4 goede redenen waarom ik al een hele tijd niets meer schreef

U moet al echt stekeblind zijn (of analfabeet) om te zien dat hier de voorbije tijd niet al te veel neergeschreven werd. Ik zou zelfs durven zeggen dat hier zo ongeveer niks meer gebeurd is sinds half mei. Vooraleer u de blogpolitie belt om mij te komen arresteren op gronde van nalatigheid, luister alstublieft eerst naar de vier goeie redenen van mijn virtueel stilzwijgen.

1. Ik heb de laatste tijd vooral gelezen

Ik zou hier nu graag noteren dat ik verschillende fantastische romans gelezen heb de voorbije weken, maar zo zit het niet – helaas. De voorbije weken was ik vrijwel constant aan het lezen maar het was zelden ter ontspanning. Het is namelijk die tijd van het jaar waarin ik vragen op een blad schreef en een hoop studenten daar een antwoord onder moeten neerpennen. Sommige van hen deden dat uitmuntend, anderen deden het goed, nog anderen schreven wel iets op maar het was eerder niet juist dan wel juist en nog anderen maakten een tekening op hun blad (ik heb daar 6 jaar op moeten wachten maar dit jaar heb ik EINDELIJK een tekening gekregen). Als ik dan zo’n hele dag en avond gelezen heb, dan blijk ik niet meer in staat te zijn om nog iets van betekenis uit mijn pen te schudden. Wanneer ik uiteindelijk mijn rode pen neerlegde en mijn computer dichtklapte, dan staarde ik nog zo’n half uur op mijn Iphone (echt stichtend, ik weet het) om dan uiteindelijk gewoon te gaan slapen.

2. Ik heb de laatste tijd vooral geluisterd

Ik zou hier nu graag noteren dat ik verschillende fantastische nieuwe cd’s beluisterd heb, of dat ik naar concerten ben geweest of dat ik zélf wat muziek gecomponeerd heb, maar zo zit het niet – helaas. Het is namelijk die tijd van het jaar waarin ik luidop vragen stel en een hoop studenten daar dan een antwoord op moet geven. Sommige van hen deden dat uitmuntend, anderen deden het goed en nog anderen hebben veel gepraat maar niet noodzakelijk over datgene wat ik wilde bespreken. Dat luisteren, dat deed ik al zittend op een keiharde stoel in lokalen waar het bij momenten de 40 graden naderde denk ik. Zowel de studenten als ik waren daar natuurlijk SUPERBLIJ mee want angstzweet en stresszweet komen dan immers nog beter tot hun recht.
Gelukkig mocht ik af en toe rechtstaan om naar de vuilbak aan de deur te wandelen. Dag 1 maakte ik de fout om daar ’s ochtends de kroontjes van mijn aardbeien in te gooien waardoor ik de rest van de dag in een soort van aardbeiserre leek te werken. Maar goed, als ik dus zo’n hele dag geluisterd heb dan blijk ik niet meer in staat om ’s avonds nog veel zinnigs op papier te zetten. Bovendien was het luisteren nog niet gedaan eens de werkdag om was. Thuis wou mijn zoon van anderhalf graag nog wat uitbundig dansen waardoor ik dus zo rond een uur of zeven het beste van mezelf gaf terwijl ik zong dat ik Jacques was – een kikker die formidabel kan kwaken en ook een modezaak heeft (het klinkt zo absurd als het is). Kasper klapt dan in zijn handen, stampt zijn schoenmaat 22 vrolijk op de grond en ik besef dan altijd extra hard dat wij voorlopig geen gordijnen voor onze ramen hebben hangen.

3. Ik heb de laatste tijd – ondanks alles – toch wel geschreven

Ja, bloed kruipt waar het niet gaan kan dus niet schrijven dat bestaat niet voor mij. Mijn schrijfsels beperkten zich de voorbije weken echter tot korte notities op mijn Iphone en doorgaans was dat in de vorm van TO DO-lijstjes. Ik heb algemene to do’s, to do’s voor de baby, to do’s voor het huis, to remembers om het leven van al mijn gezinsleden in goede banen te leiden en ten slotte heb ik nog een ‘to want to do’ lijstje. Ik hoor u al denken dat dat laatste lijstje waarschijnlijk het langste is, maar dan hebt u het mis. Dat is het enige blad waar niets opstaat. Niet omdat ik niets wil doen, maar omdat ik vooral niets wil doen. Het vervelende is dat ik van mijn mama veel heb geleerd maar ze heeft me niet geleerd hoe ik niks moet doen. Verder geen klachten over mijn opvoeding.

De enige uitzondering op mijn beperkte schrijven, is de speech die ik schreef voor de trouw van mijn broer. Exact twee weken geleden vierde hij immers dat hij zo’n kleine drietal maanden geleden getrouwd is. Ik wou hem vanalles zeggen, maar ik heb me uiteindelijk beperkt tot 2 pagina’s van anekdotes, verhalen en herinneringen en ik zei hem ook nog eens hoe graag ik hem zie. Normaal als wij dan samen dronken worden dan zeggen wij het later op de avond nog een paar keer tegen elkaar. Dit feestje was ik nogal zwanger maar hij niet dus werd hij dronken zonder mij maar dat hield me niet tegen van het later op de avond toch nog een paar keer tegen hem te zeggen.

IMG_3148
Simon en ik – luttele momenten voor hij het ja-woord gaf.

4. Ik heb een identiteitscrisis

Ja, die had u misschien niet zien aankomen. De identiteitscrisis is ook vrij plaatselijk en situeert zich vooral hier op deze blog. Ik ben even zoekende over waarom ik schrijf, en waarover en voor wie? Ik weet het eerlijk gezegd nog altijd niet helemaal. Ik weet dat ik graag schrijf en dat ik het tof vind als iemand graag leest. Maar verder dan dat ben ik voorlopig nog niet geraakt.

Enfin, tot hier mijn eerlijke verantwoording voor mijn ongewild stilzwijgen.
Aan mezelf en aan u: welcome back!

IMG_8622

Advertenties

4 gedachtes over “4 goede redenen waarom ik al een hele tijd niets meer schreef

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s