December Reflections II

Tot hiertoe heeft die December Reflections Challenge er in ieder geval voor gezorgd dat ik door al mijn foto’s ga en tegen Wout zeg: hier! kijk! weet je nog?! en vooral veel ‘zijn die ooit zo klein geweest?! Wanneer was dat? En waar ging al die tijd naartoe?’

4. Circles

Deze vond ik een moeilijke. Ik let duidelijk meer op kleur dan op vormen. Maar plots – na het afruimen van de tafel – viel mijn oog op onze nieuwe onderleggers. Die zijn heel duurzaam en mooi en gemakkelijk proper te houden en het zijn de duurste onderleggers die ik ooit in mijn leven zal kopen.

FullSizeRender (7)

5. Best book of 2017

Dat is ongetwijfeld ‘Lampje’. Lampje is een boek over een heel dapper meisje dat licht brengt in het leven van heel veel mensen. Het is een boek voor kinderen vanaf 9 jaar maar ik testte het in onze leesclub en iedereen vond het goed en ik zweer u dat er daar niemand 9 jaar is. We waren het er allemaal over eens dat het boek boordevol mooie zinnen stond, dat de schrijfster heel beeldend kan schrijven en dat het boek ons met een warm gevoel achterliet. Het is een verhaal over de zee. Over het Zwarte Huis van de Admiraal waar een monster zou wonen. Over Lampje die elke avond het licht in de vuurtoren aansteekt behalve die éne keer. Maar bovenal is het een verhaal over dapper zijn en over meer kunnen dan je ooit gedacht had.

Ik las het boek opnieuw voor de leesclub en dat was hoegenaamd geen opgave. De eerste keer dat ik het las was in de eerste dagen van augustus toen ik alweer wat langer zwanger was dan gepland. Ik las de eerste helft terwijl ik over mijn dikke buik wreef en allemaal liefdevolle dingen dacht (en ook wel eens: alle man, waar zit ge jong?). Ik was halfweg het boek toen Elias geboren werd en de tweede helft las ik met een mini-Eli op mijn armen en een buik die leeg was maar er nog een beetje vol uitzag.
Lampje zal voor mij altijd samenhangen met die periode en dat maakt het boek voor mij nog magischer.

 

6. I was challenged by…

Motherhood – for sure. Moeder zijn, dat voelt voor mij zo’n beetje als topsport. Je kan nooit echt gaan zitten. Wanneer ze even allebei slapen of bezig zijn met het wc-papier in hele kleine stukjes te scheuren, dan ben ik in die tijd zo snel mogelijk was aan het plooien, aan het afwassen of rekeningen aan het betalen. Het is elke dag een uitdaging en de ene dag ga ik ze al beter aan dan de andere. Ik probeer lief te zijn voor mezelf. Wat maanden geleden nog als onmogelijk aanvoelde, doe ik nu elke dag alsof het routine is. Dat zeg ik mezelf dus ook maar op momenten dat ik weer nieuwe bergen te beklimmen heb en dat me zo verlamt dat ik het gevoel heb alsof ik eigenlijk helemaal niks echt goed kan – en dat helpt.

Verder probeer ik ook op mentaal vlak wat uitgedaagd te blijven. Dus volg ik enkele mensen online die mij inspireren en mij aan het denken zetten. Ik luister naar Podcasts over relaties en situaties die ik niet (her)ken (bv. Where should we begin met Esther Perel) maar die me oefenen om mij te verplaatsen in anderen. In dit geval: Esther Perel is een relatietherapeute en in elke aflevering heeft ze een ander koppel met een andere problematiek bij haar in de spreekkamer. Boeiend en heftig. Ik blijf verder ook nog lezen zoveel ik kan. Op die manier probeer ik ervoor te zorgen dat mijn hersenen geen platte pudding worden van de hele dag met een peuter te converseren over waarom hij zijn pantoffels niet door de lucht mag gooien.

IMG_3579

Geen enkele van deze boterhammen was de boterham die hij wilde. Er mocht ook niks op, naast of tegen liggen.

7. Favourite photo of 2017

Er komen er veel in aanmerking. Ik zei het al: 2017 was een goed jaar. Ik heb me ook wel slecht gevoeld (heel die zwangerschapshormonenwinkel, dat is het toch niet altijd voor mij) maar over het algemeen was het zeker en vast een goed jaar. Ik kon dus kiezen uit heel veel foto’s van toffe momenten: Kasper die leerde stappen/lopen/fietsen/praten, onze vakantie aan zee in de paasvakantie, het huwelijk van mijn broer en mijn schoonzus, het optreden van Guns ‘N Roses, foto’s met ons gezin dat nu twéé lawaaimakers telt, … De challenge deed zijn werk terwijl ik door de foto’s bladerde: ik reflecteerde en besefte dat het goed geweest was. Maar ik koos uiteindelijk voor de foto die mijn schoonzus maakte toen Elias één dagje oud was. Die foto straalt zoveel liefde uit van iedereen naar iedereen en als ik hem zie dan voel ik mij de rijkste mens ter wereld terwijl mijn bankrekening toch duidelijk maakt dat ik dat hoegenaamd niet ben.

IMG_0183

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s