The August Break IV

15. Unicorn

Dit vond ik veruit één van de moeilijkste uitdagingen om bij stil te staan. Als ik aan een eenhoorn denk, dan komen er spontaan wel een aantal zaken in mij op (wit paard met één hoorn om zomaar iets te zeggen), maar ik heb me toch even verdiept in wat de ‘literatuur’ (Google dus) daarover te vertellen had. Ik las heel wat verschillende dingen, maar een aantal zaken kwam altijd terug. De eenhoorn zou staan voor zeldzaamheid, voor fantasie, voor jong zijn (enkel jonge maagden zouden er een kunnen vangen – het is daarom ook de eenhoorn het symbool van de abdij van Herkenrode is), voor iets wat uniek is, voor mogelijkheden zien.
De transfer maken naar hoe die dingen in mijn leven voorkomen, was ook al lastig want ze zijn er veelvuldig als ik dat paard breed genoeg interpreteer (lucky me!). Maar plots dacht ik aan één van mijn lievelingsfoto’s die alle eigenschappen van de eenhoorn zo’n beetje vervat: fantasie en jong zijn (die vaak samenhangen), nog alle mogelijkheden zien zoals enkel kinderen dat kunnen en de unieke en zeldzame band die je enkel met broers of zussen kan hebben. Ik ben zo’n gelukzak die dat met twee mensen heeft. Ik voelde me als kind altijd speciaal omdat ik – als enige van ons drie – twéé broers had en zij er elk maar ééntje. (Ik heb dan wel geen zus, maar ik heb dat nooit als een nadeel gezien).

IMG_1101.JPG
17 augustus 1988

16. Breathe

In de winter (of op alle dagen dat het niet boven de 20 graden is), kom ik nergens beter tot rust dan wanneer ik in kleermakerszit voor het elektrisch vuurke zit in de badkamer – blik op oneindig. Ik ben geen ochtendmens, maar neem mij mijn tien minuten voor het vuurke af en ik verander ter plekke in iets waar Cruella De Ville ogenblikkelijk van wegloopt.
Niet zelden heb ik Kasper in die eerste maanden tijdens lastige uren aan Wout gegeven om daar in die badkamer even tot rust te komen en niks anders te horen dan het gezoem van het vuurke.
In de zomer (of op alle dagen dat het wel boven de 20 graden is), heeft de zon hetzelfde effect op mij. Geef mij een uurtje in de zon met een boek, stel mij geen vragen, doe alsof ik onzichtbaar ben en ik ben een ander mens.

IMG_1088

17. Bedroom window

IMG_1112

Dit hoge raam is al 28 jaar mijn slaapkamerraam.  Dat betekent dat ik al meer dan 10.000 keer wakker werd met zicht op dit raam. Ik kan mij nog alle ‘fases’ van mijn slaapkamer voor de geest halen. Ik herinner mij hoe er in het begin enkel mijn bed, de kleerkast en mijn kleine bankje stond – daar paste alles in wat ik had. Later plakte ik mijn eerste poster – Samson en Gert bij de brandweer – recht tegenover mijn bed. In mijn puberjaren plamuurde ik de rest van de muren vol met foto’s van iedereen die ik graag had, met posters van Arid, van Jeff Buckley, van Leonardo vanvoor op de Titanic, met vlagjes van mijn CM-kampen, met briefjes die ik kreeg van mijn vriendinnen, … Ik herinner me nog haarscherp hoe mijn vader mij verraste met een zelfgemaakt bureau, een nieuwe kast en een grote spiegel. Hij maakte dat allemaal zelf terwijl ik op CM-kamp was in Maloja. Ik heb zijn handige pollen al vaak gemist wanneer Wout en ik weer met iets doodsimpel staan te klungelen en ambras maken over wie er hier nu eigenlijk het meest onhandig is (hij).

