Ouderzonden: Onkuisheid – lust

Wat doe je om jezelf graag te blijven zien? En hoe breng je dat over aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van…’ bent?

Ik luisterde onlangs naar een aflevering van The Longest Shortest Time (een podcast over ouderschap) en daarin kwam Esther Perel aan het woord. Esther Perel is relatietherapeute en ze is vooral gespecialiseerd in ontrouw en hoe koppels daarvan kunnen herstellen. Ze zei enkele dingen die me echt zijn bijgebleven en waar ik sindsdien vaak over heb nagedacht.

Zo vertelde ze dat ouders vroeger niet samen bleven omdat ze het zelf samen goed hadden, dat was eigenlijk van ondergeschikt belang. Koppels bleven samen omdat ze kinderen hadden en omdat een uitweg niet zo gemakkelijk voorhanden was – al zeker niet voor een vrouw. Nu liggen de kaarten anders. Vrouwen kunnen makkelijker dan vroeger uit een relatie stappen omdat ze nu eenmaal zelfstandiger zijn geworden dan enkele decennia geleden. Het zijn dus niet meer enkel de kinderen die een koppel samen houden – de kwaliteit van de relatie doet er ook toe.

Ze zei ook dat iedereen doorgaans in zijn leven twee tot drie lange en betekenisvolle relaties heeft. Ze merkte daarbij op dat dat niet per se met verschillende mensen hoeft te zijn. Een koppel gaat door transities in de jaren dat ze samen zijn. Ze nam het voorbeeld van een koppel waarvan één van de partners vreemd ging. Toen dat koppel naar haar toe kwam, zei ze hen: “jullie eerste huwelijk is nu over. Willen jullie nog een tweede huwelijk met elkaar aangaan of niet?” Ze trok die lijn door naar koppels voor en na kinderen. “De echte transitie is niet het huwelijk”, vertelde ze. “De echte overgang naar een nieuw leven samen zijn kinderen.” Amai, dacht ik, dat is allemaal echt ende waarachtig.

Ik luisterde heel geconcentreerd verder naar haar verhaal. Ze zei nog dat kinderen dus in zekere zin ook een einde inluiden van de oude relatie (waar het enkel om jullie twee draait) en de start van een nieuwe relatie. Als je het zo bekijkt – als een andere relatie met dezelfde partner – dan hoef je misschien niet voortdurend te vergelijken met hoe het ervoor was toen we nog elke week naar de cinema gingen, toen we op restaurant gingen en ons niet dood geneerden omdat iemand met zijn bestek tegen de glazen trommelt en het op een brullen zet als hem vragen ermee te stoppen, toen we uren tijd hadden om samen te koken, met elkaar te praten, series te kijken, toen planning veel minder nodig was en we met niemand zijn dutjes moesten rekening houden – toen we godbetert zélf nog dutjes deden wanneer we daar zin in hadden.

Ik vond het een bevrijdende gedachte – om het als de start van een nieuwe relatie te zien met dezelfde persoon. Want daar ben ik wel van overtuigd – dat er in al die jaren nooit iemand anders was die maar in de buurt kwam. Ik kan mijn lief nog altijd missen als ik hem de hele dag niet zie, of als de tijd tussen mijn vingers door glipt en we pas op vrijdagavond – zo net voordat hij in de zetel in slaap valt – wat tijd vinden om met elkaar te praten. Ik heb nog altijd buikpijn van het lachen als hij zich pijn doet door zijn eigen onhandigheid (als het echt veel pijn is dan lach ik echt minder lang, beloofd). Ik kijk nog altijd opzij of hij aan het wenen is bij stukjes op televisie waarvan ik weet dat die hem ontroeren. Ik vind hem nog altijd schoon in zijn kostuum en even goed in dat van Adam.

Maar het is wel zo: ik mis hem meer dan vroeger en mezelf vaak ook. Life gets in the way en onze agenda’s zitten alweer vol tot ergens in april. We zijn moe en na een dag van lawaai en gejengel en kinderen proberen op te voeden hebben wij ’s avonds vooral goesting om elk even ons eigen ding te doen.

We zeggen elkaar vaak: dit zijn de tropenjaren. Bijzonder zware, slopende jaren – noemt Van Dale dat. Jaren van vermoeidheid, van overschreden grenzen, van andere prioriteiten, van duizend vragen, van veel proberen en niet weten of het goed is, van jezelf voorbij lopen, van doodvermoeid zijn en het brood in de microgolf steken in plaats van in de broodbak.

IMG_1908

En niet alleen vermoeidheid speelt een rol. Ouderschap maakt iets in je los waar je je niet op voor kunt bereiden. Je kunt er wel een idee over hebben, maar je zult zien dat je een andere ouder bent dan je van tevoren had gedacht of had gewild of van plan was. Iedereen ervaart ouderschap anders. Als je geluk hebt, zitten jij en je partner op één lijn.
Maar er zullen altijd dingen zijn waar je anders over denkt: misschien ben jij minder streng dan je partner, misschien kan je toch niet zo goed tegen dat onderbroken slapen als je altijd dacht, misschien wil jij geen televisie voor het eten en hij wel. Het zijn allemaal onschuldige dingen die toch vaak tot discussies gaan leiden.

