Van “A little life” naar “Elvis” en via “Roald Dahl” weer terug – Gelezen in 2016

De reden waarom dit boekenlijstje zo laat verschijnt is tweeledig. Eén: ik wilde mijn laatste boek nog uitlezen. Twee: ik heb nogal liggen kloten om zo’n schone afbeelding van al mijn boeken te verkrijgen. Ik wou vermijden dat ik alweer moest aankloppen bij mijn broer voor technische dingetjes die voor mij altijd voelen als één van de twaalf werken van Hercules terwijl ze voor hem poepsimpel zijn. Dus ik heb nogal eens liggen knippen en plakken en selecteren en kopiëren en bijsnijden. Maar kijk, hier is het dan:

boeken

Dat het zo klein is, dat heeft niks te maken met mijn totaal gebrek aan technische kennis – vermoedelijk wel hoor – maar het ligt toch vooral aan het feit dat ik zoveel boeken heb gelezen dat ze anders niet in één vakje passen.

Omdat ik eind 2015 voor het eerst moeder werd, had ik mijn leeslat voor 2016 niet te hoog gelegd. 20 boeken moet wel lukken, dacht ik. En ik had gelijk want het werden er 38. Ik zal ze u niet allemaal uitgebreid toelichten, want dan zijn ze rondom mij vermoedelijk aan het aftellen naar het nieuwe jaar tegen dat ik klaar ben maar toch even een overzichtje.

De eerste weken van het jaar las ik eerst de boeken uit waar ik in begonnen was toen het mensenkind 150 jaar later geboren werd dan voorzien. “Eat, pray, love” en “Het Winterpaleis” waren geen hoogvliegers maar ik kon er nog net mijn vermoeide hoofd bijhouden. Ze waren de moeite van het uitlezen waard, maar ik zou ze niet nog eens opnieuw lezen. Tussendoor las ik “Welcome to My Jungle” van Craig Duswalt – de persoonlijke manager van Axl Rose tijdens een wereldtournee ergens vooraan in de jaren ’90. Dat boek las ik op mijn Iphone nadat mijn eerder vermelde technisch meer dan onderlegde broer zo lief was om het boek daar op te installeren. Ik had toen nog geen Kindle en zo kon ik toch met een slapend kind op mijn arm verder lezen. Dat boek vond ik supergoed, maar ik heb zelden iets gelezen over Guns N’ Roses wat ik niet interessant vind of het moet geschreven geweest zijn door de blaaskaak der blaaskaken Serge Simonart.
Ik had de smaak van muziekbiografieën te pakken en het eerste boek dat ik las op mijn Kindle was “Storms – my life with Lindsey Buckingham” waar een oud lief van Lindsey vertelt hoe het was om tot het entourage van Fleetwood Mac te behoren. Ik las vaak in bad en ik luisterde intussen naar Fleetwood Mac. Het was mijn uur me-time om me even af te sluiten van het soms eentonige van in slaap sussen, eten geven, pampers verversen en terug in slaap sussen.
In de laatste weken van mijn zwangerschapsverlof las ik nog “After you” van Jojo Moyes – de opvolger van “Me before you”. Ik herinner me nog dat ik vaak op mijn buik lag te lezen op ons bed, bijna plat op de matras zodat Kasper me niet zou zien. Zo kon ik gauw zijn tut terug steken als hij die verloor tijdens zijn dutje en dreigde wakker te worden. Gelukkig maakt het geen lawaai als ik het blad omdraai op mijn Kindle, dus daar kon hij al niet van wakker worden. Ik vond het eerste boek goed en dit boek ook. Het zijn geen boeken die me voor eeuwig zullen bijblijven, maar ik heb ze graag gelezen en is dat eigenlijk niet het voornaamste? Ik las ook nog het “Het Smelt” van Lize Spit en daar schreef ik hier al over.

Toen begon ik terug te werken en ik bereidde me voor op weinig leestijd. Maar dat viel goed mee aangezien we allebei vonden dat er weeral eens geen flikker op tv was. De tv bleef dus vaak gewoon uit en wij lazen een eind weg. Uit die maanden onthoud ik vooral “Uprooted“. Het is de eerste fantasyroman die ik ooit las en ik was meteen verkocht. Het gaat over een volk dat beschermd wordt tegen het gevaarlijke Woud door een tovenaar. In ruil voor zijn bescherming eist hij elke jaar een vrouw op uit het dorp die hem moet dienen. Uiteraard wordt het hoofdpersonage Agniezska uitgekozen en het is niet omdat ze zo’n lekkere ovenschotels kan maken. Agniezska heeft namelijk ook magische krachten en samen met de tovenaar raakt ze verwikkelend in een spannend avontuur om haar volk te beschermen. Het deed me wat denken aan een mengeling tussen een sprookje en Harry Potter. Heel schoon. Ik denk nog vaak terug aan de uren in de hangmat met mijn boek en iedereen die mij met rust liet zodat ik kon lezen. Ik las ook nog “A Career of Evil“, de derde detectiveroman die J.K. Rowling schreef onder haar pseudoniem Robert Galbraith. Ik vond het het beste van de drie tot nu toe. Het was erg spannend en de personages krijgen steeds meer diepgang. Ik ben soms zelfs bang geweest omdat de spanning zo goed werd opgebouwd. Mocht er plaats geweest zijn in de vriezer, dan had ik het boek er ‘s nachts in gelegd denk ik.

