December Reflections V

23. A secret

Ik moest hier lang over nadenken. Ik heb geen geheimen, denk ik. Ook hier in deze virtuele wereld probeer ik eerlijk te zijn. Ik heb daar geen moeite mee. Wat ik hier schrijf, zou ik je ook zeggen als ik je ergens tegen kwam. Ik schaam me niet voor mijn kwetsbaarheid. Het is wat me mens maakt.
Wat zou ik dus als geheim kunnen opbiechten? Dat ik wat weigerachtig sta tegenover het nieuwe boek van Griet Op de Beeck, misschien? Ik vond ‘Kom hier dat ik u kus’ goed, maar ik stoor me wat aan ‘gij’ enzoverder in haar boeken. En ik ben nogal allergisch aan hypes. Of dat ik soms zo hard moet lachen als ik Kasper hoor tateren door de babyfoon terwijl hij zou moeten slapen. Hij heeft nog niet helemaal door hoe het komt dat ik hem kan horen en hij mij niet. Dus dan roep ik hem tot de orde: “Kasper!” zeg ik. Waarop hij heel vrolijk: “Jaaaaaa, mama?!”. Dan moet ik echt heel hard mijn best doen om niet te lachen.

IMG_4832

24. Stilness

U raadt het al, ik heb dat niet veel in deze tijd in mijn leven. Ik vind dat in het geheel niet zo erg, maar in kleine momenten soms wel. Ik geraak gemakkelijk overprikkeld en dus heb ik het nodig om geregeld wat rust in te bouwen tijdens de dag. Korte momenten waarop ik eventjes niet ‘aan’ hoef te staan. Ik trek me tien minuten terug in de badkamer met het gezoem van het vuurke. Ik doe heel traag mijn pyjama aan – in stilte. Ik luister een podcast terwijl ik aan het strijken ben. Of als het lukt, dan lees ik als de kindjes tegelijk aan het dutten zijn. Ik moet alle stilte pakken die er te pakken valt, want waar het overdag mijn kinderkes zijn die lawaai maken, is het ’s nachts mijn vent die heelder  bossen omzaagt. Heel vervelend, maar ik ga hem toch maar houden. Aan wie scheelt niks, he.

IMG_4445

25. Today is…

Kasper die dolblij is als hij ziet dat zijn twee nichtjes ook zijn blijven slapen. Samen spelen en de boel nog eens overhoop zetten. En daarna bij Janne op schoot kruipen om een boekje te lezen. Of zijn eigen lievelingsboek van het moment in iedereen zijn handen duwen en eisen om voorgelezen te worden.
Vandaag is ook een baby’tje dat niet wil dutten tot op het moment dat we natuurlijk moeten vertrekken.

Processed with VSCO with c1 preset

26. Evening

Door de band genomen verlopen onze avonden nogal volgens hetzelfde stramien: eten, afwassen, alles oprapen en stofzuigen wat Kasper op de grond heeft gegooid, Kas wassen en zijn mond genoeg open wringen om de tandenborstel erin te krijgen. Daarna Elias wassen, bed in en de zetel inploffen.
Maar Kasper werd twee jaar op 26.12 en dus werd het een speciale avond met afhaalchinees, keiwarme loempia’s, een kroon en spelen met zijn nichtjes. Daarna stak ik hem in bad en ik keek naar zijn lijfje en ik kon me amper nog voorstellen dat ie ooit helemaal in mijn buik gepast heeft. Ik vroeg hem of hij mij zo graag zag als ik hem en hij antwoordde dat hij nog met de blauwe boot wou spelen en dat was dat.

Processed with VSCO with c1 preset

27. 2017 taught me…

Ik leerde veel in 2017. Dat sommige vriendschappen niet weg te denken zijn uit mijn leven en dat het wonderschoon is als ze weer heropleven. Dat ik mijn job heel graag doe. Dat het vermoeiend is om heelder dagen voor kinderen te zorgen, maar tegelijk ook zo speciaal. Dat ik nooit kwetsbaarder was dan ik nu ben. Dat ik sporten leuker vind als ik iemand bij mij heb die mij al jaren gelukkig kan maken. Dat ik hou van mijn plekje op de aarde in dat huis met mijn drie jongens. Dat geluk mij steeds vaker kan overvallen in kleine alledaagse verschijningen. Dat ik het best kan, dat moederen, of toch op mijn manier. Dat ik steeds beter word in mezelf aanvaarden – al zijn er nog genoeg dagen dat ik me afvraag of ik wel ok ben en het goed doe allemaal. Dat ik nog steeds een structuurbeestje ben. En dat het heel bevredigend is om mijn leven gestructureerd op papier te zien in mijn bullet journal.

IMG_4833

28. My wish for 2018

Ik heb niet veel nodig. ’t Is te zeggen: ik wil heel veel (nog eens iets kopen voor mezelf en niet voor de kindjes, rolgordijnen overal, verbouwingen, iemand die mijn hele huis komt behangen en tapis-plain wil verwijderen en er nieuwe schone vloer wil leggen terwijl ik weg ben en pas moet terug komen als het klaar is) maar ik heb niet veel nodig.
Dat onze relatie mag blijven zoals ze is. Wij worden beter met de jaren. En dat onze kinderen gezond en gelukkig mogen zijn. En dat ik nooit zal vergeten hoe klein hun handjes waren.

IMG_4460

29. My eyes

Mijn ogen zijn heel donkerbruin. Het is zowat het enige wat Kasper echt van mij geërfd heeft. Dat valt meteen op als je hem ziet. Veel baby’tjes hebben hele lichte ogen. Mijn oudste zoon heeft witte haren en bruine kijkers.
Mijn ogen zijn nog steeds hetzelfde. Maar ik heb ze anders leren gebruiken. Ik schreef het hier al vaker: ik kan steeds beter het positieve en het goede zien. Misschien is het wel omdat ik beter kan aanvaarden dat het leven vooral bestaat uit hele gewone dagen. En omdat ik beter kan meeveren op de dagen die ik rood of zwart kleur in mijn stemmingentracker. Mijn ogen zien er dus nog steeds hetzelfde uit. Maar ze kijken anders. (En ik leerde ook onlangs ein-de-lijk eens tegoei hoe ik ze moet maquilleren).

