Complimensen

We wandelden samen naar de winkel van de leeuw. Dat is telkens een hele belevenis want in die winkel mag hij zelf met een karretje rijden. Hij was dus erg opgetogen toen hij hoorde dat we bananen nodig hadden. ‘Bo!’ suggereerde hij nog en ik zag dat ook het brood zo ongeveer op was. Wij dus weg.

Intussen is hij bijna twee en weet hij heel goed op welke stukje hij alleen mag stappen en dat hij op de streepjes (het zebrapad zoals we dat hier in Limburg zeggen) een handje moet geven. Rond de kerk staan er heel wat appartementen en aangezien daar geen auto’s rijden, mag hij daar alleen. Van zodra zijn voetje de stoep raakt, wringt hij zijn kleine handje los. “Mama, zelf fap!” zegt ie. En inderdaad, dit stukje mag ie zelf stappen. Hij loopt een eindje voor me uit en ik vind het heerlijk om te zien dat zulke kleine dingen hem zo gelukkig kunnen maken.

“Dag mooi kindje!”, hoor ik een klein piepstemmetje plots roepen. Stokstijf blijft die kleine van mij opeens staan. Hij zoekt van waar het stemmetje komt. “Mooi kindje!”, hoor ik nog eens. Ze roept het alsof het zijn naam is. Ik zie haar opeens staan – op een balkon, twee hoog. Ze moet een jaar of drie zijn. Ze drukt haar snoetje tegen de omheining van het balkon om ons nog beter te zien. Ik til Kas op. “Kijk, schat, daarboven!”, zeg ik. “Jij bent een mooi kindje”, zegt het meisje nog eens. Omdat hij het zelf nog niet zo kan zeggen, antwoord ik in zijn plaats. “Wat ben jij een lieve meid!”, roep ik haar toe. “En wat zitten je haren mooi in een staartje!”. Ze glundert.

We staan nog even naar elkaar te zwaaien alvorens ik hem weer neer zet en hem aanmoedig om verder te stappen. Dat brood en die bananen zouden toch ergens deze voormiddag nog in ons huis moeten geraken. En aan zijn tempo ben ik er niet helemaal zeker van dat dat zal lukken. Terwijl hij verder voor me uit drentelt en om de vijf voet stopt om naar iets op de grond te kijken, glimlach ik nog een beetje na. Wat leuk en bevrijdend om te zien dat kleine kindjes nog zo lief en zoet voor elkaar kunnen zijn. Eens je volwassen bent, worden die grenzen van wat sociaal aanvaard is toch allemaal wat lastiger om te achterhalen. Een compliment van een volwassen man vanop een balkon kan al gauw intimiderend overkomen voor sommige vrouwen. En complimenten aanvaarden wordt voor een heleboel mensen ook moeilijker met de jaren. “Je jas is mooi!”, wordt al gauw verkleind met een antwoord over dat het toch een koopje was hoor. Of “Wat heb je dat goed gedaan!” wordt al snel weer terug gekaatst: “jij deed het nog veel beter!”. Op Facebook zie ik vijftienjarigen die elkaar ‘knap’ noemen en eronder reageren met ‘zelf’. Hoe komt het toch dat we ergens onderweg de mogelijkheid verliezen om complimenten te laten binnenkomen? Om ‘bedankt!’ te zeggen? Om fier te zijn op onszelf? Om ze te onthouden – net zo goed als dat we de kritiek die we denken te horen kunnen onthouden?

Ik kijk naar mijn kleine wittekop en ik ben blij dat het voor hem nog evident is dat mensen hem graag zien. Ik vind het heerlijk om te zien dat hij zoveel liefde te geef heeft. Op goede dagen krijgt iederéén bij het afscheid een kusje. Hij gooit er eentje naar de kassierster en naar de koster van de kerk. Hij maakt geen onderscheid en hij zwaait vrolijk iedereen gedag. Ik hoop dat het nog lang mag duren en dat ik hem kan aanleren dat hij complimenten gewoon mag aanvaarden. Dat hij ze verdient als hij ze krijgt want dat hij talenten heeft en dingen goed kan. Ik wens hem toe dat hij kritiek en compliment even goed kan onthouden en dat hij ze naast elkaar kan zetten zodat ze elkaar opheffen wanneer het nodig is. Ik wil zo graag dat hij ook zichzelf kan complimenteren en niet voortdurend naar beneden zal halen – toevallig één van mijn eigen talenten. Wat dat betreft mag ie op zijn vader lijken die het een pak makkelijker heeft met zichzelf high fives geven.

Hij blijft plots staan. Hij draait zich om. “Dada mooi!”, roept hij nog en hij zwaait met twee handjes tegelijk.

 

Processed with VSCO with c1 preset

 

 

 

Advertenties

December Reflections III

8. Green

Veel groen is er in onze tuin stilaan niet meer te vinden. Met veel gevloek knipte mijn lief de lange takken af van de bomen die nog gesnoeid moesten worden. De tuin is nu kaal en dat vind ik een beetje triest. Ik ging dus op zoek naar groen binnen in ons huis en ik vond die onder de kat. De Poefoe (the artist formerly known as Dorus) heeft zich de zetel van mijn grootouders toegeëigend. Zelfs in die mate dat ze mijn schoonzus een halfuur bleef aanstaren toen die in haar zetel zat te lezen. Pas toen Sofie eindelijk movede – de kat was intussen nogal dwingend naast haar op de leuning komen zitten – kon de poes weer rustig ademen. Het beest begint dus streken te krijgen (onlangs plaste ze ook in huis – echt helemaal top) maar ik heb het haar vergeven. Er is toch niks wat meer ‘thuis’ uitstraalt dan een ronkende poes in de zetel en mijn vent die haar angstvallig in de gaten houdt.

