The August Break

Op Instagram doe ik mee met ‘The August Break’. In het kader van ‘trager leven’ krijg je elke dag een kernwoord. Het is de bedoeling dat je een foto maakt die volgens jou bij dat kernwoord past en je kan er dan desgewenst iets bijschrijven. Een uitgebreidere versie van wat ik op Instagram al eerder postte, vind je hier op mijn blog.

IMG_0638

1. Morning light

Ik ben geen vroege vogel – nooit geweest. Ik ben een nachtraaf. Ik haat vroeg opstaan. Als ik nu terug kijk op die drie jaar pendelen tussen Antwerpen en Hasselt en hoe ik toen bijna dagelijks om 05.00 uur uit mijn bed kroop, dan weet ik écht niet hoe ik dat gedaan heb. Ik kan enkel concluderen dat ik mijn job erg graag doe want anders had ik het nooit volgehouden.
Toen het pendelen dan eindelijk voorbij was, werd mijn nieuwe wekker afgelopen december geboren. De eerste maanden met een baby zijn, euhm, pittig – zelfs met een rustig kind als het onze. Baby’s geven geen flikker om ons ritme en bouwen bijgevolg een soort van rave-party tussen 2 en 5 en maffen dan de voormiddag. Ik begrijp dat. Ik heb dat tussen mijn 18e en mijn 23e ook gedaan (uiterst zelden, natuurlijk, mama) maar eenmaal het werkleven begint, is het wel gedaan met de pret. Dat hoef ik u niet uit te leggen. Gelukkig zijn die eerste zware maanden al even gepasseerd en hebben wij nu een ritme waar we ons alledrie goed bij voelen. Dat houdt in dat ons kind zo tussen 6 en 7 wat begint te grommelen. Wij halen hem dan uit zijn bed – waar hij doorgaans ondersteboven in ligt, met zijn kop nét niet tussen twee spijlen geklemd – en leggen hem nog even bij ons in de hoop dat hij beslist om er nog een halfuurke aan vast te breien. En voorwaar ik zeg u, soms doet hij dat. En als ik dan mijn ogen opendoe, dan zie ik dit in het morgenlicht:

IMG_0307

2. Leaf

Wat begon als een afleidingsmanoeuvre tegen een huilbui is stilaan een echt ritueel geworden: elke avond even de tuin ingaan. Sinds Wout ontdekte dat hij graag in de tuin werkt omdat het zijn hoofd leeg maakt, ligt onze hof er nog beter bij dan ervoor.
We wijzen hem de bloemetjes, de struiken en de perenboom die we plantten ter ere van zijn geboorte. Op het kaartje stond toepasselijk dat we liefst onze peren zagen met de boom en niet met hem.
Hij tikt alles even aan met zijn kleine vingertjes. Hij vermorzelt al eens een bloemeke in zijn knuistje. Hij lacht wanneer de wind even door zijn pluimharen blaast. Hij kijkt verwonderd naar een bij die langs zijn hoofd weg vliegt. Hij ontdekt de wereld and he’s loving it.
IMG_0639

Om een tegengewicht te bieden aan al die mensen die tegenwoordig door onze straten dwalen, hun blik op hun gsm gericht op zoek naar Pokémon (ik heb gehoord dat hij op de kiosk zit, jongens) gaan wij gewoon wandelen en kijken wij gewoon rond. Nogal traditioneel, maar zo zijn we wel.
Sinds kort heeft Wout ook een draagzak na maanden van jaloerse blikken als het kind tegen mij aan plakte. We gingen hem maandag meteen testten. Kasper kijkt in de draagzak nog meer rond dan in de buggy. We probeerden hem de eendjes te tonen die uit de Velpe kwamen gewaggeld, maar tevergeefs. Het kindeke keek liever naar de lantaarnpalen. Als iemand zou willen weten waar de schoonste staan in Halen, ik denk dat hij het u zou kunnen zeggen mocht hij kunnen praten.

IMG_0621

3. Handwriting

Elk nieuw schooljaar leer ik meer dan 100 nieuwe handschriften kennen. Grote handschriften van studenten die altijd bladzijden bij vragen, priegelige handschriften die moeilijk te ontcijferen zijn. Na een tijdje weet ik perfect wiens opdracht er voor me ligt. Dat helpt wanneer ze vergeten hun naam op hun taak te schrijven. Ik ken hun geheugensteuntjes (woorden markeren in de vraag) en ik herken de dromers (prachtige tekeningen gemaakt en nul dingen genoteerd die ze moeten kennen voor het examen). Ik vermoed dat het een extra talent is van leerkrachten.

Toch zijn er – uit al die handschriften die ik dus jaarlijks tegenkom – maar twee waarvan mijn hart telkens opspringt: dat van Janne en dat van papa.
Jannes handschrift belooft altijd grappige of lieve berichtjes, zoals hier:

IMG_0672

En hier:

IMG_0673
(Ik heb haar de mop wel moeten uitleggen nvdr)

Dat van papa is kostbaar omdat het eindig is. Er gaan nooit meer nieuwe woorden en zinnen verschijnen in dat kunstenaarsschrift van hem.
Een tijdje geleden maakten we de zolder leeg en vonden we een grote doos cursussen van mijn vader en mijn moeder. Die van mama: netjes onderstreept en voorzien van gestructureerde notities. Die van papa: tekeningen van de prof, tekeningen van zichzelf, tekeningen van gitaren. Sinds papa zo plots stierf, weet ik heel goed hoe snel iemand er niet meer kan zijn. Ik heb aan den lijve ondervonden hoe nietszeggende kattebelletjes dan plots echte schatten zijn omdat ze een bewijs zijn van hoe zijn leven was voor het zo plots werd stil gezet. Ik weet nog goed hoe ik die eerste jaren alles bijhield wat ik ontdekte en het in een doosje stopte. Liefst nog deed ik er drie plastiekjes omheen, zodat het niet zou kreuken.
De laatste jaren ontdek ik bijna niets meer. Het is te lang geleden. Ik heb al gevoeld in alle broek – en jaszakken. Ik heb de schuiven en de kasten al allemaal doorzocht. Die doos met cursussen van mijn ouders was dan ook een heerlijke ontdekking. Ik koos van elk van hen de cursussen eruit die hen het beste typeren. Mama’s propere cursus die effectief kans op slagen bood. Ze was – zoals altijd – ook toen al goed bij de les. Papa’s vol getekende cursus die aangaf dat zijn gedachten – zoals altijd – eerder elders zaten. Misschien was er ook bij hen een leerkracht die zonder de naam op hun opdracht te zien, zo kon zeggen welke opdracht van wie was.

IMG_0661

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s