Doktersbezoek

Hij zeulde rond met een dokterstas – zo’n zwarte die je in het midden open klikt. Het was een oude tas. De randen waren niet meer zwart, maar grijs. Hetzelfde gold voor zijn haar. Ik vermoedde dat hij ergens eind in de zeventig was, misschien zelfs al begin tachtig.

Er klopte iets niet. Ik zag het meteen, maar ik kon er de vinger niet op leggen. Het zat in kleine dingen. Hij wandelde bijvoorbeeld altijd op een huis af en draaide terug net voor de deur. Hij had een pak aan en nette schoenen, maar geen jas of sjaal en het regende. Zijn tas was leeg ook denk ik, want hij zwierde er nogal mee. Ik zag het nog het meeste in zijn ogen. Hij keek alsof hij eerst nog door een streep mist moest turen.

Ik sprak hem aan in de hoop meer zicht te krijgen op de situatie. “Dag meneer,” zei ik, “zoekt u iets?”. “Oh jongedame” Hij keek verschrikt. Hij had me niet opgemerkt en ik liep al zeker 300 meter quasi naast hem. “Neen, ik ben op zoek naar euhm, klanten, zeg maar.” “Kan ik u eventueel de weg wijzen?” probeerde ik opnieuw. “Neen, ik vind het wel”, repliceerde hij. Hij liep verder. Hij versnelde zijn pas.

Ik twijfelde. Was hij toch ok? Was het misschien zo’n werkpaard dat maar van geen ophouden wist? Zag ik dingen die er niet waren? Ik kon het gevoel niet van me afschudden dat er iets vreemd was aan het plaatje.

Maar ik liet hem gaan. Wat kon ik ook anders? Maar hij spookt al de hele dag rond in mijn hoofd – met zijn oude dokterstas, op zoek naar het juiste huis.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s