Er is dus geen uitzicht dat ik vaker zag dan het deze. Als ik naar beneden kijk, zie ik het platen dakje waarop Timon de tijgerkat mij ‘s morgens lag aan te staren. Er ligt vaak een plasje water op, waarin ik precies kan zien hoe hard het regent. Als ik naar boven kijk, zie ik de hoge bomen van onze achterburen waar ik vroeger inklom om via de muur bij mijn buurmeisje te geraken. Als ik in de verte kijk, zie ik het ventje bovenop de schutterspaal die zijn pijl en boog bij wijze van voorbeeld naar boven richt.
Sinds een jaar is dit huis waarin ik helemaal mezelf werd ons huis. Men vroeg me al vaak of dat niet raar is om terug in het ouderlijk huis te wonen. Wel, dan kan ik enkel antwoorden: ik heb hier veel verdriet gehad. Ik ben hier heel gelukkig geweest. Ik ben hier thuis.

18. 5 years ago

5 jaar geleden ging ik naar Wout in Amerika om eens te zien of dat wat zou worden tussen ons. Het was echt een retesaaie vakantie, want romantisch als hij is werkte Wout er elke dag dat ik daar was van 05.00 tot 20.00. Ik stond elke morgen mee op (zonder vuurke!) en las boeken op de tarmac van Wout zijn terminal. Hij werkte toen in Baton Rouge – the State Capital van Louisiana. Klinkt boeiend, is het niet. Baton Rouge is zowat het Charleroi van het zuiden van Noord-Amerika. De hoeveelheid industrie is zowat omgekeerd evenredig aan de hoeveelheid tanden die de mensen er nog in hun mond hebben. Bovendien heb ik het meeste van mijn tijd dus doorgebracht op Wout z’n werk. Er liep een soort van beekje langs zijn terminal dus ik zag al scenario’s waar ik mij daar zou neer plaveien, boeken zou lezen en een praatje zou slaan met de vriendelijke truckchauffeurs die mij koude cola’s met een parapluutje in zouden brengen. In de realiteit werd ik na 10 minuten vriendelijk verzocht om van het gras af te gaan door een man die het equivalent van The Niagara Falls onder zijn oksels bij elkaar aan het zweten was. Het was immers gevaarlijk om daar te liggen! Het moest maar eens zijn dat ik plots gewichtloos zou worden waarop een arend mij zou kunnen oppikken en mij in het water zou laten vallen, dan zouden zij daarvoor verantwoordelijk zijn. Safety first, ma’am. Welcome to America! Ik mocht wel in de vlakke zon tegen de muur van het gebouw aanzitten op een stoel die zo warm werd dat ik er niet op kon blijven zitten. En als ik honger had, dan stond het me altijd vrij om een Snickers uit het machien te draaien.
Maar blijkbaar was de liefde toch groot genoeg. We hadden het ook heel leuk met z’n twee. We reden bijvoorbeeld een weekend naar New Orleans (de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat Wout daar de helft van de tijd liep te bellen naar zijn werknemers en dat hij om 22.00 wou gaan slapen want chronisch oververmoeid), en die stad stal mijn hart onmiddellijk. Gelukkig maakt liefde zo blind dat ik vooral blij word als ik naar de foto’s van toen kijk.

IMG_1133

19. My hands

Over het algemeen heb ik mijn vingers altijd te kort gevonden. Ik had liever lange vingers, zoals creatieve mensen die vaak blijken te hebben. Bovendien was ik graag linkshandig geweest, omdat ik dat klungelen van die lefties zo schattig vind. Maar toen ik begin dit jaar maar één van mijn handen kon gebruiken omdat kind 1 het andere altijd opeiste om op te kunnen liggen maffen, ben ik mijn twee handen toch wat meer gaan waarderen.
Ik ben zo onhandig als de pest, als ik vroeger giraffen tekende dan riep Janne (die toen twee was) vrolijk ‘FIETSJ! FIETSJ!’ dus tekenen kan ik ook al niet, maar schrijven dat lijkt me toch enigszins te liggen. Ik klaag dus niet en als ik zo eens rondkijk in mijn leven dan vind ik steeds meer dat ik die pollekes van mij wat vaker mag kussen.

