Een ode aan de man(nen) in mijn leven

Vandaag is het Internationale Mannendag. Volgens de website is het thema van dit jaar “de middenweg vinden en bewandelen”. Van een ideologie van gelijkheid wil men evolueren naar een ideologie van gelijkwaardigheid. Makes sense. Gelijk zijn we immers niet, maar gelijkwaardig wel als je’t mij vraagt.

Helaas denkt niet iedereen er zo over. Ik vertelde deze week nog aan één van mijn collega’s dat Wout regelmatig meelijwekkende blikken krijgt toegeworpen wanneer ik het waag om ook een mening te hebben en die uit te spreken. En al zeker wanneer blijkt dat die mening anders is dan wat er van ‘een vrouw’ verwacht wordt. “Ocharme die man!”, hoor ik ze soms denken, “wat is die toch getrouwd met een kenai van een vrouw!”. “Zwijgt stil,” moet de ander dan antwoorden, “ik hoor dat zij vindt dat hij evenvéél voor hun kind moet zorgen als zij!” – waarop ze elkaar dan huiverend aankijken. “Vermoedelijk moet hij zelfs zijn eigen boterhammen smeren!”, zouden ze zelfs angstig kunnen uitroepen.
Al een geluk dat ik vaak zijn boterhammen smeer, want anders zou de publieke opinie mogelijk naar de volwassen versie van Kind & Gezin bellen om het arme manneke thuis te komen weg halen.

Het allerbelangrijkste is gelukkig dat Wout zo’n vent is die er – doorgaans – van overtuigd is dat wij inderdaad gelijkwaardig zijn. Al zijn er evengoed momenten dat hij me zegt dat het leven een pak gemakkelijker zou zijn, mocht ik gewoon mijn sneb wat meer houden. Maar kijk, dat wist hij toen we trouwden en hij heeft toch zelf ‘ja’ gezegd. Er zijn genoeg mensen die daarbij waren om dat te bevestigen.

Dat ik ervan overtuigd ben dat wij gelijkwaardige partners zijn, komt niet uit de lucht vallen maar heeft natuurlijk te maken met de opvoeding die ik kreeg. U denkt nu misschien dat mijn moeder misschien haar BH regelmatig in de fik stak of dat ze haar okselhaar weelderig liet groeien. Maar dan denkt u fout.
Dat mijn ouders gelijkwaardig waren, hoefde bij ons niet telkens uitgesproken te worden. Hun gelijkwaardigheid zat in kleine, dagdagelijkse dingen. Er waren zeker en vast ‘mannentaken’ (den hof en de auto) en ‘vrouwentaken’ (de was en de strijk), maar die waren inwisselbaar als het nodig was. En de meeste huishoudelijke taken werden verdeeld. Wie het eerste thuis was, begon aan het eten. Mijn vader en mijn moeder gaven ons allebei evenveel aandacht. Ik had een heel intense, warme band met mijn vader en dat was heus niet omdat hij het brood op de plank bracht. Dat deden ze immers allebei.

img_3144
Mijn paps fietst met ons op de binnenkoer van zijn ouderlijk huis – ergens in 1989.

Een gelijkaardig tafereel zag ik afgelopen herfstvakantie toen mijn man met onze zoon over de kinderboerderij liep.

Processed with VSCO with f2 preset

“Dit zijn kippen, Kasper”, zei hij, “daar is papa een beetje bang van”. Mijn hart brak in duizend stukjes. Wat fijn, dacht ik, dat die man van mij kwetsbaarheid toont aan zijn zoon en hem vooral laat weten dat het ok is om ergens misschien een beetje bang van te zijn. Wat schoon, dacht ik, toen ik ze met z’n twee door de stallen zag lopen, dat die man van mij inderdaad zo’n vader blijkt te zijn als ik dacht dat ie zou worden.
Een aandachtige papa, een zorgzame papa, een bewonderende papa, een trotse vader, een zachte mens die knuffelt en aait, een relativerende mens die nu niet meer zelf het middelpunt van zijn eigen wereld is maar die plek moeiteloos afstond aan zijn zoon.

Ik wist dat het zo zou gaan, bedacht ik me. Hij is immers ook altijd al zo’n vent voor mij geweest. We hebben nog wel discussies natuurlijk, omdat bepaalde stereotypen erin gebakken zitten. Bovendien is hij de oudste van vier jongens en heeft hij een lieve mama die van haar zonen haar levenswerk gemaakt heeft. Ze zijn dus nogal in de watten gelegd – met de allerbeste bedoelingen. Maar ik ben zo blij dat hij het met me eens is dat wij onze zoon vooral zachtheid moeten aanleren. En dat kwetsbaarheid een sterkte is en geen zwakte. Als ik hem zo naar die zoon van ons zie kijken, dan weet ik dat er niemand beter is op de wereld voor mij.
Fijne internationale mannendag aan die twee mannen van mij.

img_3196

Wie zijn de mannen in jullie leven? En hoe maken ze jullie gelukkig? 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s