Processed with VSCO with c1 preset

30. Thank you for..

Merci, lieve lezers, om hier te komen lezen. Ik heb al heel vaak gedacht: waarom doe ik het eigenlijk? Boeit het iemand? Maar ik krijg regelmatig leuke reacties en ik heb lieve collega’s en vrienden die mij aanmoedigen en zeggen dat ze’t graag lezen. Dus ik doe nog even voort. Merci, voor iedereen die hier af en toe een kijkje komt nemen. En merci ook aan iedereen die een reactie achterlaat. Ik vind dat superleuk!

IMG_4834

31. My word for 2018

Mijn woord is duidelijk FAMILIE, of GEZIN of KINDEREN of in short: LIEFDE.
Bijna al mijn verhalen gaan over over een of andere vorm van liefde. Ik prijs mezelf heel gelukkig. Ik mag leven in een warm gezin, ik heb een fantastische familie, mijn kinderen zijn gezond en gelukkig en dus ben ik het ook. Ik zie graag en ik voel mij graag gezien – steeds vaker ook door mezelf en dat scheelt een heleboel.

Ik wens het jullie allemaal toe: mensen om je heen die je graag zien. En de tijd en de ruimte om de dingen te doen die je gelukkig maken.

Processed with VSCO with c1 preset

Tot in 2018!

 

 

 

 

 

Advertenties

Time flies when you’re havin’ fun – Kas is twee!

Lieve Kasper

Vandaag is het twee jaar geleden dat jij onze wereld helemaal ondersteboven keerde en van ons voor altijd ‘mama’ en ‘papa’ maakte. Het eerste jaar was er eentje van zoeken en tasten,  van twijfelen en proberen. Het tweede jaar was er eentje van groeien aan een waanzinnig tempo.

Toen ik één jaar geleden net zo’n brief naar je aan het schrijven was, stond je op het punt van je eerste echte stapjes te zetten. Je had al eens achter de stofzuiger aangewaggeld, maar ergens begin januari had je’t helemaal door en plots was je weg. Je was geen baby meer. En ik keek ernaar en slikte eens.

Processed with VSCO with g3 preset

En het bleef niet bij dat lopen alleen. Het hele jaar was er eentje van ‘voor de eerste keer…’ en ik prijs me zo gelukkig, want samen met jou mag ik zoveel dingen opnieuw voor het eerst zien. Heel vaak sta ik naar je te kijken wanneer je iets onbekend voor het eerst tegenkomt. Je bent eerst altijd even terug getrokken. Je kijkt het wat aan, cirkelt er wat rond. Je zegt niets en je neemt het in je op. “Hij vindt er niks aan”, zeg ik tegen je papa. Maar ik heb het mis. Wat je er allemaal precies van vond dat vertel je ons achteraf honderduit. En ik luister en ik kijk, en ik slik eens.

 

Je ging voor het eerst de tuin in. Een beetje schuchter nog. Je tastte met je voetjes de verschillende ondergronden af en koos voor de meest veilige. Het gras, daar was je niet meteen fan van. Intussen ben je niet meer weg te slaan uit onze tuin. Als het van jou afhangt, dan zijn we altijd buiten. Dan gaan we stappen en fietsen en liefst allemaal zelf en zonder handjes van mama. In het voorjaar karde je nog rond op je vierwieler. Tegenwoordig rijd je naast me op je loopfiets en hef je je voetjes van de grond bij de minste helling. “WIEEEEEE”, roep je en ik kijk naar je en ik slik eens.

Processed with VSCO with c1 preset
Je spel veranderde ook heel erg dit jaar. Dat je leefwereld uitgebreid is, zien we heel mooi weerspiegeld in hoe je speelt. Je maakt eten – net zoals ik. Je schenkt me luchtthee in en serveert me houten taartjes. Met mijn houten vork eet ik ervan terwijl ik voorzichtig slurp aan de lucht in mijn kopje. “Oh ow, mama”, zeg je “wam”. Ik bedank je voor de waarschuwing en ik blaas. Je praat zo veel en je pikt taal zo snel op. Maar je spreekt woorden nog vaak verkeerd uit en ik vind het fantastisch. Liefst liep ik de hele dag achter je aan om te filmen wat je doet en zegt, bang dat ik het ga vergeten.

Processed with VSCO with f2 preset

Hoe hard ik ook probeerde, ik kreeg de tijd niet stil gezet. De zomer kwam en er kwamen weer heel wat nieuwe eerste keren onze richting uit. De eerste keer dat je in onze tuin het zwembad in plonsde. De eerste keer achterop de fiets. De eerste keer planten verzuipen met je eigen gietertje. De eerste keer in de zandbak spelen. Het gaat hetzelfde als ervoor: eerst even de kat uit de boom kijken, daarna niet meer weg te slaan zijn.

 

Je bent graag buiten, maar je bent niet graag vuil. Als er een steentje aan je hand hangt, dan kom je het tonen en dan moet het weg. Als er iets op je schoenen hangt dan kom je me vertellen dat ze vuil zijn en dat het weg moet. Je hebt oog voor detail, je ziet alles wat er rond je gebeurt. Je onthoudt supergoed. Je kent de weg naar tant, de weg naar nonkel Pieter Jan, de weg naar oma en je weet goed waar we naartoe gaan zonder dat ik het zeg. Je weet hoe ik moet rijden als je het paard wil zien en je wordt boos als je merkt dat ik niet op je vraag ben ingegaan. “Het paard slaapt”, zeg ik. Je denkt erover na en bent het met me eens. “Mama, paard vaap”, zeg je en je knikt ter bevestiging.
Je ging voor het eerst naar de kapper, deze zomer, en van alle mijlpalen vond ik dat de lastigste. Het leek wel of ze een stukje van mijn baby’tje eraf hadden geknipt. Toen je weer buiten stapte was je plots echt een peuter. Elke keer wanneer je naar de kapper geweest bent, lijkt het alsof ze de afgeknipte centimeters in de lengte terug aan je hebben geplakt. “Was die daarnet ook al zo groot?”, vraag ik aan je papa. “Volgens mij niet, nee”, zegt ie. En we kijken naar je en we slikken eens.
Processed with VSCO with c1 preset
Toen je broer geboren werd, ontdekte ik plots weer een heel nieuw aspect van je persoonlijkheid. Je bleek zorgzaam te zijn. De eerste weken had je weinig oog voor je broer, maar na een week of 6 veranderde dat helemaal. Als je ’s morgens wakker bent, vraag je meteen waar Elias is en of die nog slaapt. Als ik eten sta te maken, loer ik om het hoekje en zie ik hoe je naar je broer toe kruipt en hem zachtjes over zijn hoofd aait. Mijn hart breekt in miljoenen stukjes als ik jullie samen bezig zie. Ik wens dat jullie elkaar altijd graag zullen zien en dat jullie als échte broers door het leven zullen gaan. “Hallo Elias”, zeg je en je kust hem op zijn kruin. En ik kijk ernaar en ik slik eens.

