Dat ik iemands moeder ben

Aan de muziekkeuze in mijn auto (kapitein Winokio) en de liedjes die in mijn hoofd zitten en die ik er tijdens stressmomenten uit tover om het kindje rustig te maken (“ge kunt het niet geloven hoe lekker dat dat is – stokvis”)
Aan de pruts die in mijn handtas zit (doekjes, halfopgegeten koeken, tutjes en mini-leesboekjes)
Aan de dingen die ik aanwijs bij elke wandeling door ons dorp (de eendjes! een auto! een bus! kijk, een kindje! hoor, een vliegtuig! Oh, de klokken luiden, hoor je’t?!)
Aan de verschillende kamers in ons huis waar speelgoed ligt om het kind bezig te houden zodat ik kan koken, opruimen, mij aankleden, … (zijn slaapkamer, de living, de keuken, de badkamer)
Aan de foto’s op mijn Iphone waar ik elke dag minstens een kwartier naar kijk (allemaal van hem – met zijn vader of andere familieleden – filmpjes die ik opnieuw bekijk omdat hij op seconde 46 zijn wenkbrauwtjes zo grappig optrekt)

Daaraan merk ik dat ik iemands moeder ben.

IMG_6535

Aan de prioriteiten die ik stel (hij komt altijd eerst, in grote dingen maar veel vaker nog in de kleintjes van alledag en hoe dat soms wel eens voelt als een opoffering maar nooit als iets onnatuurlijks of geforceerd)
Aan de manier waarop ik mijn agenda invul (en het soms moeilijke evenwicht tussen werk, familie en tijd voor mezelf – waarbij altijd het laatste eraan inschiet)
Aan mijn rug wanneer ik ’s avonds uitgeteld in de zetel plof na een dag werken en achter hem aan hossen (en duizend keer alles oprapen, opruimen, terug zetten, uithalen, voordoen, assisteren, uitdagen, prikkelen, tot rust brengen)
Aan hoe ik bij andere mensen thuis dingen onmiddellijk naar het midden van de tafel schuif of omhoog zet (omdat hij snel is en nieuwsgierig en mijn familiale geen antieke vazen dekt)
Aan de rust en het geduld waarmee ik dagen alleen met hem doorbreng (dagen die vaak wel eens traag gaan en saai zijn wanneer ik voor de tienduizendste keer hetzelfde boekje moet lezen)

Daaraan merk ik dat ik iemands moeder ben.

Processed with VSCO with c1 preset

Aan mijn hoofd dat nooit meer leeg is (maar zo vaak gevuld met ‘to do lijstjes’ en ‘te onthouden lijstjes’ en ‘ik moet zeker nog … voor hij gaat slapen lijstjes’)
Aan het gevoel nooit meer helemaal vrij te zijn (want een stuk van mij is toch altijd daar waar hij is)
Aan de tijd die het mij kost om ergens heen te vertrekken (heb ik alles mee? Misschien toch voor zekerheid nog even dit.. En zouden ze daar wel een X hebben, best toch die van mij meenemen.. En ik zal hem eerst nog zijn pyjama aandoen en zijn flesje geven vooraleer ik vertrek)
Aan hoe aan tafel zitten steeds minder met eten te maken heeft (want aan tafel moet ik borden terug neerzetten en scheefgehoude bekers afpakken en tonen en voordoen en lucht proeven en “hmmm lekker” zeggen)

Daaraan merk ik dat ik iemands moeder ben.

Processed with VSCO with c1 preset

Aan hoe ik niet meer naar bepaalde dingen op televisie kan kijken (omdat ik zoveel kwetsbaarder ben geworden en de wereld er vaak niet netjes uitziet)
Aan hoe ik anders kijk naar mijn eigen moeder (niet met meer waardering – want die was er al – maar met een beter begrip van wat ze allemaal voor ons heeft gedaan en hoe dat in dagelijkse dingen zat en zit en hoe wij dat allemaal gratis en voor niks gekregen hebben en nog altijd krijgen ook al zijn we nu zelf groot en sterk)
Aan hoe mijn leven plots zo anders is (veel kleiner dan ervoor en veel minder van vanalles, maar moeiteloos genoeg om alles op te vullen wat gevuld moet worden want tegelijk is er ook zoveel meer)
Aan hoe ik nu plots veel meer oog heb voor dingen om mij heen (aan hoe eenden broeden bijvoorbeeld omdat we er elke dag naar gaan kijken of hoe één boom de verschillende seizoenen doorstaat)
Aan hoe ik nooit meer echt een hele hele slechte dag kan hebben als hij er in voorkomt (want hoe hard het ook wel eens tegen zit, de zwierige moeiteloosheid waarmee hij mij gelukkig, trots en vrolijk maakt is een medicijn tegen eender welke zwaarte)
Aan hoe liefde een totaal nieuwe dimensie heeft gekregen (want écht onvoorwaardelijk graag zien dat begrijp je pas als het er is) en hoe die liefde mij bij momenten lam kan slaan (want het maakt zo rijk en tegelijk heb ik ook zoveel meer te verliezen en ik mag er niet aan denken dat er hem ooit iets zou overkomen)
Aan hoe ik mij rijker voel dan ooit tevoren en zo’n diepe dankbaarheid kan voelen voor die rijkdom dat het mij op de vreemdste momenten tot tranen toe ontroert (want hoeveel geluk heb ik en waar heb ik het toch aan verdiend dat ik elke dag zijn mama, zijn veilige haven mag zijn)
Aan hoe ik ervan houd om elke avond nog even zijn kamer binnen te gaan als hij al slaapt (want dan wrijf ik nog eens over zijn hoofdje en dan druk ik nog een kusje in zijn knuistje voor de nacht) en ik hem dan zeg dat hij mijn hele hart is en dat ik hem altijd altijd liever zal zien dan eender wie

Daaraan merk ik dat ik iemands moeder ben.

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Dat ik iemands moeder ben

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s