Daarna brak de zomervakantie aan en dat was een fantastische tijd. We deden van staycation en bleven met veel plezier in onze eigen hof – met uitzondering van een weekendje Ieper. Ik las alle Graphic Novels die de bib van Halen te bieden heeft: onder andere de reeks van Aya, “Blauw is een mooie kleur” waarvan we ook de film nog zagen (het boek was beter) en  “Toen David zijn stem verloor” van Judith Vanistendael. Vooral dat laatste boek zal me bijblijven. Niet alleen was het een prachtig verhaal, de tekeningen waren ook wonderschoon. Aangezien we niet op reis gingen, reisde ik een beetje via het boek van “Reizen Waes”. Ook geen topper maar het was wel een leuke aanvulling op het programma – toevallig één van de programma’s waarvoor wij onze kijkkast al wel eens durven opzetten.
Ik las ook nog “Harry Potter and the Cursed Child” en ik was eerder teleurgesteld. Ik vond het verhaal nogal weinig aan elkaar hangen en veel van de personages waren echt karikaturen van zichzelf geworden. Maar HP heeft een plek in mijn hart dus alles wat ermee te maken heeft zal altijd wel mijn aandacht trekken.
Maar als er één boek is dat me zal bijblijven dan is het wel “A little life“. Dat boek plakte echt aan mijn lijf en ik las er verder in tijdens elk vrij moment dat ik maar kon vinden. Niet zelden lag ik op de zetel te bleiten omdat het zo pijnlijk en zo schoon tegelijk was. Mijn lief keek mij aan vol onbegrip en wreef eens over mijn bolleke. We bespraken het ook samen in ons leesclubje en bijna iedereen was er even erg door geraakt als ik. Nu, zoveel maanden later denk ik nog vaak terug aan Jude, Willem, Malcolm en JB. Mannekes, zo rauw en diep dat het leven zijn kan. Daarna volgde “Het absurde idee je nooit meer te zien” en dat is toevallig het volgende boek dat ik met mijn leesvriendinnen ga bespreken. Ik heb er heel wat over te zeggen maar dat ga ik nu niet doen want dat doe ik veel liever als ik hen in’t echt zie op onze volgende leesdate in januari.
Ik eindigde de zomervakantie met een Elvisperiode. Ik weet niet hoe ik er plots in verzeild geraakte, maar ik heb het ook al gehad met Fleetwood Mac en met Guns N’ Roses dus ik herkende de symptomen en ik wist dat het beter is om er gewoon aan toe geven en dat het dan vanzelf wel weer voorbij gaat. Ik las dus 3 boeken over The King waarvan vooral “Baby, let’s play house” er met kop en schouders bovenuit stak. Het boek gaf echt een onderbouwde inkijk in zijn relaties met vrouwen. Dat klinkt als de Story maar het voelde toch eerder als de Humo in boekvorm.

In het najaar las ik de autobiografische roman “Wat voorafging” waarin Diane Broeckhoven de troebele relatie met haar moeder op een heel waardige en genuanceerde manier in beeld brengt. Daarna las ik ook nog haar kortverhaal “De buitenkant van Meneer Jules” waarin een vrouw haar pas overleden man een hele dag bij zich houdt om afscheid van hem te kunnen nemen. Allebei mooie verhalen en ik heb ze met plezier gelezen.
Maar samen met”A little life” vormen de twee fantasyboeken “A court of Thorns and Roses” en “A Court of Mist and Fury” mijn top-3 van het afgelopen jaar. Deze twee fantasyromans vertellen het verhaal van Feyre die in het magische land achter De Muur terecht komt en daar verliefd wordt en het opneemt tegen een kwaad dat al jaren het magische volk de Elfiden teistert. In het tweede boek neemt het verhaal plots een heel onverwachte wending en zo werd het NOG BETER. Ik heb al een paar keer proberen uit te leggen waarom ik fantasy plots echt goed vind, maar het lukt me maar niet. Want de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat er ook regelmatig bagger tussen zit en het is niet altijd gemakkelijk om – aan de hand van de achterflap – uit te maken of het nu prut gaat zijn of niet. Dus ik heb enkele fantasylezers onder mijn vrienden die me wat de weg wijzen door fantasyland en voorlopig heb ik 3 ervaringen en het waren er alle drie goede.
Ten slotte was 2016 nog het jaar waarin me eindelijk toelegde op het oeuvre van Roald Dahl. Er liggen nog heel wat klassiekers op me te wachten, maar voorlopig las ik al “Matilda” en gisteren las ik nog net “Charlie and the Chocolate Factory” uit. “Matilda” kreeg 4 sterren en “Charlie and the Chocolate Factory” kreeg er 3, maar ik heb ze allebei met veel plezier gelezen.

2016 was een goed leesjaar, tegen alle verwachtingen in. Ik stapte uit mijn comfortzone recht de wereld van de Fantasy in en ik vond het er plezant vertoeven. Ik werd dikke vrienden met de hoofdpersonages uit “A Little Life”. Ik leerde Elvis weer wat beter kennen. Ik was blij met het nieuwe boek in de reeks van Robert Galbraith en iets minder blij met het nieuwe boek in de reeks van Harry Potter. De voorbije weken zat ik even in een leesdip. Roald Dahl is er me stilletjes aan het uittrekken dus ik hoop gauw weer mijn oude lees-zelve te zijn want er liggen hier nog wat leuke boeken op mij te wachten. Nu heb ik nog zo’n 13 uur om na te denken waar ik mijn leeslat voor 2017 zal leggen. Ik wil ook niet té hoog mikken want eronder eindigen is niet plezant. Misschien zal ik dan maar voor 25 gaan?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s