 

In het najaar kwam er nog een stukje van wie jij bent piepen. Je blijkt heel veel te houden van muziek. Urenlang kan je trommelen, met je triangel in de weer zijn of bij gebrek aan trommel op de potten van je keuken slaan. Als we binnenkomen, ren je naar de radio en vraag je me om ‘nog ziek’ op te zetten. Je danst en draait rondjes en je roept me om te kijken. En ik kijk mijn ogen uit. Je stampt met je schoenen tegen mijn zetel in de auto en ik vraag je om ermee te stoppen. “Mama, Kas ziek maak”, zeg je en ik begrijp dat jij het helemaal anders ervaart. Muziek is het enige wat ervoor zorgt dat je soms eens twee minuten zwijgt. Je luistert naar de instrumenten en je benoemt ze: “Mama, trom! Mama, trompet! Mama, ‘taar!”. En ik kijk in de achteruitkijkspiegel en ik slik eens.

Processed with VSCO with c1 preset

Je houdt van auto’s, van tractoren, van vrachtwagens, van vliegtuigen en van alles wat beweegt en rijdt. Je houdt van muziek. Je houdt van Bumbaloo en van Grover. Je houdt van wortel en pompoen, van peer, mandarijn en banaan. Je houdt van koekjes en van chocola. Je houdt van je tutje. Je houdt van alles zelf doen en van geen handjes geven. Je houdt van fietsen en van puzzelen. Je houdt van de kasten leeghalen en ze dan hard toegooien. Je houdt van kampen bouwen en verstoppen. Je houdt van omvallen en van springen in de zetel. Je houdt van zingen en van dansen. Je houdt van verven en van kleien. Je houdt van je broer en van Janne en Kaat. Je houdt van ons allemaal en je toont het ons iedere dag.

Processed with VSCO with c1 preset

En ik, lieve schat, ik hou van jou. Ik hou van je enthousiasme als we buiten gaan. Ik hou van de overgave waarmee je danst. Ik hou van je bruine ogen waar ik de mijne in herken. Ik hou van je blonde lokken waarvan er altijd minstens een paar de verkeerde kant uitstaan. Ik hou van je lach wanneer ik je kietel. Ik hou van het geklungel wanneer je zelf je muts probeert aan te doen. Ik hou van hoe je praat en van de woorden die je nog fout zegt. Ik hou van hoe je me probeert duidelijk te maken welk lied ik moet zingen. Ik hou van hoe je me fier komt tonen dat je pipi op het potje deed. Ik hou van hoe je boekjes lezen wil. Ik hou van hoe je zelf je eten opschept en hoe blij je bent als ik applaudiseer. Ik hou van hoe ik bijna altijd begrijp wat je zeggen wil. Ik hou van hoe je ‘dadaaaa’ roept naar iedereen en naar alles, zelfs naar de blauwe klei. Ik hou van hoe opgelucht je kan zijn als je hoort dat je je tutje krijgt. Ik hou van hoe je ’s nachts tegen de rand van je bed aankruipt om te slapen. Ik hou van hoe je me ’s avonds altijd nog één keer terug roept voor een kusje. Ik hou van hoe je voorzichtig op stoelen klimt omdat je een beetje een bangerik bent. Ik hou van hoe je van je broer houdt en van ons. Ik hou van je nachte plakkussen en van hoe je me opzij duwt als ik om kusjes kom smeken terwijl je speelt.

Processed with VSCO with c1 preset

Ik hou ontiegelijk veel van jou, kleine man. Met elke vezel in mijn lijf en zo onvoorwaardelijk dat ik het onmogelijk in woorden kan uitdrukken. Je bent een stuk van mij en ik zal je voor altijd overal in mijn hart dragen.
Ik ben zo onwaarschijnlijk trots op jou, grote jongen. Omdat je zo open staat voor mensen. Omdat je zo zorgzaam bent. Omdat je vrolijk bent. Omdat je om hulp durft vragen. Omdat je verdriet durft hebben. Omdat je getroost kan worden. Omdat je opmerkzaam bent. Omdat je vinnig bent, en bij de pinken. Omdat je lief bent en zoet. Omdat je een babbelaar bent, net zoals ik. Omdat je dingen ziet waar ik al lang niet meer bij had stil gestaan.

Groei nog waar wat, schoon kindje van mij. Want wat is het leuk om telkens meer te kunnen. Om te voelen dat je dingen plots makkelijker alleen kan. Wat is het heerlijk om je te zien glunderen als nieuwigheden opeens lukken waar ze ervoor nog lastig gingen. Groei dus nog maar wat, mijn alles. Verander maar, word maar wie je bent.
Ik zal erbij staan. En kijken, en tranen wegslikken, en in mijn handen klappen en BRAVO zeggen en JA!! en WAT DOE JIJ DAT GOED ALLEMAAL! – en dat zal ik blijven doen, mijn hele leven lang.

Happy birthday, sweet sweet heart.

 

 

 

 

December Reflections IV

16. Sparkle

Ik heb niet veel sparkle in mijn huis. Het enige wat hier doorgaans glinstert in het zonlicht zijn de kleine miljoenen stofdeeltjes die mij toeschreeuwen dat ze niet zijn opgekuist. Maa wat mij wel elke dag toeblinkt van aan mijn linkerringvinger is mijn trouwring. Die heeft iemand speciaal voor ons gemaakt. Als je onze twee ringen op elkaar legt, dan vormen ze een S en een W en toevallig zijn dat de eerste letters van onze voornamen. We spraken ooit af dat we er per kindje een steentje bij zouden laten zetten en zodus heb ik volgens mijn trouwring nul kinderen en volgens mijn trouwboekje en mijn bekkenbodemspieren twee.