Processed with VSCO with c1 preset

9. Biggest change in 2017

Behoorlijk wat verandering in 2017. Er kwam een kindje bij – om zomaar eens iets te zeggen. Dat bracht veel nieuws met zich mee en het was in die eerste weken weer naarstig zoeken naar evenwicht. Maar intussen heeft iedereen zowat zijn plekje gevonden. Dat we nu plots met zijn vieren zijn, betekent ook op een praktisch vlak weer heel wat verandering. Plots nog meer meeslepen als we ergens heen gaan (al is het maar een uurtje of twee), weer helemaal uitvlooien wat er nu precies is wat het kindje onrustig maakt, de achterbank zit wat voller, de juiste dopjes moeten op de juiste flesjes … Het is bij momenten heavy, zo twee kleine kindjes. Maar we hebben er heel bewust voor gekozen om er niet te veel tijd tussen te laten. Even doorbijten en dan zijn we uit die pampertijd.  Vanaf dan wordt dat opvoeden vast een makkie (haha).
Verdienstelijk tweede in deze categorie: onze nieuwe ramen. Tot voor kort stonden er nog ramen met enkel glas in onze gevel. Aangezien die gevel beschermd is, mogen wij er niet zomaar eender wat insteken. Maar na veel gedoe en gesukkel hebben wij sinds juni nieuwe ramen en het valt nu pas op hoeveel minder last we hebben van het lawaai op straat. Het lawaai binnen, dat is helaas nog steeds even luid.

Processed with VSCO with c1 preset

De poefoe wenst zich overigens nog te verontschuldigen voor haar onzedige houding.

10. Softness

Sinterklaas passeerde hier op 6 december en hij bracht wat speelgoed voor de kindjes. Kind 1 was uiteraard enkel geïnteresseerd in de koeken en de chocolade. Dat speelgoed kon hem royaal aan zijn reet roesten. Maar de Sint bracht ook nog iets voor mama! Blijkbaar was de Sint het stilaan kotsmoe dat mama altijd de sjaal van papa steelt omdat die groot is en naar papa ruikt. En dus kreeg ze een eigen exemplaar dat heel zacht ende warm is. Enig minpunt: ruikt vooralsnog niet naar papa.

IMG_4206

11. I discovered that…

Ik ontdekte dat kleine baby’s – zo heel plat – toch niet echt iets voor mij zijn. Of neen, wat ik écht ontdekte was dat alles wat zo’n hele platte baby met zich meebrengt niet echt iets voor mij is. De baby zelf, daar bleek ik toch beter mee om te kunnen dan gedacht. Maar die uren waar ik plots weer rekening mee moest houden, dat nooit echt in slaap geraken, dat onevenwicht, die luiertas waar plots heel veel terug in moest wat ik er al had uitgesmeten, … Als ik het zo opschrijf, dan is het nog niet helemaal dat wat ik bedoel. Die hormonen die me in die eerste weken regelmatig uit mijn lood slaan – vaak om de stomste dingen – dat is het waar ik niet goed in ben. Dat gebrek aan houvast, aan zekerheid.
Maar wat ik ook leerde is dat ik er steeds beter mee om kan. Ik kan beter aanvaarden dat géén zekerheid ook een soort van zekerheid is. Ik kan het sneller loslaten als de dingen niet gaan zoals gepland. Ik kan sneller het nieuwe, minder avontuurlijke plan ook als goed genoeg beschouwen. Ik kan sneller een sms’je sturen naar de juiste persoon die de juiste dingen weet te zeggen (in mijn geval is dat soms de bibliothecaris – waarvoor dank). Ik kan mezelf ook sneller vergeven.
En ten slotte leerde ik dat sommige baby’tjes rustiger zijn dan anderen. En dat er niks beters is dan je daar helemaal aan over te geven.

Processed with VSCO with c1 preset

12. Reflection

Een jaar geleden maakte ik de linkse foto. Ik was toen net zwanger van Elias – dat was nog ons geheimpje. Net na Nieuwjaar gingen we enkele dagen naar zee. Om wat op onszelf terug te plooien na drukke feestdagen. Dat was werkelijk héérlijk.
In april maakte ik de rechtse foto. Ik was toen bijna halfweg mijn zwangerschap. Het weer was schitterend. Ons kind genoot met volle teugen van exclusieve aandacht van ons alletwee. We hebben er veel gelezen, geslapen, gewandeld, gelachen, gelukkig geweest.
Over enkele weken staan we terug in die lift, maar dan zal het kindje dat op de andere twee foto’s enkel onzichtbaar aanwezig is er eindelijk helemaal bij op staan. Ik kijk er geweldig naar uit om daar weer in ons klein paleis te zitten. Het maakt me ook wel wat bang als ik denk aan alle nest die we weer zullen moeten meeslepen. Ik word soms zenuwachtig van mezelf (Wat als kind 2 er niet slaapt? Wat als kind 1 er kind 2 wakker maakt en omgekeerd? Wat als de auto ontploft omdat ik er te veel heb ingestopt?). Maar ik probeer niet naar mezelf te luisteren. Het is altijd al goed gekomen. Dat zal het nu ook weer doen.

