Bij opa

Processed with VSCO with c1 preset

Voor Kas is het kerkhof geen vreemde of droevige plaats.
Hij mag er altijd water geven aan de bloemetjes bij mijn papa en mijn grootouders. Met veel toewijding geeft hij water aan elk potje en daarna ook nog aan alle potjes die droog staan op alle andere graven kortbij papa.

Hij ziet er vogels (VO!) en tractors (tracto!) passeren. Hij zit er in het gras en hij kan er vrij rond stappen want er zijn geen auto’s.

Als we weer weg gaan, wuift hij ‘dada’ naar opa. En als hij er al eens weent, dan is het omdat ik sneller wil vertrekken dan hij in zijn planning voorzien had. Zo associeert hij zijn opa hopelijk niet alleen met verdriet, maar vooral met positieve dingen.

Ik vraag hem in de auto of we nog naar opa zullen gaan. Hij begrijpt wat ik zeg, want hij steekt zijn vingertje in de lucht en hij zegt: ‘Vo!’ (Ja, schat, daar zijn vogels he) en ‘Wawa!’ (Ja, en jij mag dan de bloemetjes water geven). Daar zijn is voor hem zo gewoon als in de tuin rondlopen. Hij ziet er dingen die hij herkent, hij mag er vrij zijn en dingen zelf doen.

Ik ga er niet van uit dat papa ons horen kan. Ik denk niet dat ik dat echt geloof. Maar toch vind ik het een fijne gedachte dat Kas en ik regelmatig gewoon daar zijn, in zijn buurt. Niet om te treuren, niet om stil te staan, maar om te doen wat we thuis ook doen: om te leven.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s