 

IMG_4389

17. I let go of…

Er is nog werk aan, maar ik probeer stilaan mijn opruimwoede wat los te laten. Dat is echt tegen mijn zin, want ik functioneer het beste in een opgeruimde omgeving. Maar het is gewoon zinloos op dagen dat ik alleen zorg voor de kindjes. Wanneer ik alles heb opgeruimd, komt die kleine blonde peuter met heel veel bombarie naast me door gewandeld met de emmer wasspelden en dan weet ik al wat er gaat gebeuren. Ik heb nu afgesproken dat er nog twee opruimmomenten zijn per dag: als hij gaat dutten en als hij zijn bed ingaat. Daartussen doe ik wat damage control zodat ik mijn poten niet breek.
Soms valt het mee, maar doorgaans ziet mijn tafel er dan zo uit:

 

IMG_4391

 

18. Favourite photo of me

Dit was echt een geniepige opdracht. Ik dacht op voorhand dat ik weinig foto’s zou vinden van mezelf die ik echt mooi vond. Dat klopt maar deels. ’t Is te zeggen: ik ben hier doorgaans diegene die de foto’s maakt, dus er zijn weinig foto’s van mij alleen. Toch vond ik bij nader inzien heel veel foto’s waar ik opstond die in aanmerking kwamen: foto’s die gemaakt werden op gelukkige momenten de voorbije jaren. Op de trouw van mijn broers, op mijn eigen trouwfeest, bij de geboorte van mijn kinderen, … Uiteindelijk koos ik voor de foto waar ik vaak met een grote smile naar terug kijk (en waar ik altijd efkes inzoom op mijn wonderschone oranje schoenen).

PSP_20160528_nikeenpieterjan_179

19. Brings me joy

Uiteraard zijn dat mijn kinderen – mijn gezin. Er is niks wat mij zo gemakkelijk tot rust kan brengen en helemaal kan vervullen met dankbaarheid. Dat klinkt misschien flou of melig, maar het is echt heel erg gemeend. Ik heb het woord ‘dankbaar’ nog nooit zo veel gezegd en gevoeld als de laatste twee jaar. Mijn leven is geen rozengeur en maneschijn alleen, maar sinds Kasper en Elias er zijn, vind ik het zoveel gemakkelijker om de dingen positief te bekijken. Ik ben zelf niet meer het epicentrum van mijn wereld – de focus is nu naar hen verschoven. Dat is soms een slappe koord (want jezelf vergeten is toch ook niet ideaal), maar het is tegelijkertijd ook zo verfrissend.
En als ik er dan iets moet uitkiezen – uit die waaier van warmte waar ik een deel van mag uitmaken – dan kies ik graag voor onze wandelingen in het weekend. We zoeken ons een bos, we kieperen de fiets en de buggy in de kofferbak en we wandelen ons een frisse neus en een frisse kop.

Processed with VSCO with c1 preset

20. Sweetness

Sweetness was er één van de voorbije dagen in de vorm van een boeket. Het was een lastige dag met een baby’tje geveld door RSV en een peuter die ook graag zijn portie aandacht wou. Ik had alweer amper tijd gehad om te eten, ik had een rugverzakking van een buggy te duwen én tegelijkertijd een kind te dragen omdat het plots te moe was en ik was even helemaal klaar met al dat verzorgen. Ik had mijn lief een berichtje gestuurd om te zeggen dat ik het een vervelende dag vond en dat ik mezelf zielig vond en niet wist of ik het eigenlijk wel een beetje goed deed allemaal. Hij reageerde maar half want hij was uiteraard aan het werk en had niet erg veel tijd om me te troosten.
Maar plots belde er iemand aan en kreeg ik een boeket onder mijn neus geschoven. Blijkbaar had Riksken Halfwas vanuit Brussel gebeld naar de buurman (die gelukkig een bloemenwinkel heeft want anders zou dat werkelijk een belachelijk verzoek zijn) om een boeketje voor mij te maken.
Sweetness is ook mijn tante-meter die mij een brief schreef en me vroeg welke twee boeken ik graag eens zou willen hebben. Ik schreef een brief terug, Kasper en ik maakten een tekening voor haar, we staken er een foto van ons bij en wensten haar alle goeds. Nog geen drie dagen later bracht de postbode een doos met mijn twee gekozen boeken in. Op de doos stond “Dank u zeer wel, heer postbode”. Dat schrijft ze al zolang ik ze ken op elke brief die ze toe zond. In elk boek stond een speciale wens en de datum. Ze tekende met ome Jo en tante Gras. Dat doet ze ook al zolang ik ze ken.

IMG_4390

 

21. This year was…

Ik kan het blijven zeggen: dit jaar was goed. Het leven was goed voor mij. Ik had een goeie zwangerschap en ik zette vlot een gezond kindje op de wereld. Dat kindje bleek dan ook nog eens een vrolijk en rustig baby’tje te zijn. Het lot deed ons enkele weken familytime cadeau en achteraf kwam iedereen weer op zijn pootjes terecht. Dat peutertje van ons groeit goed op en blijkt een vinnig ventje te zijn. Hij is luid, maar ik vind dat heerlijk. Mijn broer trouwde dit jaar en dat was een heel speciale dag (twee eigenlijk). Zeker omdat hij daar aankondigde dat hij papa zou gaan worden. Binnen enkele weken (of dagen, wie zal het zeggen?) word ik dus opnieuw tante Saar en ik kijk er geweldig naar uit.

Processed with VSCO with f2 preset

 

Ik ben echt blij als ik terugkijk op de laatste twee jaren. En vooral als ik mezelf dan even onder de loep neem. Van nature ben ik een controlefreak. Ik ben graag op elke situatie voorbereid. Dat mijn papa totaal onverwachts stierf toen ik in het midden van dat hele groot worden proces zat, heeft die eigenschap versterkt. Ik voelde me zo in snelheid gepakt, dat ik nog meer voorbereid wilde zijn en liefst op het allerslechtste scenario. Jarenlang was dat een heel veilig mechanisme om weer wat orde te brengen in de chaos die zijn dood achterliet in mijn hoofd en in mijn hart.
Maar ik was er klaar mee. Ik vond het zo vervelend om mezelf verkrampt te zien in die houding. Stap voor stap heb ik dat proberen om te keren. Door te focussen op het positieve in die boekjes van mij bijvoorbeeld. Door een lief te hebben dat soms gek wordt van mijn gedoe, maar die soms ook echt gewoon de tijd neemt om me rust in te praten. Door kinderen te hebben en in elke vezel te voelen dat ik hen dat niet wil overbrengen.