 

13. 5 things about me

Als ik bij iemand thuis kom waar ik nog nooit eerder was, dan ga ik altijd op zoek naar de boekenkast. Als die er is, dan zijn we per definitie een goeie match. Daarna ga ik kijken naar hoe de boeken geordend zijn – dat zegt vaak veel over iemand – (Staan ze per thema? Alfabetisch? Door elkaar? Per kleur? De mooiste boeken vooraan?) en vooral: welke boeken zijn er.
Foto’s aan de muur geven ook vaak een heel schoon beeld van de mensen die er wonen. Het toont wie belangrijk is, welke momenten gekoesterd worden. Ik ben slecht in kiezen én ik heb zoveel om te koesteren dat wij thuis weinig foto’s aan de muur hebben hangen – afgezien van een héle schone van onze oudste zoon. Het zijn gewoon te veel foto’s en dan zou het er al gauw gaan uitzien als mijn kot van vroeger in Leuven.
Toen ik iets in de twintig werd, kreeg ik van Wout een draaimolen. Blijkbaar luistert hij soms toch want ik had ooit laten vallen dat dat leuk zou zijn om onze foto’s op te zetten. En wie thuis komt, staat vaak even te draaien aan onze molen. Je kan daarop zien dat ik getrouwd ben, dat ik kinderen heb, dat ik mijn familie graag zie en mijn vrienden, dat ik ooit mijn opleidingshoofd gekidnapt heb met een collega en dat ik mijn papa mis. En dat zijn dan meteen 5 dingen die een goed beeld geven van wie ik ben.

Processed with VSCO with c1 preset

14. 10 years ago…

Studeerde ik Germaanse Filologie
Zat ik op kot in Leuven
Ging ik graag op gang en ging ik doorgaans als laatste naar huis
Had ik de allerschoonste vriendinnen.

Nu 10 jaar later is dat laatste gelukkig nog altijd helemaal waar.

Processed with VSCO with b1 preset

15. Best decision of 2017

Dat is meteen de beste van 2016, 2015 en 2014: getrouwd zijn/blijven met die kleine generaal van mij. Er zijn al momenten geweest dat we meer ruzie maakten dan iets anders. We zijn het noorden al wel eens kwijt geweest. Soms wisten we niet meer van welk hout pijlen maken. Soms waren we elkaar zo kwijt dat ik dacht dat het nooit meer goed kwam. Maar er bleek toch altijd genoeg liefde om uit die dalen te klimmen. Wij worden daar alleen maar sterker van. De liefde is anders dan 7 jaar geleden, maar ze is echter en dieper. Ik heb stilaan aanvaard dat hij voor eeuwig zijn sokken ’s nachts tussen de matrassen steekt en dat hij altijd net voor we vertrekken zijn sleutels kwijt is. Ik denk ook dat hij er bijna vrede mee heeft dat ik de koekenkast veel te vol steek en dat ik mijn tijd nodig heb om veranderingen een plaats te geven.
Mijn beste beslissing was dus om ook dit jaar door de moeilijke momenten heen te blijven geloven dat ik aan de andere kant mijn vent weer zou zien staan. En het was zo.

Processed with VSCO with c1 preset

 

 

Een pleidooi tegen genieten

Toen Kasper net geboren werd, kregen we veel kaartjes met gelukwensen in de bus. De meesten wensten ons oprecht proficiat met onze eerstgeborene. “Geniet ervan!”, schreven ze – met de allerbeste bedoelingen. En ik voelde mij een alien. Terwijl iedereen rond mij zich een ongeluk aan’t genieten was, leek de dag voor mij soms eindeloos.

Want ik genoot niet. Ik vond het bij momenten echt heel lastig allemaal. Dat kleine baby’tje dat enkel kon huilen om iets duidelijk te maken. En ik moest dan raden wat hij aan de hand had. Ik worstelde met het verlies van controle. Ik had plots nergens meer vat op. Ik kon niet vertrekken wanneer ik wou, slapen wanneer ik wou, eten wanneer ik wou. Ik vond het balen dat die roze periode die beloofd was er eentje werd waarin Wout en ik heel veel ambras maakten – en over de stomste dingen het eerst. Ik dacht elke dag zeker 10 keer per uur dat ik het niet kon en dat het niks voor mij was en waar ik toch in vredesnaam met mijn hoofd had gezeten toen ik zei dat ik graag een kindje wou. Ik wist de antwoorden niet en als ik het vroeg aan anderen dan kreeg ik er  zoveel dat ik nog minder wist welk nu het juiste was. En als ik dan dacht dat ik het toch wist, dan bleek dat niet het juiste te zijn volgens dat klein hoopje mens dat thuis in zijn park lag.

Ik genoot dus niet en elke keer als iemand me liet weten dat ik zeker en vast moest genieten dan kreeg ik een stomp in mijn maag. Dan voelde ik me alweer een slechte moeder want waarom genoot ik nu niet ‘ten volle!’ van ‘dat nieuwe leven’? Er waren momenten dat het ging. Dat ik het gevoel had dat de dag vlot voorbij ging. Dat hij kon slapen en ik in die momenten iets kon doen wat mij op dat moment het meeste voldoening schonk. Dat hij zijn flesjes dronk. Dat hij rustig werd als ik hem wiegde en dat hij geen keel opzette wanneer ik na een uur probeerde te gaan zitten. Dat ik het kon om dingen ‘op het gemak’ te doen en hem even aan anderen over te laten. Dat ik niet bijna over mijn eigen voeten viel terwijl ik de trap weer afstormde na mijn douche van 47 seconden. Dat waren dan goeie dagen. Maar genieten deed ik ook op die dagen niet echt.