IMG_1187
(Op deze foto heb ik Kasper zijn voet vast en niet zijn hand die er raar uitziet nvdr.)

 

 

The August Break III

8. Favourite taste

Vermoedelijk boeit het mijn lezers weinig wat ik graag eet en dat begrijp ik ten zeerste.
Ik houd het daarom kort:

IMG_0897

Verder ook nog: kaneel, frieten met curry ketchup, kebab van bij Halil, mini-loempia’s, fruit en gebakken eend met chinees vijf kruiden poeder. Zo, nu heb ik het toch maar gezegd.

9. Red

Ik heb de hele dag geprobeerd om niet aan Marco Borsato te denken, maar eerlijk is eerlijk, ik heb toch zeker 15 keer in mijn hoofd van ‘Vandaag is roooood’ gezongen. Ik deed Kasper voor de gelegenheid zijn rode trui van L’Asticot aan – een Zwitsers merk dat duurzame kinderkleding maakt en dat te koop is bij Blaboom, de beste kinderwinkel van de Lage Landen.  Zeer handig ding, want Kas HAAT MOUWEN en hij HAAT OOK DINGEN DIE OVER ZIJN HOOFD MOETEN en met een trui moet hij ze allebei ondergaan. Gelukkig heeft deze kaptrui een rits achteraan zodat je hem aandoet als een schildersschort en hem dan vanachter toe kan ritsen. Enkel dus gebrul bij de mouwen, hoera voor mijn trommelvliezen! Zijn auto is er eentje van Oli en Carol Beetle Cars – gemaakt uit pure latex rubber en dus kei-veilig om urenlang op te kwijlen (Ja, ik ben zo’n moeder).
IMG_0906

10. Yellow

Op 10 augustus gingen we voor het eerst zwemmen! Kasper werd te water gelaten in het zwembad van Diest waar op dat moment ook honderden andere kleine bloedjes luid kriesend door het galmende zwembad liepen. Een waar genot voor moeders oren. Kasper was er eerst ook niet voor te vinden. Al dat lawaai overviel hem nog wat en hij besloot dan maar mee te doen met het bleitfestijn. Ik was nog niet goed het zwembad in of ik zei al tegen Wout dat ik wel wat croque-monsieurs zou gaan eten in de cafetaria (Ja, ik ben zo’n moeder), maar na enkele minuten kalmeerde hij zowaar en liet hij zich toch in het water zakken. We hebben dan 20 minuten in 10 centimeter water gezeten en hem wat rondgetrokken in zijn band. Toen had ik het wel gehad en ik offerde me op om onze douche-spullen al uit de lockers te halen. Dat is een bewijs van grote liefde want er is echt weinig wat ik meer haat dan al bibberend en met natte handen dingen uit een kastje halen en daarbij moet proberen om niks nat te maken. Ik had Wout gezegd dat hij Kasper niet met zijn hoofd in dat water mocht steken want dat daar voorzekers wel 100 kindjes per dag pipi in doen. Hij beloofde het mij plechtig maar ik heb mij omgedraaid en ik zag het hem meteen doen. De loser.
IMG_0916

11. Green

Mijn leeszetel komt uit het salon van mijn grootouders. Ik lag languit in de grote zetel, Simon zat dwars in het exemplaar op de foto, zijn voeten bengelend over de rand. Heel veel regenachtige dagen brachten we zo door bij onze grootouders, samen kijkend naar Bassie en Adriaan. We namen stiekem Balisto’s uit de kast of we aten groene, zure ‘pikkerkes’ die in een pot op de salontafel stonden. Ik vond dat eigenlijk niet eens zo lekker en dat plakte verschrikkelijk aan mijn tanden maar vanonder in de pot lag altijd losse suiker die ik dan van mijn vingers likte. In het kader van niet betrapt te worden, was het van levensbelang om daarna de pot geruisloos weer dicht te krijgen.
Na de dood van mijn grootouders, werd het huis leeg gemaakt en koos ik deze zetel. Hij zakt door waar Simon altijd zat. Maar als ik er dwars in ga zitten – zoals vroeger – voel ik mij weer 7 jaar.