Het lukt nog niet altijd. Soms schiet ik nog wel eens in die controlekramp of verlies ik het als het niet gaat volgens het plan in mijn hoofd. Maar ik ben steeds beter in staat om mezelf dan te benaderen met mededogen, met compassie. En dus is 2017 een goed jaar geweest door al te schoons dat erin zat, maar vooral – en daar ben ik echt van overtuigd – omdat ik er meer dan ooit oog voor had.

22. Skyline

Als ik door het raam kijk, dan zie ik dezelfde skyline waar ik al mijn hele leven naar mag kijken. Al bijna 30 jaar is dit mijn thuis en nu mogen ook onze kinderen er groot worden.
Ik kijk uit op achtertuinen waarvan er eentje mij heel dierbaar is. Daar is de muur waar we over klommen om bij elkaar te geraken. Daarachter ligt het zwembad waar we ons kelen schor in riepen. En daar stond het hok van Nijntje die een levensgrote Nijn werd. Op het platte dak lag Timon te knorren. En daar waar de lichtjes branden, woont moemoe. Ik keek vroeger naar die lichtjes wanneer ik ging slapen. Het waren herkenningspunten in het donker.
Als ik nu mijn kind te slapen leg, dan wijst hij mij de lichtjes aan net voor ik de gordijnen toeschuif. “Dag moemoe!”, zeg ik. “Dada moe!”, echoot hij na.

Processed with VSCO with c1 preset

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

O dierbaar België

Het was een vraag gisteren tijdens de aflevering in de finaleweek van “De Slimste Mens Ter Wereld”. “Vul de eerste vier regels van het Belgisch volkslied aan”, vroeg Erik van Looy. De kandidaten zuchtten en kreunden. Goedele Wachters kwam op de eerste twee en niemand kon aanvullen. “Wat een geluk,” zei ik tegen Wout, “dat bompa dit niet moet meemaken.”

Mijn grootvader, dat was een royalist. Een echte Belg, zo eentje waarvan het gezegde beweert dat er geen meer zijn, sire. Hij was er zo één. Mijn broer jende hem daarmee. Hij sprak over de gruwel van Koning Leopold II. Hij vroeg waarom Leopold III zich zo snel had overgeven tijdens de Tweede Wereldoorlog. Soms ging hij de discussie aan, maar meestal zweeg hij (en keek hij boos).

Hij vertelde vol trots over hoe hij werkweigeraar was geweest tijdens Wereldoorlog II. Maandenlang verstopte hij zich overdag in een bos zodat de Duitsers hem niet konden meenemen om in Duitsland in een fabriek wapens te maken. Als dank kon hij een graf krijgen van de overheid met een plakkaat op van twee gekruiste armen – om aan te geven dat hij geweigerd had voor de Duitsers te gaan werken. Maar hij weigerde nog eens en gaf aan dat hij later liever bij zijn vrouw kwam te rusten. Dat klinkt normaal, maar ik weet zeker dat dat vooral veel zegt over zijn liefde voor mijn grootmoeder.

Hij keek naar de Zevende Dag en wond zich op in “die zwette” van “den NVA”. “Allemaal zwette waren dat – in den oorlog!”, zei hij. Kwaad vertelde hij verhalen. Over hoe die ervoor zorgden dat mensen geen eten hadden. En dat ze verklikten. Hij had daar geen begrip voor. “Zoveel verdriet dat die mensen deden.” Hij wist de verschillende gemeentes in Limburg in te delen in overheersend wit dan wel zwart. “Bilzen?”, zei ie, “doe liep het vol zwette.”

Als hij het volkslied hoorde, op de radio of op de televisie, dan stond hij fier rechtop – in de houding, met de vingers op de naden aan de zijkant van zijn broek. Zo had hij het geleerd en jaren gedaan als commandant bij de rijkswacht. Hij werd er 86 en ik heb hem elke keer zo weten staan wanneer de Brabanconne speelde. Hij stond trager recht, maar rechtstaan deed ie.

Toen ie stierf, probeerden we de mis persoonlijk in te richten. Hij was gelovig, maar we wilden er toch vooral wat van ons insteken. We kozen passende muziek, ik schreef een tekst en las die voor. Maar het werd was écht persoonlijk en écht ‘voor bompa’ toen één van zijn oudstrijdervrienden naar voren stapte. Hij nam plaats naast de kist. In zijn hand hield hij een cassettespeler. Traag stonden de andere oudstrijders recht, zich vasthoudend aan de vaandels die ze bij zich hadden. Vooraan drukte de oudstrijder de knop in en krakend begon de Brabanconne te spelen. Fier rechtop stonden ze, de handen op de naden van hun broek, de vlaggen schuin naar bompa z’n kist gehouden – uit respect.

Hij had mij de tekst jaren en jaren geleden al geleerd. Ik heb hem honderd keer met hem gezongen, zeker de laatste jaren omdat hij daar vrolijk van werd als we dat samen zongen. Als hij echt goed gezind was, zong hij ‘voor worst, patatten en ne knecht’ op’t einde. En dan lachte hij zelf het allerhardste met zijn mop die nooit oud werd.
En dus zong ik mee – uit respect – terwijl de tranen over mijn wangen liepen en mijn hart warm was van dankbaarheid voor die schone schone mens die mijn grootvader was. Ik probeerde binnen te nemen wat die woorden voor hem betekenden. Sindsdien krijg ik standaard kippenvel als ik de Brabanconne hoor. En tot aan het einde van mijn dagen – of toch zolang mijn verstand mij toelaat – zal ik het kunnen zingen, dat volkslied van hem.

‘O dierbaar België
O heilig land der vaad’ren
Onze ziel en ons hart zijn u gewijd.
Aanvaard ons kracht en het bloed van onze adren,
Wees ons doel in arbeid en in strijd.
Bloei, o land, in eendracht niet te breken;
Wees immer u zelf en ongeknecht,
Het woord getrouw, dat ge onbevreesd moogt spreken:
Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht.’