Maar na enkele weken klaarde het wat op. Ik had niet meer het gevoel alsof ik zomaar wat deed. De dagen gingen niet altijd voorbij als in een waas. Ik leerde hem beter lezen en ik kon dus sneller juist reageren. Hij lachte meer en ik dus ook. Het begon leuk te worden. Ook buiten klaarde de wereld op want de lente was begonnen. Ik gaf mezelf een high five voor elk moment dat ik me capabel voelde. Ik was klaar om te beginnen genieten. Maar de 15 weken waren om en dus ging ik terug aan het werk.

Toen ging het genieten plots vanzelf. Ik was niet meer helemaal groen achter mijn moederoren. Iedereen had zijn plaatsje gevonden. De dingen vielen weer wat in hun plooi. De tijd vloog voorbij en toen ik er genoeg afstand van had genomen om erop terug te kijken, zag ik mezelf rondvliegen als een kieken zonder kop toen in die eerste weken. Ik wou dat ik mezelf retrospectief een schouderklopke kon geven. Een aaike over mijn hoofd.

Ik begreep dat mensen dat ‘genot’ toewensen met de beste intenties. Omdat ze zelf een roze wolk hadden. Omdat ze vergeten zijn dat die van hun niet altijd roze was – de tijd legt soms een dikke laag sneeuw over onze herinneringen. Omdat ze misschien geen roze wolk hadden maar mij die wel toewensten. Zoveel goede redenen om mij aan te raden ervan te genieten. Maar ik nam mezelf toen voor om mijn wensen in de toekomst anders te formuleren.

En dus testte ik de laatste weken wat opties uit. “Haal alles eruit wat erin zit!” bijvoorbeeld. Of “Ik wens jullie een roze wolk die lang blijft hangen. Maar als die er niet (altijd) is, dan is dat helemaal normaal.” Ik wens ook altijd veel liefde en geduld voor elkaar en voor zichzelf op de moeilijke dagen (want ik ben er echt zeker van die dat er overal zijn).

Binnenkort wordt mijn nichtje geboren. Dat zal een schoon kind zijn, een wolk van een baby. De echoscoop knalde bijna in stukken uit elkaar, zo schoon is ze. Maar ik beloof om vooral te zeggen dat mijn schoonzus minstens zo schoon is. En dat mijn broer een heerlijke papa is. En dat ze’t keigoed doen. En dat ik er ben. En dat ze alles eruit moeten halen wat erin zit.

297dfeef8298aaffab6b7f5db7c093ae

Kijk, er bestaan wel degelijk eerlijke wenskaarten ! Hoera! 

Laat gerust jullie eerlijke gelukswensen achter in de comments!

December Reflections II

Tot hiertoe heeft die December Reflections Challenge er in ieder geval voor gezorgd dat ik door al mijn foto’s ga en tegen Wout zeg: hier! kijk! weet je nog?! en vooral veel ‘zijn die ooit zo klein geweest?! Wanneer was dat? En waar ging al die tijd naartoe?’

4. Circles

Deze vond ik een moeilijke. Ik let duidelijk meer op kleur dan op vormen. Maar plots – na het afruimen van de tafel – viel mijn oog op onze nieuwe onderleggers. Die zijn heel duurzaam en mooi en gemakkelijk proper te houden en het zijn de duurste onderleggers die ik ooit in mijn leven zal kopen.

FullSizeRender (7)

5. Best book of 2017

Dat is ongetwijfeld ‘Lampje’. Lampje is een boek over een heel dapper meisje dat licht brengt in het leven van heel veel mensen. Het is een boek voor kinderen vanaf 9 jaar maar ik testte het in onze leesclub en iedereen vond het goed en ik zweer u dat er daar niemand 9 jaar is. We waren het er allemaal over eens dat het boek boordevol mooie zinnen stond, dat de schrijfster heel beeldend kan schrijven en dat het boek ons met een warm gevoel achterliet. Het is een verhaal over de zee. Over het Zwarte Huis van de Admiraal waar een monster zou wonen. Over Lampje die elke avond het licht in de vuurtoren aansteekt behalve die éne keer. Maar bovenal is het een verhaal over dapper zijn en over meer kunnen dan je ooit gedacht had.

Ik las het boek opnieuw voor de leesclub en dat was hoegenaamd geen opgave. De eerste keer dat ik het las was in de eerste dagen van augustus toen ik alweer wat langer zwanger was dan gepland. Ik las de eerste helft terwijl ik over mijn dikke buik wreef en allemaal liefdevolle dingen dacht (en ook wel eens: alle man, waar zit ge jong?). Ik was halfweg het boek toen Elias geboren werd en de tweede helft las ik met een mini-Eli op mijn armen en een buik die leeg was maar er nog een beetje vol uitzag.
Lampje zal voor mij altijd samenhangen met die periode en dat maakt het boek voor mij nog magischer.