IMG_0952

12. A secret

Iedereen heeft geheimen, daar hoeven we niet flauw over te doen. Zolang het kleintjes zijn, is dat allemaal zo erg niet. In het kader van The August Break beken ik er enkele:
1. Ik hief vroeger mijn voeten omhoog als de zon scheen omdat het dan in mijn schaduw leek alsof ik plateauzolen aanhad. Ik heb zo’n moeder die enkel degelijke schoenen kocht en The Spice Girls hadden een moeder die plateauzolen kocht.
2. Ik heb ‘Kruistocht in Spijkerboek’ nooit gelezen. Elke keer wanneer ik als kind dat boek uit het rek trok in de bib, vond ik die ventjes op de cover zo eng dat ik geen zin meer had om het boek mee te nemen. Ik neem mij telkens voor om het alsnog te lezen, maar op de eerste pagina stond al ‘ofschoon’ en ik kon er mij niet over zetten.
3. Vrijdag had ik al een pré-verjaardagsfeestje met mijn vrienden in de tuin en we speelden Kubbs. Ik heb vrolijk meegespeeld, maar elke keer wanneer Wout vraagt of ik dat wil spelen zeg ik nee omdat dat spel echt nog langer duurt dan Monopoly, Stratego en Cluedo samen.

IMG_1001

13. Six o’clock

Six o’clock ziet er doorgaans zo uit: wij proberen een gesprek te voeren terwijl ons kind om aandacht zeurt. We leiden hem af met speelgoed dat hij tegenwoordig vooral gebruikt om keihard mee op zijn tafeltje te kloppen. Soms gooit hij het ook meteen op de grond. Hij kijkt dan over zijn stoel heen alsof hij in een diep ravijn op zoek is naar dat eentje steentje dat hij net gegooid heeft. Wij praten ondertussen in halve zinnen. Kasper is meteen alles beu en ik word horendol van alles aan te geven en weer op te rapen. Toffe fase.
Maar dan vinden we iets wat hem wel schijnt te boeien voor langer dan een nanoseconde: achteruittrekauto’s! Hij klopt op zijn tafeltje en kraait van plezier. Hij kan wel zelf nog geen auto’s vangen of terug laten rijden, dus uiteindelijk zijn Wout en ik met auto’s over de tafel aan het rijden en lacht Kasper zich te pletter.

IMG_1017

14. Love is…

Over wat liefde is, is al heel wat gezegd en geschreven. Naarmate ik ouder word, snap ik er tegelijk meer en minder van. Heel wat clichés over de liefde zijn waar. Dat weet je pas als je ze ervaart. Dat ze niet roest bijvoorbeeld, dat ze verbindt, dat ze mantels heeft die kunnen bedekken, dat ze blind is, dat ze van twee kanten moet komen, dat ze diep zo diep is – dieper dan de diepste zee, dat ze alles overwint als ze echt is, dat ze over de grenzen van de dood heen kan gaan, dat ze vooral bestaat uit kleine gebaren en niet uit grote en dat die voor je kind onvoorwaardelijk is.