18222097_10158806025650372_7798980253784217003_n

Complimensen

We wandelden samen naar de winkel van de leeuw. Dat is telkens een hele belevenis want in die winkel mag hij zelf met een karretje rijden. Hij was dus erg opgetogen toen hij hoorde dat we bananen nodig hadden. ‘Bo!’ suggereerde hij nog en ik zag dat ook het brood zo ongeveer op was. Wij dus weg.

Intussen is hij bijna twee en weet hij heel goed op welke stukje hij alleen mag stappen en dat hij op de streepjes (het zebrapad zoals we dat hier in Limburg zeggen) een handje moet geven. Rond de kerk staan er heel wat appartementen en aangezien daar geen auto’s rijden, mag hij daar alleen. Van zodra zijn voetje de stoep raakt, wringt hij zijn kleine handje los. “Mama, zelf fap!” zegt ie. En inderdaad, dit stukje mag ie zelf stappen. Hij loopt een eindje voor me uit en ik vind het heerlijk om te zien dat zulke kleine dingen hem zo gelukkig kunnen maken.

“Dag mooi kindje!”, hoor ik een klein piepstemmetje plots roepen. Stokstijf blijft die kleine van mij opeens staan. Hij zoekt van waar het stemmetje komt. “Mooi kindje!”, hoor ik nog eens. Ze roept het alsof het zijn naam is. Ik zie haar opeens staan – op een balkon, twee hoog. Ze moet een jaar of drie zijn. Ze drukt haar snoetje tegen de omheining van het balkon om ons nog beter te zien. Ik til Kas op. “Kijk, schat, daarboven!”, zeg ik. “Jij bent een mooi kindje”, zegt het meisje nog eens. Omdat hij het zelf nog niet zo kan zeggen, antwoord ik in zijn plaats. “Wat ben jij een lieve meid!”, roep ik haar toe. “En wat zitten je haren mooi in een staartje!”. Ze glundert.

We staan nog even naar elkaar te zwaaien alvorens ik hem weer neer zet en hem aanmoedig om verder te stappen. Dat brood en die bananen zouden toch ergens deze voormiddag nog in ons huis moeten geraken. En aan zijn tempo ben ik er niet helemaal zeker van dat dat zal lukken. Terwijl hij verder voor me uit drentelt en om de vijf voet stopt om naar iets op de grond te kijken, glimlach ik nog een beetje na. Wat leuk en bevrijdend om te zien dat kleine kindjes nog zo lief en zoet voor elkaar kunnen zijn. Eens je volwassen bent, worden die grenzen van wat sociaal aanvaard is toch allemaal wat lastiger om te achterhalen. Een compliment van een volwassen man vanop een balkon kan al gauw intimiderend overkomen voor sommige vrouwen. En complimenten aanvaarden wordt voor een heleboel mensen ook moeilijker met de jaren. “Je jas is mooi!”, wordt al gauw verkleind met een antwoord over dat het toch een koopje was hoor. Of “Wat heb je dat goed gedaan!” wordt al snel weer terug gekaatst: “jij deed het nog veel beter!”. Op Facebook zie ik vijftienjarigen die elkaar ‘knap’ noemen en eronder reageren met ‘zelf’. Hoe komt het toch dat we ergens onderweg de mogelijkheid verliezen om complimenten te laten binnenkomen? Om ‘bedankt!’ te zeggen? Om fier te zijn op onszelf? Om ze te onthouden – net zo goed als dat we de kritiek die we denken te horen kunnen onthouden?

Ik kijk naar mijn kleine wittekop en ik ben blij dat het voor hem nog evident is dat mensen hem graag zien. Ik vind het heerlijk om te zien dat hij zoveel liefde te geef heeft. Op goede dagen krijgt iederéén bij het afscheid een kusje. Hij gooit er eentje naar de kassierster en naar de koster van de kerk. Hij maakt geen onderscheid en hij zwaait vrolijk iedereen gedag. Ik hoop dat het nog lang mag duren en dat ik hem kan aanleren dat hij complimenten gewoon mag aanvaarden. Dat hij ze verdient als hij ze krijgt want dat hij talenten heeft en dingen goed kan. Ik wens hem toe dat hij kritiek en compliment even goed kan onthouden en dat hij ze naast elkaar kan zetten zodat ze elkaar opheffen wanneer het nodig is. Ik wil zo graag dat hij ook zichzelf kan complimenteren en niet voortdurend naar beneden zal halen – toevallig één van mijn eigen talenten. Wat dat betreft mag ie op zijn vader lijken die het een pak makkelijker heeft met zichzelf high fives geven.

Hij blijft plots staan. Hij draait zich om. “Dada mooi!”, roept hij nog en hij zwaait met twee handjes tegelijk.

 

Processed with VSCO with c1 preset

 

 

 

December Reflections III

8. Green

Veel groen is er in onze tuin stilaan niet meer te vinden. Met veel gevloek knipte mijn lief de lange takken af van de bomen die nog gesnoeid moesten worden. De tuin is nu kaal en dat vind ik een beetje triest. Ik ging dus op zoek naar groen binnen in ons huis en ik vond die onder de kat. De Poefoe (the artist formerly known as Dorus) heeft zich de zetel van mijn grootouders toegeëigend. Zelfs in die mate dat ze mijn schoonzus een halfuur bleef aanstaren toen die in haar zetel zat te lezen. Pas toen Sofie eindelijk movede – de kat was intussen nogal dwingend naast haar op de leuning komen zitten – kon de poes weer rustig ademen. Het beest begint dus streken te krijgen (onlangs plaste ze ook in huis – echt helemaal top) maar ik heb het haar vergeven. Er is toch niks wat meer ‘thuis’ uitstraalt dan een ronkende poes in de zetel en mijn vent die haar angstvallig in de gaten houdt.

Processed with VSCO with c1 preset

9. Biggest change in 2017

Behoorlijk wat verandering in 2017. Er kwam een kindje bij – om zomaar eens iets te zeggen. Dat bracht veel nieuws met zich mee en het was in die eerste weken weer naarstig zoeken naar evenwicht. Maar intussen heeft iedereen zowat zijn plekje gevonden. Dat we nu plots met zijn vieren zijn, betekent ook op een praktisch vlak weer heel wat verandering. Plots nog meer meeslepen als we ergens heen gaan (al is het maar een uurtje of twee), weer helemaal uitvlooien wat er nu precies is wat het kindje onrustig maakt, de achterbank zit wat voller, de juiste dopjes moeten op de juiste flesjes … Het is bij momenten heavy, zo twee kleine kindjes. Maar we hebben er heel bewust voor gekozen om er niet te veel tijd tussen te laten. Even doorbijten en dan zijn we uit die pampertijd.  Vanaf dan wordt dat opvoeden vast een makkie (haha).
Verdienstelijk tweede in deze categorie: onze nieuwe ramen. Tot voor kort stonden er nog ramen met enkel glas in onze gevel. Aangezien die gevel beschermd is, mogen wij er niet zomaar eender wat insteken. Maar na veel gedoe en gesukkel hebben wij sinds juni nieuwe ramen en het valt nu pas op hoeveel minder last we hebben van het lawaai op straat. Het lawaai binnen, dat is helaas nog steeds even luid.

