantie begon. Wij zaten met z’n allen thuis bij mama want we gingen naar de herdenkingsmis voor papa. Op 27 oktober 2012 was het immers precies 7 jaar geleden dat hij van ons weg ging. En zo tekende Kaat moeiteloos een gouden rand rond de dag die ik ervoor met zwart aanduidde in mijn agenda. Na 7 magere jaren kondigde zij met haar komst de start van de 7 vette jaren aan. Dat haar verjaardag samenvalt met papa’s sterfdag voelt voor mij niet raar. Dankzij Kaatje haar geboorte vieren wij die dag toch vooral het leven. Ik weet zeker dat papa dat zo prima vindt.

img_1006
27.10.2013

Op haar eerste verjaardag maakte ik deze wazige foto van ons. Wie goed kijkt, ziet hoe ze Fitness Barbie fijn knijpt in haar pollekes. Wat ze intussen in haar mond aan het steken is, weet ik niet meer precies. Ik vind dat ze een beetje op Kasper lijkt. Het is ook geruststellend te weten dat Kaat toen nog minder haar had dan Kasper nu en dat het daar ook allemaal goed is gekomen. Ik herinner me niet veel meer van haar eerste levensjaar. De tijd doet gekke dingen met onze herinneringen. Ik weet nog dat ze aan mijn handen zat te frunniken als ik haar een flesje gaf. En dat ze toen wel nog broeken wilde aandoen.

fullsizerender
11.09.2014

Rond haar tweede verjaardag kon je haar regelmatig spotten met een palmboomstaartje. Kaat is altijd een vrolijk kindje geweest. In deze periode kwam ze wel eens met haar zus logeren bij ons in Antwerpen. De eerste keer dat ze meekwam, voelden we pas echt hoe braaf Janne precies was. Daar kon je tegen zeggen dat ze in de zetel moest blijven zitten en ervan uitgaan dat ze dat deed. Bij Kaat werkte dat …. iets minder.
Toen we de meisjes in hun bedje legden en hen op het hart drukten dat het nu al écht laat was en dat ze moesten slapen, hadden we de deur werkelijk nog niet dicht getrokken of we hoorden Kaat al luid: JENNE! JENNE! fluisteren. Ze deed daarna zelfs niet de moeite om te faken dat ze toch sliep, de schelm. We lazen samen over het tutje van Leon. Als we op de pagina kwamen waar de hond de toren omver liep, keek ze vermanend en zei ze ‘hondje lief niet!’. Zeker honderd keer keken we in dat boekje en elke keer kreeg de hond naar zijn vijs.

img_4029
31.05.15

Kaat heeft ook nogal veel fantasie. We worden regelmatig getrakteerd op zelfverzonnen liedjes waar niemand ter wereld uit kan opmaken waarover ze gaan. Maar hoe groot haar fantasie precies is, werd echt duidelijk toen ik zwanger was. Want Kaat werd namelijk ook zwanger. Van drie baby’s. En als je dat al absurd vindt, dan heb je de namen van haar drie koters nooit gehoord. Ik zou het willen herhalen, maar ik kan het niet want ze veranderden iedere keer en de namen werden telkens moeilijker uit te spreken. Dat ze ook erg bij de pinken is, merkten we toen Kasper op zich liet wachten. Ze had begrepen dat de baby er eigenlijk al moest zijn denk ik, want ook haar baby’s werden maar niet geboren. “Ja, tante Saar”, zei ze, “‘t is langig aan’t duren”. En dan zuchtte ze diep. Zo werd mij ook meteen nog eens een spiegel voorgehouden.

img_9796
28.05.16

Dit jaar vierden haar ouders in mei hun huwelijksfeest. Het was een topdag voor ons allemaal. De meisjes hadden lang uitgekeken naar die grote dag waarop ze mee mochten schitteren. Jannes tranen liepen over haar wangen van emotie toen ze met zijn vieren de zaal binnenkwamen. Ze straalde toen ze haar gedichtje mocht voorlezen en nam graag het bijhorende applaus in ontvangst. Kaat wil – zo gaat dat nog wel eens bij een tweede kindje – alles doen wat haar grote zus doet en stak haar hand dus uit om ook iets in de micro te zeggen. Verder dan heel luid ‘HALLO!’ kwam ze niet voor ze zich achter Nike ging verschuilen. Want zo is ze wel, die Kaat van ons: veel praat maar toch vooral in haar eigen habitat.

Maar ze hééft veel praat, dat mouchke. Een bloemlezing van de voorbije maanden:

“Vroeger was mijn kop kleiner en daarvoor nog kleiner. (laat stilte vallen en kijkt me ernstig aan). Echt waar.”  Levensbeschouwelijke inzichten, zomaar uit het niets.

“Ik wil hier blijven slapen”  Telkens wanneer ze bij ons thuis komt – dit zinnetje op repeat. Soms blijven ze dan ook, heel spontaan, omdat Kaat ernaar vroeg. Zo gemakkelijk is het leven voor Kaat. Geen gedoe en geen geregel, gewoon doén.

“Mijn nageltjes zijn heel mooi maar da’s pech want jij kan die niet zien.”  Kaat die me opbelt via Facetime om mij keihard met de neus op de feiten te drukken.

“Anders moet ik doen wat ik wil he!” Kaat vindt tante Sofie haar goedbedoelde raad geen aantrekkelijk voorstel.

“Waarom moet jij de keuken vodden?” Levensbeschouwelijke vragen in combinatie met creatief woordgebruik. Het kan allemaal bij Kaat.

“He! Mijn hoofd zingt!”  Kaat huppelt langs mij op weg naar de bib en is duidelijk vrolijk.

“Dit zijn vitamientjes en die neem ik tegen ziek. Kijk, het zijn prinsessen.”
“En naar wat smaken de vitamientjes, Kaatemaat?”

“Naar prinsessen!”

img_2487

Overmorgen wordt ze vier jaar. Mijn metekind. Ze kijkt er ontzettend naar uit. Ze telt de nachten die ze nog door moet voor het eindelijk haar dag is. Dit weekend gaan we haar vieren en dan zal ze pakjes krijgen en een taart en dan gaan we luid zingen van ‘Met een gouden lepel in de glo-ri-a’.

Ik zal dan even moeten slikken want ik ben zo’n emo-mens. Maar ik ben vooral een fiere meter. Kaat is lief en schattig en snoezig. Ze heeft een ongelooflijk groot hart en ze ziet oprecht graag. Ze houdt van dieren. Ze kan verlegen zijn en soms ook  gemeen als ze haar zinnetje niet krijgt. Ze heeft veel fantasie en verzint heelder drielingen. Maar het allerbeste aan Kaat is dat ze zo vrij is. Het leven is gemakkelijk voor haar. Ik hoop met alles wat ik maar heb dat het voor altijd zo mag blijven.
Hiep hiep hiep Kaatje! Ik zie jou zo graag.