Gezinspiratie

Ik wil ze geen eten geven, al die nog kinderloze mensen die hun kinderen later zeker nooit … gaan laten doen. Die van ons, die gaan altijd braaf/gemakkelijk/flink/rustig/beleefd zijn. Ik weet dat ze met velen zijn en dat weet ik omdat ik er vroeger ook eentje was. Die van mij, die zou slapen waar ik hem zou neerleggen! Ik glimlach meewarig als ik er aan terugdenk. Oh die mooie dagen vol tijd en onwetendheid.

Hoewel ik dus heel veel dingen niét wist voor ik kinderen kreeg, was er ook heel veel wat ik wél al wist. Ik had al stukjes bij elkaar gepuzzeld van hoe een gezin er voor mij moest uitzien. En die stukjes, die verzamelde ik onderweg.

Het grote hart van mijn puzzel vond ik in mijn eigen gezin. Daar leerde ik hoe fijn en verrijkend het is om broers te hebben, om niet alleen te zijn. Hoe dat niet alleen zijn ook uitdagend is en me al vaak gedwongen heeft om ook eens een andere visie te overwegen wanneer ik die van mij hardnekkig als de enige juiste wilde zien. Ik leerde er hoe waardevol het is om kinderen van vanalles te laten proeven (muziek, hobby’s, kunst, musea, literatuur) en hoe dat soms doorbijten is wanneer die pubers liever voor de televisie hangen. Ik leerde er dat het belangrijk is om als ouders altijd aan hetzelfde zeel te trekken – ook wanneer je het niet noodzakelijk helemaal eens bent. Het maakte dat ik mijn ouders zag als een duo dat niet uit elkaar te spelen was. Dat maakte hen bij momenten bijzonder vervelend, maar meestal vooral erg betrouwbaar.

Ik raapte een stukje op in het huis van mijn beste vriendin waar ik in mijn puberjaren veel uren doorbracht. Ik was op dat moment door de week enig kind aangezien mijn broers allebei op kot zaten. Het was thuis stiller dan ik gewend was. Als ik bij haar ging logeren dan moest ik weer luid praten om gehoord te worden aan tafel. Er hing daar altijd zo’n uitgelaten sfeer. Het was het huis met de hoop schoenen aan de achterdeur. Het huis waar wij licht beschonken samen in één bed vielen. Er werd vertrouwen gegeven in dat huis en vrijheid. We mochten er jong zijn. En dat stukje nam ik mee.

Overal waar ik ging babysitten, nam ik nog een puzzelstukje mee. Ik was amper 15 jaar toen ik voor het eerst op iemands kindje mocht gaan passen. Ik was onzeker en fier tegelijk. Want ik deed het toch maar, dat kleine baby’tje een flesje geven en dan in slaap wiegen. Heel de avond hield ik de babyfoon vast, klaar om bij de minste kik naar boven te sprinten en het kindje te sussen. Ik kreeg er een eigen bedje om in te blijven slapen. ’s Morgens waren er koffiekoeken en pistolets. Ik zat aan tafel en vertelde over mijn liefdesperikelen en de twee C’tjes luisterden naar mij. Heel bijzonder vond ik dat. Er lagen briefjes op tafel – van mij naar hen en omgekeerd. Op de schouw stond een foto van mijn vader. Ik hoorde er gewoon bij, alsof ik een stukje van de familie was. Ik hoefde geen toestemming te vragen om koekjes uit de kast te nemen. Ik kreeg vertrouwen alsof ik al ja-ren op baby’s paste. Het gaf mij het vertrouwen om er nooit bij stil te staan dat het best bijzonder was wat ik daar mocht leren. En dat stukje nam ik mee.

Toen ik – een jaar later – in een ander huis mocht gaan babysitten op drie jongens, vond ik nog een stukje van mijn puzzel. Ik zag er hoe structuur en regelmaat veiligheid kunnen bieden. Maar hoe die regelmaat loslaten voor veel leuke momenten kan zorgen. En voor kindjes zit dat in kleine dingen: frisdrank mogen drinken als ik er ben. Of onbeperkt sandwiches met choco eten. Of hun gebouwde legohuis niet hoeven af te breken voor het slapengaan. Ik zag er hoe de kinderen er mochten aangeven of ze een kus wilden voor het slapen of liever niet. Ik zag er hoe schone visies – respect voor elkaar, voor grenzen, voor de natuur – haast woordeloos werden aangereikt. Ik zag er hoe eenvoud vaak echt gewoon het allerschoonste is wat er bestaat. En dat stukje nam ik mee.

Stuk voor stuk puzzelde ik zo mijn ideale gezin bij elkaar. En als ik zo kijk naar wat ik tot nu toe heb verkregen met de stukjes die ik vond, dan vind ik dat best een plaatje.

 

Advertenties

4 gedachtes over “Gezinspiratie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s