Processed with VSCO with c1 preset

De poefoe wenst zich overigens nog te verontschuldigen voor haar onzedige houding.

10. Softness

Sinterklaas passeerde hier op 6 december en hij bracht wat speelgoed voor de kindjes. Kind 1 was uiteraard enkel geïnteresseerd in de koeken en de chocolade. Dat speelgoed kon hem royaal aan zijn reet roesten. Maar de Sint bracht ook nog iets voor mama! Blijkbaar was de Sint het stilaan kotsmoe dat mama altijd de sjaal van papa steelt omdat die groot is en naar papa ruikt. En dus kreeg ze een eigen exemplaar dat heel zacht ende warm is. Enig minpunt: ruikt vooralsnog niet naar papa.

IMG_4206

11. I discovered that…

Ik ontdekte dat kleine baby’s – zo heel plat – toch niet echt iets voor mij zijn. Of neen, wat ik écht ontdekte was dat alles wat zo’n hele platte baby met zich meebrengt niet echt iets voor mij is. De baby zelf, daar bleek ik toch beter mee om te kunnen dan gedacht. Maar die uren waar ik plots weer rekening mee moest houden, dat nooit echt in slaap geraken, dat onevenwicht, die luiertas waar plots heel veel terug in moest wat ik er al had uitgesmeten, … Als ik het zo opschrijf, dan is het nog niet helemaal dat wat ik bedoel. Die hormonen die me in die eerste weken regelmatig uit mijn lood slaan – vaak om de stomste dingen – dat is het waar ik niet goed in ben. Dat gebrek aan houvast, aan zekerheid.
Maar wat ik ook leerde is dat ik er steeds beter mee om kan. Ik kan beter aanvaarden dat géén zekerheid ook een soort van zekerheid is. Ik kan het sneller loslaten als de dingen niet gaan zoals gepland. Ik kan sneller het nieuwe, minder avontuurlijke plan ook als goed genoeg beschouwen. Ik kan sneller een sms’je sturen naar de juiste persoon die de juiste dingen weet te zeggen (in mijn geval is dat soms de bibliothecaris – waarvoor dank). Ik kan mezelf ook sneller vergeven.
En ten slotte leerde ik dat sommige baby’tjes rustiger zijn dan anderen. En dat er niks beters is dan je daar helemaal aan over te geven.

Processed with VSCO with c1 preset

12. Reflection

Een jaar geleden maakte ik de linkse foto. Ik was toen net zwanger van Elias – dat was nog ons geheimpje. Net na Nieuwjaar gingen we enkele dagen naar zee. Om wat op onszelf terug te plooien na drukke feestdagen. Dat was werkelijk héérlijk.
In april maakte ik de rechtse foto. Ik was toen bijna halfweg mijn zwangerschap. Het weer was schitterend. Ons kind genoot met volle teugen van exclusieve aandacht van ons alletwee. We hebben er veel gelezen, geslapen, gewandeld, gelachen, gelukkig geweest.
Over enkele weken staan we terug in die lift, maar dan zal het kindje dat op de andere twee foto’s enkel onzichtbaar aanwezig is er eindelijk helemaal bij op staan. Ik kijk er geweldig naar uit om daar weer in ons klein paleis te zitten. Het maakt me ook wel wat bang als ik denk aan alle nest die we weer zullen moeten meeslepen. Ik word soms zenuwachtig van mezelf (Wat als kind 2 er niet slaapt? Wat als kind 1 er kind 2 wakker maakt en omgekeerd? Wat als de auto ontploft omdat ik er te veel heb ingestopt?). Maar ik probeer niet naar mezelf te luisteren. Het is altijd al goed gekomen. Dat zal het nu ook weer doen.

 

13. 5 things about me

Als ik bij iemand thuis kom waar ik nog nooit eerder was, dan ga ik altijd op zoek naar de boekenkast. Als die er is, dan zijn we per definitie een goeie match. Daarna ga ik kijken naar hoe de boeken geordend zijn – dat zegt vaak veel over iemand – (Staan ze per thema? Alfabetisch? Door elkaar? Per kleur? De mooiste boeken vooraan?) en vooral: welke boeken zijn er.
Foto’s aan de muur geven ook vaak een heel schoon beeld van de mensen die er wonen. Het toont wie belangrijk is, welke momenten gekoesterd worden. Ik ben slecht in kiezen én ik heb zoveel om te koesteren dat wij thuis weinig foto’s aan de muur hebben hangen – afgezien van een héle schone van onze oudste zoon. Het zijn gewoon te veel foto’s en dan zou het er al gauw gaan uitzien als mijn kot van vroeger in Leuven.
Toen ik iets in de twintig werd, kreeg ik van Wout een draaimolen. Blijkbaar luistert hij soms toch want ik had ooit laten vallen dat dat leuk zou zijn om onze foto’s op te zetten. En wie thuis komt, staat vaak even te draaien aan onze molen. Je kan daarop zien dat ik getrouwd ben, dat ik kinderen heb, dat ik mijn familie graag zie en mijn vrienden, dat ik ooit mijn opleidingshoofd gekidnapt heb met een collega en dat ik mijn papa mis. En dat zijn dan meteen 5 dingen die een goed beeld geven van wie ik ben.

Processed with VSCO with c1 preset

14. 10 years ago…

Studeerde ik Germaanse Filologie
Zat ik op kot in Leuven
Ging ik graag op gang en ging ik doorgaans als laatste naar huis
Had ik de allerschoonste vriendinnen.

Nu 10 jaar later is dat laatste gelukkig nog altijd helemaal waar.