 

6. I was challenged by…

Motherhood – for sure. Moeder zijn, dat voelt voor mij zo’n beetje als topsport. Je kan nooit echt gaan zitten. Wanneer ze even allebei slapen of bezig zijn met het wc-papier in hele kleine stukjes te scheuren, dan ben ik in die tijd zo snel mogelijk was aan het plooien, aan het afwassen of rekeningen aan het betalen. Het is elke dag een uitdaging en de ene dag ga ik ze al beter aan dan de andere. Ik probeer lief te zijn voor mezelf. Wat maanden geleden nog als onmogelijk aanvoelde, doe ik nu elke dag alsof het routine is. Dat zeg ik mezelf dus ook maar op momenten dat ik weer nieuwe bergen te beklimmen heb en dat me zo verlamt dat ik het gevoel heb alsof ik eigenlijk helemaal niks echt goed kan – en dat helpt.

Verder probeer ik ook op mentaal vlak wat uitgedaagd te blijven. Dus volg ik enkele mensen online die mij inspireren en mij aan het denken zetten. Ik luister naar Podcasts over relaties en situaties die ik niet (her)ken (bv. Where should we begin met Esther Perel) maar die me oefenen om mij te verplaatsen in anderen. In dit geval: Esther Perel is een relatietherapeute en in elke aflevering heeft ze een ander koppel met een andere problematiek bij haar in de spreekkamer. Boeiend en heftig. Ik blijf verder ook nog lezen zoveel ik kan. Op die manier probeer ik ervoor te zorgen dat mijn hersenen geen platte pudding worden van de hele dag met een peuter te converseren over waarom hij zijn pantoffels niet door de lucht mag gooien.

IMG_3579

Geen enkele van deze boterhammen was de boterham die hij wilde. Er mocht ook niks op, naast of tegen liggen.

7. Favourite photo of 2017

Er komen er veel in aanmerking. Ik zei het al: 2017 was een goed jaar. Ik heb me ook wel slecht gevoeld (heel die zwangerschapshormonenwinkel, dat is het toch niet altijd voor mij) maar over het algemeen was het zeker en vast een goed jaar. Ik kon dus kiezen uit heel veel foto’s van toffe momenten: Kasper die leerde stappen/lopen/fietsen/praten, onze vakantie aan zee in de paasvakantie, het huwelijk van mijn broer en mijn schoonzus, het optreden van Guns ‘N Roses, foto’s met ons gezin dat nu twéé lawaaimakers telt, … De challenge deed zijn werk terwijl ik door de foto’s bladerde: ik reflecteerde en besefte dat het goed geweest was. Maar ik koos uiteindelijk voor de foto die mijn schoonzus maakte toen Elias één dagje oud was. Die foto straalt zoveel liefde uit van iedereen naar iedereen en als ik hem zie dan voel ik mij de rijkste mens ter wereld terwijl mijn bankrekening toch duidelijk maakt dat ik dat hoegenaamd niet ben.

IMG_0183

Gezinspiratie

Ik wil ze geen eten geven, al die nog kinderloze mensen die hun kinderen later zeker nooit … gaan laten doen. Die van ons, die gaan altijd braaf/gemakkelijk/flink/rustig/beleefd zijn. Ik weet dat ze met velen zijn en dat weet ik omdat ik er vroeger ook eentje was. Die van mij, die zou slapen waar ik hem zou neerleggen! Ik glimlach meewarig als ik er aan terugdenk. Oh die mooie dagen vol tijd en onwetendheid.

Hoewel ik dus heel veel dingen niét wist voor ik kinderen kreeg, was er ook heel veel wat ik wél al wist. Ik had al stukjes bij elkaar gepuzzeld van hoe een gezin er voor mij moest uitzien. En die stukjes, die verzamelde ik onderweg.

Het grote hart van mijn puzzel vond ik in mijn eigen gezin. Daar leerde ik hoe fijn en verrijkend het is om broers te hebben, om niet alleen te zijn. Hoe dat niet alleen zijn ook uitdagend is en me al vaak gedwongen heeft om ook eens een andere visie te overwegen wanneer ik die van mij hardnekkig als de enige juiste wilde zien. Ik leerde er hoe waardevol het is om kinderen van vanalles te laten proeven (muziek, hobby’s, kunst, musea, literatuur) en hoe dat soms doorbijten is wanneer die pubers liever voor de televisie hangen. Ik leerde er dat het belangrijk is om als ouders altijd aan hetzelfde zeel te trekken – ook wanneer je het niet noodzakelijk helemaal eens bent. Het maakte dat ik mijn ouders zag als een duo dat niet uit elkaar te spelen was. Dat maakte hen bij momenten bijzonder vervelend, maar meestal vooral erg betrouwbaar.

Ik raapte een stukje op in het huis van mijn beste vriendin waar ik in mijn puberjaren veel uren doorbracht. Ik was op dat moment door de week enig kind aangezien mijn broers allebei op kot zaten. Het was thuis stiller dan ik gewend was. Als ik bij haar ging logeren dan moest ik weer luid praten om gehoord te worden aan tafel. Er hing daar altijd zo’n uitgelaten sfeer. Het was het huis met de hoop schoenen aan de achterdeur. Het huis waar wij licht beschonken samen in één bed vielen. Er werd vertrouwen gegeven in dat huis en vrijheid. We mochten er jong zijn. En dat stukje nam ik mee.

