Als de dag van toen

Vandaag startte ik mijn dag met een trip down memory lane. Het was dit keer niet omdat ik in fotoboeken aan het bladeren was of omdat ik nog eens naar onze oude vakantiefilmpjes keek dat ik in het land der melancholie verzeil geraakte. Neen, het was de route naar mijn tandarts van weleer die me terug katapulteerde naar mijn jeugdjaren.

De tandarts waarvan sprake heeft haar praktijk in Zoutleeuw. Dat is een eind van de deur en er zijn voldoende goede tandartsen korterbij zou u kunnen zeggen en u zou nog gelijk hebben ook. Maar wat u over het hoofd ziet in uw analyse, is dat mijn moeder als puber nog in Zoutleeuw gewoond heeft en dat mijn grootouders goed bevriend waren met de ouders van bovengenoemde tandarts. Tel daarbij op dat wij zo’n familie zijn die nogal trouw blijft gaan daar waar het goed is en u begrijpt meteen waarom ik zoveel jaren naar Zoutleeuw karde om aan mijn tanden te laten sleutelen.

De eerste keer dat ik naar de tandarts ging in Zoutleeuw kan ik me niet meer herinneren, maar het was hoe dan ook lang voor er sprake was van uitvindsels zoals daar zijnde de GPS of de Iphone met GPS-functie. Mijn moeder kende de weg ernaar toe als haar binnenzak en ik reed hem zo vaak mee dat ik hem vroeger ook met mijn ogen dicht kon rijden. Vanop de achterbank keek ik immers jarenlang mee hoe we kapellekes passeerden en borden waar ‘Grazen’ opstond en die mij een beetje deden gniffelen terwijl Johan Terryn op de radio ‘Voeten Vegen’ presenteerde. Ik ging vanmorgen de uitdaging dus aan en besloot om zonder GPS de oddysee naar Zoutleeuw aan te vatten. Ik moest het doen met Jan Hautekiet en dat is op alle vlakken minder plezierig dan met Johan Terryn, maar kijk daar is niets aan te doen.

En zo komt het dat ik vanmorgen vroeg opnieuw het bord van ‘Grazen’ passeerde, dat ik alleen wees naar de garage waar mama haar Peugeotke kocht, dat ik wat extra gas gaf voor het mini-heuveltje in de weg waar onze buik van ging kriebelen als we erover reden, dat ik net voor Zoutleeuw links omhoog keek naar het straatje waar mama had leren vertrekken in eerste. Zo komt het dat ik merkte dat er in al die jaren niet zo heel veel veranderd was. De witte adelaar stond nog steeds in de voortuin van dat ene huis. Er stond nu zelfs een witte marmeren meisje langs dat een waterkruik vast had. Het kapelleke siert nog steeds het rechte stuk van de T-splitsing, het brugje waar ik ooit poseerde voor mijn plechtige communie foto’s was kraakbevroren maar het stond er. Bij het binnenrijden van de dorpskern keek ik als vanouds even naar rechts-  want daar is de feestzaal waar mijn ouders trouwden – en daarna naar links – want daar woonde mijn mama met haar ouders toen ze nog een puber was. Ik draaide gezwind de bocht om, reed het kleine straatje naar beneden, bolde de poort binnen, belde aan en plofte neer in de wachtzaal. En om het helemaal compleet te maken, bleken ook de stoelen bij de tandarts nog steeds dezelfde te zijn.

Processed with VSCO with g3 preset

Ze zaten nog steeds afgrijselijk slecht, maar ik voelde het amper. Zo content was ik dat ik nog eens op mijn dooie gemak via de kleine weggetjes naar mijn bestemming had kunnen  rijden. Een bestemming die ik toevallig nog steeds moeiteloos zonder hulp wist te vinden. Dat dat euforische gevoel snel over was toen ik eenmaal in de tandartsstoel zat, daar hoef ik vermoedelijk geen tekening bij te maken. Al gauw bleek dat ook daar immers alles bij het oude was gebleven. En dus moest ik – net zoals vroeger – eerst 20 minuten afzien vooraleer ik de rest van de dag met mijn tong over mijn nieuwe, gladde tanden kon wrijven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s