Als de dag van toen

Vandaag startte ik mijn dag met een trip down memory lane. Het was dit keer niet omdat ik in fotoboeken aan het bladeren was of omdat ik nog eens naar onze oude vakantiefilmpjes keek dat ik in het land der melancholie verzeil geraakte. Neen, het was de route naar mijn tandarts van weleer die me terug katapulteerde naar mijn jeugdjaren.

De tandarts waarvan sprake heeft haar praktijk in Zoutleeuw. Dat is een eind van de deur en er zijn voldoende goede tandartsen korterbij zou u kunnen zeggen en u zou nog gelijk hebben ook. Maar wat u over het hoofd ziet in uw analyse, is dat mijn moeder als puber nog in Zoutleeuw gewoond heeft en dat mijn grootouders goed bevriend waren met de ouders van bovengenoemde tandarts. Tel daarbij op dat wij zo’n familie zijn die nogal trouw blijft gaan daar waar het goed is en u begrijpt meteen waarom ik zoveel jaren naar Zoutleeuw karde om aan mijn tanden te laten sleutelen.

De eerste keer dat ik naar de tandarts ging in Zoutleeuw kan ik me niet meer herinneren, maar het was hoe dan ook lang voor er sprake was van uitvindsels zoals daar zijnde de GPS of de Iphone met GPS-functie. Mijn moeder kende de weg ernaar toe als haar binnenzak en ik reed hem zo vaak mee dat ik hem vroeger ook met mijn ogen dicht kon rijden. Vanop de achterbank keek ik immers jarenlang mee hoe we kapellekes passeerden en borden waar ‘Grazen’ opstond en die mij een beetje deden gniffelen terwijl Johan Terryn op de radio ‘Voeten Vegen’ presenteerde. Ik ging vanmorgen de uitdaging dus aan en besloot om zonder GPS de oddysee naar Zoutleeuw aan te vatten. Ik moest het doen met Jan Hautekiet en dat is op alle vlakken minder plezierig dan met Johan Terryn, maar kijk daar is niets aan te doen.

En zo komt het dat ik vanmorgen vroeg opnieuw het bord van ‘Grazen’ passeerde, dat ik alleen wees naar de garage waar mama haar Peugeotke kocht, dat ik wat extra gas gaf voor het mini-heuveltje in de weg waar onze buik van ging kriebelen als we erover reden, dat ik net voor Zoutleeuw links omhoog keek naar het straatje waar mama had leren vertrekken in eerste. Zo komt het dat ik merkte dat er in al die jaren niet zo heel veel veranderd was. De witte adelaar stond nog steeds in de voortuin van dat ene huis. Er stond nu zelfs een witte marmeren meisje langs dat een waterkruik vast had. Het kapelleke siert nog steeds het rechte stuk van de T-splitsing, het brugje waar ik ooit poseerde voor mijn plechtige communie foto’s was kraakbevroren maar het stond er. Bij het binnenrijden van de dorpskern keek ik als vanouds even naar rechts-  want daar is de feestzaal waar mijn ouders trouwden – en daarna naar links – want daar woonde mijn mama met haar ouders toen ze nog een puber was. Ik draaide gezwind de bocht om, reed het kleine straatje naar beneden, bolde de poort binnen, belde aan en plofte neer in de wachtzaal. En om het helemaal compleet te maken, bleken ook de stoelen bij de tandarts nog steeds dezelfde te zijn.

Processed with VSCO with g3 preset

Ze zaten nog steeds afgrijselijk slecht, maar ik voelde het amper. Zo content was ik dat ik nog eens op mijn dooie gemak via de kleine weggetjes naar mijn bestemming had kunnen  rijden. Een bestemming die ik toevallig nog steeds moeiteloos zonder hulp wist te vinden. Dat dat euforische gevoel snel over was toen ik eenmaal in de tandartsstoel zat, daar hoef ik vermoedelijk geen tekening bij te maken. Al gauw bleek dat ook daar immers alles bij het oude was gebleven. En dus moest ik – net zoals vroeger – eerst 20 minuten afzien vooraleer ik de rest van de dag met mijn tong over mijn nieuwe, gladde tanden kon wrijven.