IMG_0599

The August Break II

4. Sweetness

Als ik denk aan sweetness, dan denk ik meteen aan Kaatje. De kleine meisje kan zo onbevangen graag zien en dat zo spontaan laten merken. Ze kijkt enorm op naar haar grote zus, ze hangt aan haar papa om gibberend in de lucht gegooid te worden, ze rent pijlsnel naar haar mama als ze liefde moet tanken en ergens in haar grote hart heb ik ook een plaatsje. Er is geen makkelijker kind om tante-meter van te zijn behalve als ze haar goesting niet krijgt – gelukkig is het voor Kaatje snel goed.
Kaatje is – in tegenstelling tot Janne – een echt kindje. Janne was al heel snel ‘groot’. Ze houdt zich aan afspraken, je kan met haar al sinds ze nog een kleutertje was dingen bespreken, ze wil aan tafel liefst meepraten met de grote mensen, ze is graag de grote nicht en ze houdt ervan om bepaalde verantwoordelijkheden te krijgen.
Kaatje is anders. Kaatje speelt graag, en ze vindt het niet erg om alleen te spelen. Haar fantasie is zo groot dat Kaat nooit echt alleen is. In haar hoofd speelt zich een hele wereld af waar wij soms glimpen van kunnen opvangen. Dat levert vaak totaal absurde gesprekken op. Ik probeer dan altijd wat ze vertelt te linken aan iets wat echt gebeurd zou kunnen zijn (misschien bespreekt ze een herinnering) om al gauw tot de conclusie te komen dat wat ze vertelt zich vooral in haar fantasie heeft afgespeeld. Zo vertelde ze me gisteren dat we best eens verstoppertje zouden spelen, maar niemand moest tellen en er moest ook niemand zoeken. Ik wees haar erop dat het dan toch niet meer verstoppertje was, maar dat zag ik toch fout hoor want het blijft natuurlijk wel verstoppertje. De rat in mijn hersenpan draaide overuren al rennend in haar wiel, maar ik kon er toch niet helemaal aan uit.
Kaatje heeft oog voor de dingen om ons heen;  dingen waar wij vaak de tijd niet voor nemen om naar te kijken. Ze kan – in zichzelf zingend – door de tuin wandelen en opeens op de grond gaan zitten omdat ze een diertje gezien heeft. Ze verzamelt stenen, ze geeft mij veren van vogels cadeau (soms ook echt gortige exemplaren) en ze is doorgaans niet aan het kijken naar datgene wat ik haar aanwijs, maar naar iets kleins wat er tegenaan plakt. Waar Janne wil weten hoe het komt dat de dingen zijn zoals ze zijn, maakt dat voor Kaat niet zoveel uit. Dat ze er zijn is meer dan voldoende.
Kaat is lief. Kaat is zoet en ze proeft altijd een klein beetje naar wat ze het laatst in haar mond stak. PSP_20160528_nikeenpieterjan_304De dingen hebben jou nodig om gezien te worden – Kaat vindt een slak op de trouw van haar mama en papa. (foto Philippe Swiggers)

Ik denk bij sweetness ook aan mijn lief zien vaderen, aan mensen die elkaar oprecht en zonder iets terug te verwachten becomplimenteren (wat is dat zeldzaam), aan bewondering die geen jaloezie wordt (zowaar nog zeldzamer), aan content kunnen zijn voor een ander (ge hoort me al komen) en aan Wout die alle koeken uit ons schap vast heeft.

5. Midday

IMG_0696
No children were harmed in the making of this picture. 

Soms behoeven beelden geen woorden.
Het waren wortelen en hij had meer goesting om met zijn handjes heel hard op tafel te kloppen dan om zijn mond open te doen. Zijn moeder verhinderde dat en dat irriteerde hem mateloos. We zullen het daar maar op houden.

6. I’m reading

Zelfs de beste vriendin van de schoondochter van de achternicht van de slager wiens moeder trouwens de zuster is van de achterneef van de pastoor weet dat ik graag en veel lees. De voorbije dagen heb ik alle graphic novels gelezen die de bib van Halen te bieden heeft. Dat zijn er meer dan op deze foto te zien zijn, natuurlijk.

IMG_0850

Ik vond ze alledrie goed, maar vooral ‘Blauw is een warme kleur’ vond ik echt zeer te pruimen. Het boek won al prijzen en het is ook verfilmd als ‘La vie d’Adéle’. De film was onlangs op Canvas en ik heb hem opgenomen zonder te weten dat ik er intussen het boek van aan het lezen was. Er liggen nog een paar Graphic Novels te wachten en dan heb ik ze allemaal gelezen. Heeft er nog iemand tips over andere mooie exemplaren?
Tussendoor lees ik ook dit boek:
IMG_0849

Het hoort bij de app ‘Headspace’ die ik al een tijdje gebruik om mijn gedachten af te leren zetten. De eerste tien lessen krijg je gratis, vanaf dan moet je ervoor betalen. Ik heb de lessenreeks afgerond en ik moet zeggen dat de aangeleerde techniek al geholpen heeft om te stoppen met piekeren.