Overal waar ik ging babysitten, nam ik nog een puzzelstukje mee. Ik was amper 15 jaar toen ik voor het eerst op iemands kindje mocht gaan passen. Ik was onzeker en fier tegelijk. Want ik deed het toch maar, dat kleine baby’tje een flesje geven en dan in slaap wiegen. Heel de avond hield ik de babyfoon vast, klaar om bij de minste kik naar boven te sprinten en het kindje te sussen. Ik kreeg er een eigen bedje om in te blijven slapen. ’s Morgens waren er koffiekoeken en pistolets. Ik zat aan tafel en vertelde over mijn liefdesperikelen en de twee C’tjes luisterden naar mij. Heel bijzonder vond ik dat. Er lagen briefjes op tafel – van mij naar hen en omgekeerd. Op de schouw stond een foto van mijn vader. Ik hoorde er gewoon bij, alsof ik een stukje van de familie was. Ik hoefde geen toestemming te vragen om koekjes uit de kast te nemen. Ik kreeg vertrouwen alsof ik al ja-ren op baby’s paste. Het gaf mij het vertrouwen om er nooit bij stil te staan dat het best bijzonder was wat ik daar mocht leren. En dat stukje nam ik mee.

Toen ik – een jaar later – in een ander huis mocht gaan babysitten op drie jongens, vond ik nog een stukje van mijn puzzel. Ik zag er hoe structuur en regelmaat veiligheid kunnen bieden. Maar hoe die regelmaat loslaten voor veel leuke momenten kan zorgen. En voor kindjes zit dat in kleine dingen: frisdrank mogen drinken als ik er ben. Of onbeperkt sandwiches met choco eten. Of hun gebouwde legohuis niet hoeven af te breken voor het slapengaan. Ik zag er hoe de kinderen er mochten aangeven of ze een kus wilden voor het slapen of liever niet. Ik zag er hoe schone visies – respect voor elkaar, voor grenzen, voor de natuur – haast woordeloos werden aangereikt. Ik zag er hoe eenvoud vaak echt gewoon het allerschoonste is wat er bestaat. En dat stukje nam ik mee.

Stuk voor stuk puzzelde ik zo mijn ideale gezin bij elkaar. En als ik zo kijk naar wat ik tot nu toe heb verkregen met de stukjes die ik vond, dan vind ik dat best een plaatje.

 

December Reflections I

Vorig jaar deed ik al eens mee aan de foto challenge van Susannah Conway. Dit jaar lanceerde ze er opnieuw eentje op Instagram en ik doe graag mee. Het thema is ‘reflecteren’ en zoals ons Miranda altijd zegt: zoals gij kunt reflecteren, zo kan niemand dat!

  1. Early

De ervaring leert mij dat mijn kinderen eerder late zijn dan early en dat was ook bij kind twee het geval. Hij werd verondersteld begin augustus geboren te worden, maar uiteindelijk kwam hij pas 10 augustus piepen. Bij Kasper vond ik dat DE HEL en ergerde ik me vijftig tinten grijs aan al die goedbedoelde doch ontzettend irritante opmerkingen en vragen van de buitenwereld. Dit keer kon het me niet deren. Ik kan beter loslaten denk ik en dus aanvaardde ik alvast op voorhand dat ik wat langer zwanger zou zijn.

Op 10 augustus was hij er dan eindelijk. Dit keer bleef mijn man (ik vind dat nog altijd maf om te schrijven) niet slapen in het ziekenhuis dus stond ik er meteen alleen voor. Nachtenlang van wakker gelegen op voorhand: ik ging dat voorzekers niet kunnen. (Als het echt niet gaat dan blijf je toch he? En als ik nu heel bang zou zijn opeens, kom je dan? – hij zei op allebei ja en mijn hart ging wat rustiger slaan)

Uiteraard sliep ik die eerste nacht amper. Te veel adrenaline in mijn lijf. Te veel moeite om dat kindje niet de hele tijd te besnuffelen en vast te pakken. En het was wederzijds want Elias lag ook veel liever bij mij dan in die plastieken bak van het ziekenhuis. Very Early (zo rond een uur of 6) nam ik deze foto van ons en stuurde ik die naar Wout. Ik was moe en ongeschminkt maar ook heel rustig, voldaan, dankbaar. Die momenten zo met ons twee – alsof er niemand anders op de wereld was. Processed with VSCO with c1 preset

Intussen zijn de ochtenden waarop het heel vroeg is alweer gepasseerd. Kasper is altijd het klokje rond blijven slapen (hallelujah) en Elias kan slapen tot 08.00 (al wordt hij tijdens de nacht nog regelmatig wakker). Ik ben daar niet rouwig om want ik ben echt geen ochtendmens.

2. Red

Er is heel weinig in mijn huis dat helemaal rood is, maar in mijn kleerkast daar hangt een jumpsuit die Marco Borsato voorzekers in gedachten had toen hij dat kutnummer schreef. Die jumpsuit staat voor mij gelijk aan goed in mijn vel zitten. Ik doe hem enkel aan wanneer mijn zelfvertrouwenpeil zo ergens rond de 8 a 9 schommelt. Toevallig was dat afgelopen maand twee keer het geval. Eén keertje toen ik met mijn beste vriendin (Eli zijn tante-meter) naar het optreden van mijn neef ging. En dan nog één keer toen ik met mijn lief op restaurant ging alwaar wij gingen toasten op ons, op een nieuwe job, op een oude job die fantastisch blijft, op onze kinderen, op het leven, op elkaar en op ons. Het was heel gezellig ook al was er verder bijna niemand en was het een chique restaurant waar ik toch maar in kleermakerszit op mijn stoel ging zitten. Rood dus – voor zelfvertrouwen en gezellige avonden uit (waarop ik toch minstens twee sms’en stuur om te vragen hoe het met de kindjes gaat).