Advertenties

Dingen die ik onlangs googelde II

Het nieuwe jaar is alweer even bezig en er werd de voorbije weken al heel wat af-gegoogeld en de stoemste dingen het eerst. Wat is het toch een verademing dat ik dingen zo gemakkelijk kan opzoeken. Vroeger moest ik daarvoor de computer aanzetten op papa’s bureau, een etmaal wachten tot hij was opgestart en daarna de CD-Rom van Encarta nog insteken. Dat nam zoveel tijd in beslag dat ik doorgaans al vergeten was wat ik wou opzoeken en dus hield ik me maar bezig met ‘at random’ wat te Encarta’en (dat klinkt niet he) en naar prentjes van Keizer Karel kijken.
De voorbije weken greep ik regelmatig naar mijn telefoon en die bleek heel vaak de redder in nood te zijn.

1. e-mailadres Mastertrack

Ik luister graag naar Podcasts en de Podcasts van Radio 1 zitten zeker en vast in mijn favorieten. Zo luister ik graag naar “Iemand” – Podcasts waar altijd het leven van ‘iemand’ die op de één of andere manier iets speciaals meemaakte wordt toegelicht. Onlangs nog hoorde ik het verhaal van de 93-jarige Paula uit de Seefhoek die nog met Yoko Ono had zitten keuvelen want ze had hare man toch nog zo goed gekend. Het is ook Paula trouwens die de condoomautomaten naar België bracht. Heel maf levensverhaal en superplezant om naar te luisteren. Naast “Iemand” luister ik ook trouw naar “Mastertrack”. Daar wordt in elke aflevering een Belgisch nummer onder de loep genomen. De schrijver/zanger/componist van het nummer licht dan toe hoe het nummer ontstaan is, hoe het werd opgenomen en vaak kom je zo leuke speciallekes te weten. Ik zocht na een aflevering van Mastertrack het e-mailadres op om zelf een suggestie doen. Ik heb de programma-makers gevraagd eens naar mijn neef te bellen. Die mens weet ook altijd wel wat interessants over zijn muziek te vertellen. Welke neef maakt niet uit, ik heb er twee en ze maken allebei muziek.

2. Nobodinoz Tipi Installation

Voor Kasper zijn eerste verjaardag kochten we hem een tipi van Nobodinoz. Ik had de tipi al zien staan bij Polkadots in Diest en ik vond het een perfect verjaardagscadeau. De bedoeling was om zijn nieuwe speelkamer helemaal klaar te hebben tegen zijn verjaardag. Wout begon vol goede moed de tipi op te zetten. Alles begon goed, maar al gauw hoorde ik vanuit de speelkamer gegrommel opsteken en de antwoorden op mijn vragen klonken ook steeds meer staccato. Ik voelde aan mijn water dat het daar niet helemaal liep zoals gehoopt en ging even poolshoogte nemen. Het instructiebriefje dat bij de tipi zat, was echt superklein, met hele kleine afbeeldingen en het zag er heel simpel uit. Maar het resultaat van Wout zijn gevloek was euhm, niet helemaal hetzelfde. Ik heb dan opgezocht of er een filmpje bestond over hoe je zo’n tipi moet installeren, maar het is zo simpel dat een filmpje maken echt belachelijk zou zijn. Met z’n twee lukte het ons gelukkig wel om de tipi in een goede vorm te krijgen en zo kan ons kind nu dagelijks heel zijn hebben en houden naar de tipi verslepen alwaar ik het uren later weer allemaal uit moet halen om het in de juiste bakken terug te steken.