Processed with VSCO with b1 preset

15. Best decision of 2017

Dat is meteen de beste van 2016, 2015 en 2014: getrouwd zijn/blijven met die kleine generaal van mij. Er zijn al momenten geweest dat we meer ruzie maakten dan iets anders. We zijn het noorden al wel eens kwijt geweest. Soms wisten we niet meer van welk hout pijlen maken. Soms waren we elkaar zo kwijt dat ik dacht dat het nooit meer goed kwam. Maar er bleek toch altijd genoeg liefde om uit die dalen te klimmen. Wij worden daar alleen maar sterker van. De liefde is anders dan 7 jaar geleden, maar ze is echter en dieper. Ik heb stilaan aanvaard dat hij voor eeuwig zijn sokken ’s nachts tussen de matrassen steekt en dat hij altijd net voor we vertrekken zijn sleutels kwijt is. Ik denk ook dat hij er bijna vrede mee heeft dat ik de koekenkast veel te vol steek en dat ik mijn tijd nodig heb om veranderingen een plaats te geven.
Mijn beste beslissing was dus om ook dit jaar door de moeilijke momenten heen te blijven geloven dat ik aan de andere kant mijn vent weer zou zien staan. En het was zo.

Processed with VSCO with c1 preset

 

 

Een pleidooi tegen genieten

Toen Kasper net geboren werd, kregen we veel kaartjes met gelukwensen in de bus. De meesten wensten ons oprecht proficiat met onze eerstgeborene. “Geniet ervan!”, schreven ze – met de allerbeste bedoelingen. En ik voelde mij een alien. Terwijl iedereen rond mij zich een ongeluk aan’t genieten was, leek de dag voor mij soms eindeloos.

Want ik genoot niet. Ik vond het bij momenten echt heel lastig allemaal. Dat kleine baby’tje dat enkel kon huilen om iets duidelijk te maken. En ik moest dan raden wat hij aan de hand had. Ik worstelde met het verlies van controle. Ik had plots nergens meer vat op. Ik kon niet vertrekken wanneer ik wou, slapen wanneer ik wou, eten wanneer ik wou. Ik vond het balen dat die roze periode die beloofd was er eentje werd waarin Wout en ik heel veel ambras maakten – en over de stomste dingen het eerst. Ik dacht elke dag zeker 10 keer per uur dat ik het niet kon en dat het niks voor mij was en waar ik toch in vredesnaam met mijn hoofd had gezeten toen ik zei dat ik graag een kindje wou. Ik wist de antwoorden niet en als ik het vroeg aan anderen dan kreeg ik er  zoveel dat ik nog minder wist welk nu het juiste was. En als ik dan dacht dat ik het toch wist, dan bleek dat niet het juiste te zijn volgens dat klein hoopje mens dat thuis in zijn park lag.

Ik genoot dus niet en elke keer als iemand me liet weten dat ik zeker en vast moest genieten dan kreeg ik een stomp in mijn maag. Dan voelde ik me alweer een slechte moeder want waarom genoot ik nu niet ‘ten volle!’ van ‘dat nieuwe leven’? Er waren momenten dat het ging. Dat ik het gevoel had dat de dag vlot voorbij ging. Dat hij kon slapen en ik in die momenten iets kon doen wat mij op dat moment het meeste voldoening schonk. Dat hij zijn flesjes dronk. Dat hij rustig werd als ik hem wiegde en dat hij geen keel opzette wanneer ik na een uur probeerde te gaan zitten. Dat ik het kon om dingen ‘op het gemak’ te doen en hem even aan anderen over te laten. Dat ik niet bijna over mijn eigen voeten viel terwijl ik de trap weer afstormde na mijn douche van 47 seconden. Dat waren dan goeie dagen. Maar genieten deed ik ook op die dagen niet echt.

Maar na enkele weken klaarde het wat op. Ik had niet meer het gevoel alsof ik zomaar wat deed. De dagen gingen niet altijd voorbij als in een waas. Ik leerde hem beter lezen en ik kon dus sneller juist reageren. Hij lachte meer en ik dus ook. Het begon leuk te worden. Ook buiten klaarde de wereld op want de lente was begonnen. Ik gaf mezelf een high five voor elk moment dat ik me capabel voelde. Ik was klaar om te beginnen genieten. Maar de 15 weken waren om en dus ging ik terug aan het werk.

Toen ging het genieten plots vanzelf. Ik was niet meer helemaal groen achter mijn moederoren. Iedereen had zijn plaatsje gevonden. De dingen vielen weer wat in hun plooi. De tijd vloog voorbij en toen ik er genoeg afstand van had genomen om erop terug te kijken, zag ik mezelf rondvliegen als een kieken zonder kop toen in die eerste weken. Ik wou dat ik mezelf retrospectief een schouderklopke kon geven. Een aaike over mijn hoofd.

Ik begreep dat mensen dat ‘genot’ toewensen met de beste intenties. Omdat ze zelf een roze wolk hadden. Omdat ze vergeten zijn dat die van hun niet altijd roze was – de tijd legt soms een dikke laag sneeuw over onze herinneringen. Omdat ze misschien geen roze wolk hadden maar mij die wel toewensten. Zoveel goede redenen om mij aan te raden ervan te genieten. Maar ik nam mezelf toen voor om mijn wensen in de toekomst anders te formuleren.

En dus testte ik de laatste weken wat opties uit. “Haal alles eruit wat erin zit!” bijvoorbeeld. Of “Ik wens jullie een roze wolk die lang blijft hangen. Maar als die er niet (altijd) is, dan is dat helemaal normaal.” Ik wens ook altijd veel liefde en geduld voor elkaar en voor zichzelf op de moeilijke dagen (want ik ben er echt zeker van die dat er overal zijn).

Binnenkort wordt mijn nichtje geboren. Dat zal een schoon kind zijn, een wolk van een baby. De echoscoop knalde bijna in stukken uit elkaar, zo schoon is ze. Maar ik beloof om vooral te zeggen dat mijn schoonzus minstens zo schoon is. En dat mijn broer een heerlijke papa is. En dat ze’t keigoed doen. En dat ik er ben. En dat ze alles eruit moeten halen wat erin zit.

297dfeef8298aaffab6b7f5db7c093ae

Kijk, er bestaan wel degelijk eerlijke wenskaarten ! Hoera! 

Laat gerust jullie eerlijke gelukswensen achter in de comments!