Dat is nog allemaal los van de praktische kant. Los van de beladen vragen, zoals wie van jullie twee er dan minder gaat werken, heb je ook nog gewoon de wekelijks terugkerende vragen. Hoe ziet jouw week eruit? Wie brengt de kinderen naar de onthaalmoeder? Wie haalt ze op? Ben jij die avond wel op tijd thuis, want ik heb een afspraak..?  Wat gaan we doen aan het feit dat hij steeds niets wil eten behalve tonnen rozijnen?
Dat is zo’n beetje de gespreksstof tijdens de tropenjaren. Je relatie, je grote liefde gereduceerd tot de vraag wie er deze keer aan de beurt is om pampers te verversen en vermoedelijk ondergepist te worden.

Je relatie speelt zich voortaan af in de luttele uurtjes tussen de bedtijd van je baby en je eigen bedtijd. Je eigen bedtijd die toch al vervroegd wordt omdat je zó moe bent dat je je afvraagt wat er in vredesnaam belangrijker is dan slapen. Terwijl je de wijzer op de klok voorbij ziet razen, tel je ondertussen de uren die je nog hebt tot je kind van 6 maanden het vermoedelijk op een zingen zal zetten (niet wenen, nee nee, hij zingt en hij lacht en hij vindt het alllemaal HELEMAAL DOLLETJES OM VIER UUR ‘S NACHTS). Wanneer mijn lief dan de baby optilt en ik mijn kop zo hard in mijn hoofdkussen duw als ik maar kan – in de hoop snel terug in slaap te vallen (veel succes daar), besef ik dat dit het is. Dit is waarvan mensen zeggen: ‘…maar je krijgt er ook heel veel voor terug.’ Het punt is dat dat op zo’n moment – waarop ik gewoon eens wil slápen – niet echt het eerste is wat er door mijn hoofd schiet.

Maar het zijn ook de jaren van een nieuwe soort liefde en geluk waarvan je ervoor niet wist dat het bestond. Het zijn de jaren waarin we elkaar kruisen – elk met een kind dat wel weer een probleem heeft – en begripvol kijken naar elkaars geïrriteerde blik. Het zijn de jaren waarin we proberen te lachen met alles wat we moeten meeslepen voor een halve namiddag erop uit. Het zijn de jaren waarin ik elke dag voel dat je veel meer getrouwd bent door kinderen dan door trouwboeken. Het zijn de jaren waarin woorden als ‘gezin’, ‘broer’, ‘thuis’, ‘samen’ en ‘wij’ bij mij een golf van warmte over mij heen laat vallen – alsof ik onder een gigantische regendouche sta. Het zijn de jaren waarin we kijken naar onze twee kinderen, met de armen om elkaar heen – de oudste ligt uiteraard weer op de jongste die zich eronderuit probeert te wriemelen – en we tegen elkaar zeggen: die hebben wij gemaakt! die zijn van ons voor altijd!

We zijn intussen 7 jaar samen – we zijn er bijna vier van getrouwd. Twee jaar met kinderen en twee jaar zonder. Ons tweede huwelijk duurt dus al net zo lang als ons eerste en ze zijn allebei totaal anders. Soms mis ik ons eerste huwelijk hartstochtelijk. Dan vraag ik hem of we het hebben stuk gemaakt – en dat we toch wel nog voor altijd gaan samen blijven zoals we gezegd hadden nu alles zo anders is.
Want alles is anders – maar één ding is hetzelfde gebleven en mag voor mij voor altijd onveranderd blijven. En dat is hij – behalve dan zijn gesnurk, zijn onvermogen om kleine taakjes binnen de week uit te voeren en de papieren zakdoeken die hij vergeet uit zijn broek te halen waardoor ik die in mini-stukjes uit de wasmachine moet plukken – daar mag stilaan wel eens iets aan gebeuren.

Processed with VSCO with c1 preset

Advertenties

7 gedachtes over “Ouderzonden: Onkuisheid – lust

  1. Schitterend sjoeke. Je slaagt er als geen ander in om emoties – die ik nog niet eens kan begrijpen – perfect door te geven. Enorm respect voor alles wat je doet (en soms moet ondergaan). Ik leer écht veel van u en sla alles stiekem op – in de hoop het later op het juiste moment op te kunnen roepen. Liefde!

    Liked by 1 persoon

  2. mooi!
    hier geen vreemdgaan, maar wel een hevige verliefdheid buiten de deur. en al deed dat zo veel pijn, ik had het nu achteraf gezien niet willen missen want wij zijn samen zo veel beter geworden daarvan, met een klap begonnen aan onze derde relatie samen in plaats van geruisloos maar onherstelbaar naar het einde van iedere relatie tussen ons gesukkeld.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s