Processed with VSCO with c1 preset

3. Best day of 2017

Daar hoef ik niet lang over na te denken. Dat was ongetwijfeld 10 augustus. Een dag die vroeger vooral één week voor mijn verjaardag was, is nu een mijlpaal geworden.
Ik betrap mezelf erop dat ik het nog altijd soms gek vind om de geboortedata van mijn kinderen ergens in te vullen. Alsof ik vanop een afstand naar mijn leven kijk, noteer ik 26/12/15 en 10/08/17. Ik kan het moeilijk verwoorden wat er precies zo vreemd aan voelt. Ik heb altijd geweten dat ik kinderen wou en daar had ik dus al wel over nagedacht, maar hun geboortedatum daar had ik nooit bij stil gestaan. En nu is het dus dit geworden en ik schrijf het op en soms vraag ik het even na om zeker te zijn. Niet omdat ik het vergeten ben, maar omdat die twee data zoveel jaren ‘gewone’ dagen waren in het jaar en nu plots bijna de twee allerbelangrijkste.
10 augustus werd het dus voor ons tweede kind. Zo ergens rond de klok van 11.00 baande hij zich een weg de echte wereld in en plantte hij een vlaggetje op 10 augustus – zoals Armstrong dat ooit deed op de maan.

Processed with VSCO with c1 preset

Ik heb geen fotochallenge nodig om te weten dat 2017 een heel heel goed jaar was voor mij. Kasper werd groter, ons tweede kind kwam gezond op de wereld en onze relatie overleefde weer die eerste stormachtige weken met een klein mensje erbij.

Ik hoorde onlangs dat ik het soms nogal rooskleurig voorstel. Kritisch las ik enkele dingen opnieuw en probeerde ik met een andere bril naar mijn leven te kijken. En ik kan enkel concluderen ik niets rooskleurig voorstel, maar dat ik het rooskleurig aanvoel: dat ik zo iemand ben geworden die gelukkig is op sommige dagen en heel dankbaar en tevreden op andere dagen. Er zitten ook uitschieters tussen – naar boven en naar beneden. Maar over het algemeen kan ik steeds beter hier in het nu zijn en dat spaart me verdriet over het vroegere waar ik niets aan kan veranderen en over de toekomst die ik toch niet kan voorspellen. Pas op, er zijn mindere dagen en die zullen er altijd zijn. Ik probeer wat beter mee te veren met het leven. Ik verlegde mijn lat naar ‘gewoon is goed genoeg’ en sindsdien is het zoveel beter.
Onlangs schreef ik in mijn dankbaarheidsboekje: sinds jullie (K, E en W) er zijn, zijn er eigenlijk niet meer echt héél slechte dagen. En zo is het maar net.

Het lezen II

De voorbije weken las ik weer aardig wat boeken. Een kort overzicht met per boek enkele dingen die bleven hangen.

  1. Diana – her true story in her own words / Andrew Morton    **

31 augustus 2017 was het precies 20 jaar geleden dat Diana Spencer – Lady Di gelijk we hier in Limburg zeggen – het leven liet bij een verkeersongeval in een tunnel in Parijs. Dat liet op mij als kind – ik was toen 9 jaar – een grote indruk na. Ik keek op naar prinses Diana. Niet omwille van al haar vrijwilligerswerk of haar houding die zo anders was dan de rest van het Britse koningshuis. Daar had ik toen allemaal geen benul van. Ik vond dat ze mooie jurken droeg op de foto’s die ik zag in de kranten en dat was al voldoende. Dit boek is de ‘nieuwe’ versie. Die bevat – naast het oorspronkelijk boek – ook de transcripties van de gesprekken die Morton met Diana voerde.

51EWeYiFG8L._SY344_BO1,204,203,200_

Ik heb enigszins met het boek geworsteld. Ik wist niet of ik nu best haar letterlijke bewoording las of het verhaal zoals Morton het neerschreef. Ik had geen zin om twee keer hetzelfde te lezen maar ik was ook bang nuances te missen. Uiteindelijk heb ik het boek van Morton gelezen en fragmenten uit de gesprekken met Diana zelf. Ik gaf het boek twee sterren op Goodreads. Als Diana me niet al zo lang had gefascineerd had ik er waarschijnlijk nooit iets over gelezen, maar mijn nieuwsgierigheid was sterker. Het was niet zozeer dat het verhaal niet boeide of dat de schrijfstijl slecht was. Het boek was gewoon soms te lang – te gedetailleerd voor mij. Morton schrijft wel aangenaam en zijn reflectie achteraf vond ik waardevol.

Dit bleef hangen:

It is a point to remember that of all the ironies about Diana, perhaps the greatest was this – a girl given the name of the ancient goddess of hunting was, in the end, the most hunted person of the modern age.

