Hinkelen

Ik tekende een vierkant met krijt op de grond en schreef er een grote ‘1’ in.
Ze stond langs me met haar handen in de zij. Bovenop mijn eerste vierkant tekende ik er nog een – even groot – en schreef er ‘2’ in.
“Oh my gaawd”, zei ze. Ze kon amper haar lach inhouden.
“Wat? Is het fout?” vroeg ik haar. Het antwoord kon onmogelijk ‘ja’ zijn. Ik heb in mijn levens immers dui-zen-den hinkelpaden getekend.
“Neen, gewoon véél te groot. Zo is er niks aan. Mijn vriendinnen en ik, wij doen dat anders.” Mijn mond viel open. “Kijk, tante Saar, ik zal het tonen,” zei ze, terwijl ze mij het stoepkrijt afhandig maakte. Bovenop mijn eerste twee vierkanten tekende ze nog meer vierkanten die telkens kleiner werden. In de bovenste zou ik nooit nog mijn voeten krijgen zonder de lijnen te raken. Maar ik zei niets. Ik was nog te verbouwereerd over wat er zonet gebeurd was.

Het zevenjarig meisje met haar paardenstaart had me nog nét niet uitgelachen met mijn hinkelbaan. Uit liefde voor haar tante Saar hield ze haar lach in, maar het kwaad was geschied. Gelukkig kon ik haar wel nog naar huis hinkelen met mijn verder ontwikkelde evenwicht en mijn betere steentjes-werp-skills.

IMG_9733

Gisteren werd ze nog maar net geboren, als ik mij dat goed herinner. Ik geloof dat ik intussen nét twee keer met mijn ogen knipperde en plots is die mouche bijna 7 jaar en lacht ze me zowat uit om mijn slecht getekende hinkelbanen.

Ze speelt graag spelletjes. ‘Monopowly’ en ‘Lach je rijk’. Het concept achter de twee spelletjes ontgaat haar nog totaal, maar ze wint altijd. Gruwelijk vervelend. Ze speelt het zo graag dat ze wil dat het eindeloos duurt. Wanneer ze me voor de zoveelste keer compleet geruïneerd heeft, steekt ze me soms geld toe zodat we nog een ronde langer kunnen spelen. “Hier”, zegt ze “pak maar, want ik heb toch genoeg.” De totale vernedering, maar ik lijd ze met de glimlach want haar snoet straalt.

IMG_9695

Ik ben niet de enige die zo gelukkig wordt van haar in de buurt te hebben. Als Kasper haar hoort, draait hij zijn hoofdje tot hij haar kan zien. En als ze kortbij genoeg is, dan grijpt hij haar wangen vast en knijpt hij er zo hard in dat ze geschrokken terug trekt. Hij zwiert zijn kleine michelinarmen armen op en neer van puur contentement als zijn grote nicht liefdevol over zijn voetjes streelt.
“Daaaaag Kaspeeeerrrrrr”, zegt ze, en ze imiteert onze intonatie feilloos. Ze pakt hem op en loopt met hem rond. Ze schudt hem omhoog zodat hij beter op haar arm zit.
Als ik nog twee keer met mijn ogen knipper, dan heeft ze er vast zelf één.

Dus ik sper mijn ogen open en probeer zo weinig mogelijk te knipperen. Ik kijk hoe ze de tafels leert. Ik kijk hoe ze een echte scoutsmie wordt. Ik kijk hoe ze graag de oudste van alle kindjes is. Ik kijk hoe ze zich probeert te onderscheiden door anderen te helpen en ik slik om zoveel herkenning. Ik zie Janne door haar eigen leven hinkelen en ik voel me bevoorrecht om de plaats die ik er in inneem.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s