7. Beneath my feet…

IMG_0872

…the green green grass of home!
Wij doen dit jaar van staycation (dat klinkt wat blitser dan ‘wij blijven thuis’ maar het is toch vooral helemaal hetzelfde) en ik vind het echt superleuk. Het is verfrissend om na jaren van op vakantie te gaan, de mogelijkheden van het thuis blijven nog eens te ontdekken. Versta me niet verkeerd, ik heb ook gebaald toen mijn broers en mijn mama vrolijk op vakantie vertrokken maar wij hebben het hier thuis al zo fijn gehad dat ik niet echt het gevoel heb dat we iets misten door dit jaar thuis te blijven. Er is tijd om rustig de gazet te lezen, we gaan regelmatig wandelen, we zijn al een weekendje naar Ieper geweest en nu het hier in Halen kermis is, lijkt het toch elke avond een beetje alsof wij in één of ander all-in resort naar de slechte karaokebar aan het luisteren zijn. Als iemand nu de zomer even terug zou willen aanzetten, dan zijn we helemaal gesteld.

The August Break

Op Instagram doe ik mee met ‘The August Break’. In het kader van ‘trager leven’ krijg je elke dag een kernwoord. Het is de bedoeling dat je een foto maakt die volgens jou bij dat kernwoord past en je kan er dan desgewenst iets bijschrijven. Een uitgebreidere versie van wat ik op Instagram al eerder postte, vind je hier op mijn blog.

IMG_0638

1. Morning light

Ik ben geen vroege vogel – nooit geweest. Ik ben een nachtraaf. Ik haat vroeg opstaan. Als ik nu terug kijk op die drie jaar pendelen tussen Antwerpen en Hasselt en hoe ik toen bijna dagelijks om 05.00 uur uit mijn bed kroop, dan weet ik écht niet hoe ik dat gedaan heb. Ik kan enkel concluderen dat ik mijn job erg graag doe want anders had ik het nooit volgehouden.
Toen het pendelen dan eindelijk voorbij was, werd mijn nieuwe wekker afgelopen december geboren. De eerste maanden met een baby zijn, euhm, pittig – zelfs met een rustig kind als het onze. Baby’s geven geen flikker om ons ritme en bouwen bijgevolg een soort van rave-party tussen 2 en 5 en maffen dan de voormiddag. Ik begrijp dat. Ik heb dat tussen mijn 18e en mijn 23e ook gedaan (uiterst zelden, natuurlijk, mama) maar eenmaal het werkleven begint, is het wel gedaan met de pret. Dat hoef ik u niet uit te leggen. Gelukkig zijn die eerste zware maanden al even gepasseerd en hebben wij nu een ritme waar we ons alledrie goed bij voelen. Dat houdt in dat ons kind zo tussen 6 en 7 wat begint te grommelen. Wij halen hem dan uit zijn bed – waar hij doorgaans ondersteboven in ligt, met zijn kop nét niet tussen twee spijlen geklemd – en leggen hem nog even bij ons in de hoop dat hij beslist om er nog een halfuurke aan vast te breien. En voorwaar ik zeg u, soms doet hij dat. En als ik dan mijn ogen opendoe, dan zie ik dit in het morgenlicht:

IMG_0307

2. Leaf

Wat begon als een afleidingsmanoeuvre tegen een huilbui is stilaan een echt ritueel geworden: elke avond even de tuin ingaan. Sinds Wout ontdekte dat hij graag in de tuin werkt omdat het zijn hoofd leeg maakt, ligt onze hof er nog beter bij dan ervoor.
We wijzen hem de bloemetjes, de struiken en de perenboom die we plantten ter ere van zijn geboorte. Op het kaartje stond toepasselijk dat we liefst onze peren zagen met de boom en niet met hem.
Hij tikt alles even aan met zijn kleine vingertjes. Hij vermorzelt al eens een bloemeke in zijn knuistje. Hij lacht wanneer de wind even door zijn pluimharen blaast. Hij kijkt verwonderd naar een bij die langs zijn hoofd weg vliegt. Hij ontdekt de wereld and he’s loving it.
IMG_0639

