Hashtag trotse lector

Vanmorgen toen ik weer tevergeefs mijn knieën onder het kleine tafeltje in de kleuterklas probeerde te wringen, kreeg ik het even moeilijk.

U moet weten, de stagebezoeken zijn weer begonnen. Dat betekent dat mijn collega’s en ik met veel goesting ons schone Limburg (en daarbuiten!) doorkruisen om onze studenten aan het werk te zien. Vandaag bezocht ik twee derdejaarsstudenten en moest ik het eerste kwartier van mijn bezoek voortdurend mijn tranen wegslikken.
Ik had namelijk een grote krop in mijn keel. De kindjes in de klas waren – zoals wel vaker – uitermate schattig. Ze staan nog helemaal open voor alles wat er rondom hen gebeurt. Ze kijken met een onbevangen blik. Ze zijn ontwapenend. En ze vinden mijn lange haren altijd schoon.
Dat is op zich al leuk natuurlijk, maar sinds ik moeder ben, kijk ik op een andere manier rond in een kleuterklas. Ik zie namelijk niet meer zomaar kindjes. Ik kan heel gemakkelijk de transfer maken naar mijn eigen baby die binnen enkele jaren zelf in zo’n klasje zal mogen kiezen tussen de nabootsingshoek, de ontdekhoek, de constructiehoek, de boekenhoek, … Ik kan me zijn vrolijk smoeleke al zo inbeelden wanneer hij dingen die aansluiten bij zijn leefwereld mag ontdekken in een veilige omgeving waar hij zich goed voelt.

Enter mijn studenten. Want dat is dus precies wat ze intussen geleerd hebben: een veilige omgeving creëren waar kindjes met allemaal verschillende achtergronden en allemaal verschillende capaciteiten en struikelblokken elke dag heel wat dingen kunnen bijleren op een speelse manier. En wat zijn ze daar al in gegroeid.
Ik ken hen ondertussen bijna 3 jaar en ik ben fier op de weg die ze afgelegd hebben. Voor sommige studenten is die weg een rustig wandelpad. Zij stappen zorgeloos door hun opleiding heen en hebben nog ruimte om ondertussen wat van het uitzicht te genieten. Voor anderen is het een lange baan met omwegen, doodlopende straatjes en wegversperringen. Ze moeten soms langer wandelen dan oorspronkelijk gedacht. Ieder van hen raakt ergens wel eens van de weg af of twijfelt over welke kant het nu weer op was. Het is dan aan mij en mijn geweldig competente collega’s om hen de mogelijke wegen weer te laten vinden. Ik ben altijd zo ongelooflijk fier als ik zie dat ze er geraakt zijn.

Ik ben vaak ontzettend trots op mijn junior-collega’s. Ze moeten hard werken om te slagen voor onze opleiding. Bovendien moeten ze nog voor ze effectief aan de slag zijn al opboksen tegen het negatieve imago dat bestaat over leerkrachten. Ze zouden dom zijn en lui. Ze zouden het alleen maar willen doen omwille van de vakanties.
Ze zuchten daar wel eens over in de klas. Want het is natuurlijk niet waar. Ze doen het omdat ze een passie hebben voor lesgeven. Ze doen het omdat ze houden van kinderen en omdat ze het een voorrecht vinden om deel uit te maken van hun ontwikkeling. Ze doen het omdat ze creatief zijn en omdat ze een heel erg groot hart hebben. Om hen te troosten vertel ik hen dan wel eens dat iedereen het altijd heeft over de slechte bakker die lang in zijn bed blijft liggen en eigenlijk enkel afbakbrood bakt. En dat niemand het heeft over al die andere bakkers die in het holst van de nacht opstaan om verse koffiekoeken te maken. En ja, dat is oneerlijk en fout en kortzichtig en dom en veralgemenend.
Maar het is zo. Het belangrijkste is (en ik wil dan wel eens mijn vingertje in de lucht steken terwijl ik het zeg) voor jezelf te onthouden dat er naast die ene luie bakker zoveel andere bakkers zijn die met veel goesting het deeg van ons brood kneden. Dat geldt zo voor leerkrachten en voor ongeveer alle andere beroepen op de wereld.

4733770512f613afd387a8cd07a5bff9

bron: pinterest.com

Vandaag slikte ik mijn tranen in terwijl ik op een piepklein stoeltje zat in de peuterklas. Ik keek met glimmende ogen naar mijn studenten die openbloeien en zichzelf de voorbije twee jaar al zo vaak zijn tegengekomen tijdens hun opleiding.  Op je eigen grenzen stoten, dat is altijd even slikken. Maar jezelf dan in de ogen kijken en je eigen grenzen verleggen, dat kan niet iedereen.

Ze zijn er nog niet helemaal, maar ze zijn wel net begonnen aan hun laatste etappe. Ik hoop hen alvast allemaal te mogen zien in juni aan de eindmeet. En ondertussen supporter ik vol trots aan de zijlijn.

img_2494

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s