Hij kreeg trouwens ook een keukentje van Ikea van zijn grootouders. Een nieuwe man, daar kunt ge niet vroeg genoeg aan beginnen te werken. Los daarvan speelt hij ook gewoon heel graag met een keukentje want bij de onthaalmoeder staat hij ook altijd in de potten te roeren en lucht klaar te maken voor iedereen. Hier thuis beperken zijn kookkunsten zich voorlopig tot het open en dichtdoen van de kastjes maar kijk, ge moet ergens beginnen. Weldra zal ik zoveel gebakken lucht moeten eten dat ik het nog niet meer binnen krijg.

Tijdens het installeren van het keukentje bewezen mijn lief en ik nog even dat wij zo’n clichékoppel zijn dat elke keer discussieert als iets van Ikea in elkaar moet gestoken worden. Doorgaans is dat omdat Wout zegt dat ik de instructies moet geven en dan tegelijkertijd ook vindt dat hij zeker niet naar mijn instructies moet luisteren want dat hij het zelf wel kan. Er was dus even geen vrede op aarde maar na een dik uur sukkelen was de keuken klaar en zo was er weer vreten op aarde.

3. Hoe meerdere foto’s selecteren

Ik zei al dat er deze maand veel idiote dingen gegoogeld werden zeker?
Ik wilde foto’s selecteren om Kasper zijn fotoboeken verder in te plakken tijdens de vakantie en plots wist ik niet meer welke toetsencombinatie ik ook weer moest indrukken om meerdere foto’s tegelijk te selecteren. Ik heb ze allemaal geprobeerd en daarbij mijn scherm op KEIGROOT LETTERTYPE gezet en daarna op werkelijk totaal onleesbaar klein. Ik heb mijn toetsenbord even uitgeschakeld, ik heb de taal van mijn computer veranderd en dan heb ik gewoon mijn trots ingeslikt en toegegeven aan mezelf en aan dokter Google dat ik het echt niet meer wist. Ik heb het dan even gegoogeld en daarna foto’s geselecteerd alsof ik nooit van mijn leven iets anders gedaan heb.

img_4632

4. Hoe werkt eb en vloed?

In de tweede week van de kerstvakantie trokken we met ons drietjes naar de zee. Dat was echt onwaarschijnlijk plezant. Tijd voor elkaar, tijd om te lezen, door de plaatselijke Delhaize lopen en zoveel sneuk meepakken als we willen – alle kom, gooi er maar in, ’t is vakantie voor iets -, wandelen over de dijk, luisteren naar de fransozen boven ons die elke dag heel luid ambras maakten van 13.00 tot 14.30, kortom alles wat vakantie hoort te zijn.
Vanuit ons appartement konden we de zee goed zien en Kas startte elke dag met voor het raam zitten, naar meeuwen wijzen en ‘die! die! die!’ zeggen.
Toen we arriveerden was de zee echt heel erg kort bij de dijk en de andere dagen deed ze nog wel van eb en vloed, maar niet meer in die mate. Omdat we allebei niet goed meer wisten hoe dat tij precies werkte, heb ik het even opgezocht. Ik begreep meteen weer waarom fysica altijd mijn buisvak is geweest. Ik heb begrepen dat het te maken heeft met de zwaartekracht en met de maan en dat het waarschijnlijk springtij was toen we aankwamen en dat zal het zowat zijn. Gelukkig duurt het nog even vooraleer Kasper mij vragen over de zwaartekracht kan stellen. Ik denk dat ik hem anders moet doorverwijzen naar Google. De dt-regels die zal ik hem zelf wel uitleggen.

Processed with VSCO with f2 preset

Wat is dat toch een gerief, die Google. Beeld u maar eens in dat ik met mijn Encarta CD-rom had moeten te weten komen wanneer kebab Erdal open is die ene keer dat ik écht geen goesting had om te koken. Ik had lang op mijn honger gezeten, dat kan ik u verzekeren.