Om een tegengewicht te bieden aan al die mensen die tegenwoordig door onze straten dwalen, hun blik op hun gsm gericht op zoek naar Pokémon (ik heb gehoord dat hij op de kiosk zit, jongens) gaan wij gewoon wandelen en kijken wij gewoon rond. Nogal traditioneel, maar zo zijn we wel.
Sinds kort heeft Wout ook een draagzak na maanden van jaloerse blikken als het kind tegen mij aan plakte. We gingen hem maandag meteen testten. Kasper kijkt in de draagzak nog meer rond dan in de buggy. We probeerden hem de eendjes te tonen die uit de Velpe kwamen gewaggeld, maar tevergeefs. Het kindeke keek liever naar de lantaarnpalen. Als iemand zou willen weten waar de schoonste staan in Halen, ik denk dat hij het u zou kunnen zeggen mocht hij kunnen praten.

IMG_0621

3. Handwriting

Elk nieuw schooljaar leer ik meer dan 100 nieuwe handschriften kennen. Grote handschriften van studenten die altijd bladzijden bij vragen, priegelige handschriften die moeilijk te ontcijferen zijn. Na een tijdje weet ik perfect wiens opdracht er voor me ligt. Dat helpt wanneer ze vergeten hun naam op hun taak te schrijven. Ik ken hun geheugensteuntjes (woorden markeren in de vraag) en ik herken de dromers (prachtige tekeningen gemaakt en nul dingen genoteerd die ze moeten kennen voor het examen). Ik vermoed dat het een extra talent is van leerkrachten.

Toch zijn er – uit al die handschriften die ik dus jaarlijks tegenkom – maar twee waarvan mijn hart telkens opspringt: dat van Janne en dat van papa.
Jannes handschrift belooft altijd grappige of lieve berichtjes, zoals hier:

IMG_0672

En hier:

IMG_0673
(Ik heb haar de mop wel moeten uitleggen nvdr)

Dat van papa is kostbaar omdat het eindig is. Er gaan nooit meer nieuwe woorden en zinnen verschijnen in dat kunstenaarsschrift van hem.
Een tijdje geleden maakten we de zolder leeg en vonden we een grote doos cursussen van mijn vader en mijn moeder. Die van mama: netjes onderstreept en voorzien van gestructureerde notities. Die van papa: tekeningen van de prof, tekeningen van zichzelf, tekeningen van gitaren. Sinds papa zo plots stierf, weet ik heel goed hoe snel iemand er niet meer kan zijn. Ik heb aan den lijve ondervonden hoe nietszeggende kattebelletjes dan plots echte schatten zijn omdat ze een bewijs zijn van hoe zijn leven was voor het zo plots werd stil gezet. Ik weet nog goed hoe ik die eerste jaren alles bijhield wat ik ontdekte en het in een doosje stopte. Liefst nog deed ik er drie plastiekjes omheen, zodat het niet zou kreuken.
De laatste jaren ontdek ik bijna niets meer. Het is te lang geleden. Ik heb al gevoeld in alle broek – en jaszakken. Ik heb de schuiven en de kasten al allemaal doorzocht. Die doos met cursussen van mijn ouders was dan ook een heerlijke ontdekking. Ik koos van elk van hen de cursussen eruit die hen het beste typeren. Mama’s propere cursus die effectief kans op slagen bood. Ze was – zoals altijd – ook toen al goed bij de les. Papa’s vol getekende cursus die aangaf dat zijn gedachten – zoals altijd – eerder elders zaten. Misschien was er ook bij hen een leerkracht die zonder de naam op hun opdracht te zien, zo kon zeggen welke opdracht van wie was.

IMG_0661