Mijlpalen! Mijlpalen!

Ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar bij ons vliegt de tijd.
Mijn Timehop-app toont me dagelijks dat ik vorig jaar nog met een dikke buik rond liep. Het boekje waar ik al 5 jaar elke dag trouw een zinnetje in schrijf, leert me dat ik toen zeer ongeduldig uitkeek naar de uitgerekende datum. Mijn herinneringen zelf zeggen me dat het daarna nog honderdduizend jaar duurde eer hij effectief geboren werd. Maar kijk, binnen enkele weken wordt die kleine man van ons één jaar.
De voorbije weken toonde Kasper weer enkele nieuwe kunstjes.

img_3285

De eerste keer dat hij alleen stond, legde ik toevallig vast op de gevoelige plaat. Ik wilde eigenlijk een foto maken van hoe hij als een baas op zijn tamboerijn aan het mokeren was, toen Wout plots riep: ZIET GIJ WAT IE DOET?? Waarop ik rustig antwoordde dat ik zag dat hij door had dat dat ding lawaai kon maken. Waarop Wout weer: GE ZIET HET NIET! DIE STAAT ALLEEN! Zijn verbaasde smoel is dus geheel oprecht en waarachtig. Kasper stond wiebelend enkele seconden alleen op zijn voetjes, waarna hij zich toch weer op zijn derrière liet zakken en de kamer rond kroop terwijl hij de tamboerijn voortduwde.

De volgende dagen liet hij zich steeds vaker los. Processed with VSCO with g3 preset

Ik liet hem veel op blote voetjes spelen omdat hij zo zelf beter kon aanvoelen hoe hij zijn evenwicht moest bewaren. Na enkele dagen begon hij ook vanuit hurkstand recht te staan. Heel koddig en plezant om te zien. Als het lukt, dan roept hij ons en doen wij van ‘Bravo’ en dan klapt hij zelf in zijn handen.

De kinesist die regelmatig op bezoek komt bij de onthaalmoeder van Kasper – overigens de beste onthaalmoeder ter wereld – raadde aan om hem schoentjes te kopen. Dat extra beetje steun aan zijn hielen zou hem zeker helpen om vlot te stappen. Hij stapte al goed op blote voeten en op sokken achter zijn loopwagen aan. Maar ze is er echt van overtuigd dat schoentjes het laatste duwtje zijn om hem alleen te laten stappen.

Vorige week – toen hij precies 11 maanden oud was – trok ik met mama naar de schoenenwinkel in de buurt. We hadden ons oog al meteen op een schoon paar bruine schoentjes laten vallen. Er werden voeten gemeten (maat 20), er werden schoenen gepast, er werd naar dingen in de winkel gewezen, er werd argwanend gekeken naar de mevrouw die de schoenen aandeed en er werd gestapt met schoenen aan. Hij stapte alsof we aan iedere voet plots 10 extra kilo’s hadden gehangen, maar na even oefenen was hij eraan gewend en duwde hij zijn kar weer voort zoals voorheen. Alweer een mijlpaal erbij.

img_3462

Alsof dat nog niet genoeg was, mocht hij vorig weekend voor het eerst in zijn grote autostoel. Hij is zijn maxi-cosi stilaan helemaal ontgroeid. Beensgewijs bengelde hij er al een tijdje uit, maar nu zijn hoofdje er ook niet meer helemaal in paste was het tijd om de zwaarste sjakos ever op te bergen en het kind in een echte stoel vast te gespen.
Hij vond het helemaal de max om naar buiten te kunnen kijken. Ik keek achterom en schrok mij een bult. Mijn baby is nu echt een peutertje aan het worden. Zo’n peuter met een jas waar wantjes uit bengelen.

Processed with VSCO with f2 preset
eind december 2015 – eind november 2016

Maar het is natuurlijk niet altijd peis en vree. Want waar baby’tjes vooral naar het plafond staren en blijven liggen waar je ze gelegd hebt, kruipen peuters rustig het hele kot door en laten ze daarbij een spoor van vernieling achter.
Zijn nieuwe hobby is het leeghalen van alles wat hij open krijgt; de papiermand, de vuilbak met lege wc-rolletjes in de badkamer, dozen die ik zopas netjes heb ingeladen haalt meneer achter mijn gat op 1-2-3 terug leeg. En hij doet dat ook nog eens heel zelfzeker. Hij pakt alles vast en in plaats van het kort bij de doos weer neer te leggen, smijt hij alles liefst zo ver mogelijk weg.
Als ik hem dan tegen zijn voeten-met-schoenen geef, dan blijkt hij niet in het minst onder de indruk te zijn van mijn terechtwijzing. Sinds kort zwaait hij dan ook met zijn vingertje terwijl hij van ‘nee’ schudt om dan onmiddellijk weer verder te gaan met den boel helemaal overhoop te zetten.


Het zijn plezante tijden. Maar staar u niet blind op sociale media en de stank van moederstoef. Er zijn ook dagen dat hij zonder reden lastig doet bij het eten, of dagen dat het een gevecht is om hem iets met mouwen aan te laten doen, of dagen dat ik niks anders lijk te doen dan te werken en op te ruimen, of dagen waarin ik zot word omdat ‘douchen’ het meeste me-time is dat ik georganiseerd krijg. Dan denk ik wel eens weemoedig terug aan die jaren op kot in Leuven waarin ‘naar de winkel gaan’ als enige op de to-do lijst stond en ik het nog klaarspeelde om het niet rond te krijgen wegens te veel vrije tijd.

Het is op van die dagen dat ik mijn kind wel voor de televisie parkeer zodat ik tenminste mijn paprika’s kan schillen zonder dat er iemand zich recht probeer te houden aan mijn been. En hoewel ik de eerste twee minuten dan keihard geniet van de rust, kan ik het toch niet laten om daarna stilletjes naar hem toe gaan en hem in opperste concentratie voor de televisie te vinden. Ik knijp dan eens in zijn schoudertjes, ik kriebel in zijn zacht nekske, hij flappert zijn armen oncontroleerbaar in het rond van blijdschap omdat hij naar de gekke clown mag kijken en dan zijn wij tweekes nogal eens content met elkaar.

img_3547

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s