40 weken

Wat is het maf om te beseffen dat Kasper 40 weken geleden nog netjes in mijn buik paste. Wout en ik zeggen regelmatig tegen elkaar: ‘Hij is al bijna X maanden! Niet te geloven!

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het in de eerste maanden niet echt voelde alsof het zo snel ging. Die eerste weken vond ik zwaar en alles was altijd hetzelfde en ik voelde me vaak nogal geïsoleerd. Maar eens hij ongeveer drie maanden was, werd het allemaal veel leuker. Ik had een stuk van zijn gebruiksaanwijzing ontcijferd en dat hielp aanzienlijk moet ik zeggen. “Hehe”, dacht ik, “ik denk dat ik dat moederschap wel door heb nu!”.
Niet mijn beste inzicht, achteraf bekeken. Want zo werkt het natuurlijk niet. De ene dag lijkt alles vlot te lukken. Mijn huis is op orde, ik heb energie om gezond te koken en we voelen elkaar allemaal prima aan. De andere dag slaapt hij niet wanneer hij moe is en loop ik uren na te denken wat er verkeerd ging waardoor hij plots niet meer doet wat hij ervoor wel deed, word ik zot van alles wat nog op mijn to-do lijst staat en loop ik helemaal vast.

Ik heb de voorbije 40 weken meer over mezelf geleerd dan in alle jaren ervoor. Ik kwam mezelf regelmatig tegen op plekken waar ik niet dacht dat ik mezelf zou vinden. Maar kijk, daar stond ik dan en soms was ik er lastig om. Dan dacht ik dat ik zo niet was, dat ik zo’n moeder zou zijn die er niet over valt wanneer het kind wat minder slaapt, of zo’n moeder die dingen vergeet mee te nemen en gauw creatieve oplossingen bedenkt en er dan eens goed om lacht, of zo’n moeder die zonder moeite allerhande frisse babyrecepten wil uittesten. Maar zo blijk ik dus niet te zijn. Ik vind het vervelend wanneer hij niet slaapt als ik denk dat dat zou moeten, ik erger mij blauw aan mezelf als ik iets vergeten ben want ik kan geen handdoeken tot pampers vouwen en ik kwak nog altijd patatten en groenten en vlees in een pot en ga er dan eens met de mixer door. Soms baal ik daarover en wou ik dat ik meer van het andere was.
Maar wat ik ook heb geleerd de voorbije 40 weken is dat het hem eigenlijk allemaal niet zoveel uitmaakt. Het lijkt hem schijnbaar niet zoveel te boeien dat ik hem vaak dezelfde trui aantrek omdat ik die zo mooi vind, hij vindt het niet zo storend dat ik bijna elke dag dezelfde wandeling met hem maak en hij kan mijn bloemkoolprut erg smaken.

En dus probeer ik wat liever te zijn voor mezelf. Ik geef mijzelf wat meer schouderklopjes. Ik doe van ‘high five’ omdat ik alles rond krijg wat ik rond wil krijgen. Ik zeg van ‘doe maar’ als ik eens iets afbel om wat ruimte in mijn hoofd te krijgen. Ik sus van ’t is zo erg niet’ als ik geen zin meer heb om te koken na een lange dag en liever frieten wil gaan halen. En als ik mezelf dan weer eens ergens tegenkom waar ik mij liever niet had gezien, dan zwaai ik eens en zeg ik van “ah, gij hier!”.
Ik zie mijzelf wat liever sinds Kasper er is. En van alle dingen die hij mij al gegeven heeft, vind ik dat een van zijn schoonste cadeaus.

img_1785

Advertenties

Een gedachte over “40 weken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s