2. Gloed / Sandor Marai ****

Dit boek verscheen voor het eerst in 1942, maar het boek werd pas vele jaren later internationaal ontdekt. Het gaat over Henrik en Konrad – twee oude vrienden die elkaar na 41 jaar opnieuw zien. Jarenlang waren ze onafscheidelijk, tot Konrad plotseling verdween – niet lang na het huwelijk van Henrik en zijn mooi Krisztina. Eén avond en één nacht duurt de ontmoeting van de twee oude vrienden. Hun laatste gesprek is een wreed duel zonder wapens. Met meedogenloze openhartigheid praten ze over passie en vriendschap, over waarheid en leugens. Wat is er 41 jaar geleden gebeurd?

IMG_3344

Ik vond dit boek heel indrukwekkend. Het is geen dik boek (155 pagina’s) en toch las ik het traag. Niet alleen zijn de zinnen die erin staan geweldig mooi, ze zijn vaak ook erg geladen. Heel regelmatig zat ik dan ook de echte pareltjes in mijn schriftje over te pennen. De schrijfstijl werkt vertragend omdat het boek zo’n korte tijd beslaat en over die korte tijd toch heel wat geschreven wordt. Ik vond het prachtig en wreed tegelijk.

Dit bleef hangen:

“Op de belangrijkste vragen geeft de mens uiteindelijk met zijn hele leven antwoord. Het maakt niet uit wat hij tussendoor zegt, welke woorden en argumenten hij aanvoert om zich te verdedigen. Aan het eind, als alles voorbij is, geeft hij met de feiten van zijn leven antwoord op de vragen die de wereld zo hardnekkig aan hem blijft stellen. Die vragen luiden: Wie ben jij? Wat wilde je echt? Waartoe was je werkelijk in staat? Waaraan was je trouw en ontrouw? Waarvoor of voor wie was je moedig genoeg of te laf?

3. Mijn baby lacht…nu ik nog! / Lieve van Weddingen ****

Je bent net bevallen, wordt bedolven onder de felicitaties en aangespoord om te genieten van ‘de mooiste periode van je leven’. Maar jij voelt het zo niet.
Dat is de insteek van dit non-fictie boek van Lieve van Weddingen. Ik schreef zelf al over haar (hier) naar aanleiding van de lezing die ik van haar bijwoonde. Nu las ik haar eerste boek – ze heeft er intussen al een tweede uit.
Ik hoorde/las haar voor het eerst toen ik een artikel over ‘moederrouw’ tegenkwam op het wereldwijde web toen Kasper zo’n acht weken oud was. Toen ik het helemaal gelezen had, ging er ergens in een badkamer in Halen een lichtje branden. Ik was niet gestoord! Ik was niet ondankbaar! Het bleek ok om naast alles wat je ‘krijgt’ als je een kindje hebt, toch ook wat verdrietig te zijn over alles wat je ‘afgeeft’. Wat een bevrijdende gedachte.

IMG_3560

Dit bleef hangen:

  • De verschillende type moeders die er zijn (de gestructureerde moeder, de natuurlijke moeder, de intellectuele moeder, de zorgende moeder, de ontspannen moeder, de zelfstandige moeder en de moeder die alles onder controle heeft). En hoe ze bij elke omschrijving noteert: “Ze houden erg veel van hun kinderen, net zoals alle moeders en hebben een eerder XX stijl van moederen. De ‘XX’ werd dan voor elk type moeder gespecifieerd.
  • De tien geboden die ze formuleert voor alle (nieuwe) mama’s:
    Bovenal durf te kiezen
    Wees wijs en pak je biezen
    Maak werk van een geboorteplan
    Rouwen helpt, dus neem ’t ervan
    Wees je bewust van je verhaal
    En geef aandacht aan emoties, aan allemaal
    Doe het zelf maar niet alleen
    Zoek een maatje, twee of één
    Maak tijd voor je grootste schat
    En denk eraan: elke moeder doet ook maar wat.

    HOE GENIAAL IS DAT

4. Vos / Leon Verdonschot   ***

Veel omschrijving zal dit boek niet nodig hebben zeker? Het is een non-fictie boek over het leven van Luc De Vos de frontman van Gorki en van Gorky. Ik wilde het al lang eens lezen. Ik ben zelf niet zo’n megafan van Gorki en ik krijg echt al zenuwen als ik denk aan het aantal keer dat ik ‘Mia’ weer zal horen in de komende eindejaarsperiode. Maar de figuur Luc De Vos sprak me aan en enkele nummers van hem kunnen me wel bekoren – in de juiste hoeveelheid, that is.

IMG_3785

Ik gaf het boek drie sterren op Goodreads omdat het goed geschreven is en alles in juiste proporties. Geen te lange stukken over banale details maar een fijn overzicht van de man z’n carrière en z’n leven met respect voor de mens waar het over gaat.

Dit bleef hangen:

  • Dat Steven van Havere (die later de drummer was van Arid – de band van mijn neef) niet zo’n fan was van het Afrikaanse eten. Bij het landen in Senegal vroeg hij meteen waar de McDonald’s was.
  • Dat Luc De Vos echt héél lang bij z’n moeke is blijven wonen.
  • De hele historie rond hoe Gorky uiteindelijk Gorki werd.
  • Dat hij jarenlang thuis voor zijn zoontje Bruno zorgde terwijl zijn vrouw ging werken. Dat past geweldig goed bij het beeld dat ik van hem had.

Ik las verder nog het wonderschone ‘Lampje’, maar daar schrijf ik apart nog eens over.

Aan alle lezers die graag lezen: hopelijk hadden jullie er wat aan.
Aan alle lezers die niét graag lezen: deze 15 minuten van je leven zie je nooit meer terug!