Seizoenen

Ik ben niet zo’n natuurmens. Zij die mij kennen weten wat ik bedoel. Ik ga graag wandelen en ik kijk graag rond, maar ik ben niet het type dat in vervoering kan geraken van een boom of van een schoon landschap. Of toch niet langer dan twee seconden. Wout zucht zich een ongeluk wanneer hij mij probeert uit te leggen dat wij op een bijzondere plek staan natuurgewijs en ik me vooral luidop afvraag hoe lang ik verwacht word daar te blijven staan. Maar er lijkt verbetering op komst!

Onze Kasper is een winterkindje. Hij koos ervoor om net na Jezus zijn verjaardag zijn schoon smoeleke voor het eerst aan ons te tonen. Die eerste weken met ons drietjes zaten wij vaak binnen. Het was niet zozeer koud (want onze winters zijn eerder herfsten tegenwoordig), maar ons kindje was nog zo klein. Verder dan eens een klein wandelingetje door de straten van Halen kwamen we niet. Dat hoefde ook niet. Met zijn drietjes hier thuis was goed voor ons. Dat veranderde toen Wout z’n vaderschapsverlof afliep en ik plots alleen thuis zat met die kleine baby.

Zo’n kleine baby, die doet niet veel. Die slaapt voornamelijk wanneer ik niet wil slapen en omgekeerd. De dagen alleen thuis waren soms lang en mijn hoofd zat vol als nieuwbakken moeder. Die eerste weken met een baby vond ik ongelooflijk intens. Langs de ene kant was ik dolgelukkig want er was daar plots die mooie, gave baby die gezond is en die helemaal van ons is. Langs de andere kant was ik bij momenten ook erg ongelukkig en onzeker. Mijn leven stond op zijn kop. Niets was nog zoals vroeger. Ik vroeg me voortdurend af of ik nog ooit echt alleen zou kunnen zijn. Dat verantwoordelijkheidsgevoel kreeg ik maar niet afgezet. Wanneer ik mijn haren stond te drogen, wanneer ik mij gauw ging douchen, wanneer ik een kwartier naar de winkel ging, … voortdurend vroeg ik me af of Kasper ok was en of ik eigenlijk niet bij hem moest zijn. Ik voelde me vaak van de ene kant naar de andere kant geslingerd. Het ene moment wist ik zeker dat ik het juist aanpakte en dat mijn gevoel klopte, maar een kwartier later stond ik als een gek de gekste zoektermen in te geven op Google. Op zo’n momenten hielp het om te gaan wandelen. Ik stak muziek in mijn oren, legde het kindje in de wieg en wandelde en wandelde en wandelde. Het bracht rust in mijn hoofd, Kasper viel in slaap en wanneer ik thuis de koets weer binnenreed had ik ze weer ongeveer op een rijtje.

IMG_6601

En zo komt het dat ik sinds december 2015 meer dan ooit oog heb voor de natuur. Ik wandelde bijna dagelijks dezelfde tour. Ik zag dezelfde mensen, ik zag dezelfde dingen. Saai en weinig avontuurlijk om altijd dezelfde wandeling te doen, maar het voelde vertrouwd en het bracht de rust waar ik naar op zoek was. Ik hoefde niet na te denken over waar naartoe. Ik moest alleen maar stappen en als een zot om de drie seconden kijken of hij nu al ein-de-lijk in slaap was gevallen. Maar wanneer zijn blaffeturen dan dicht waren gevallen, kon ik rond kijken en mijn hoofd vrijmaken.

Ik zag hoe de bomen in januari kaal waren. Ik mispakte me regelmatig aan de winterzon waardoor ik met ijskoude handen amper de deur open kreeg bij thuiskomst – mijn oren pijnlijk rood van de wind. We wandelden met z’n twee vaak naar papa. Bijna elke dag gingen wij daar even goeiedag zeggen. Ik vertelde hem dat ik het allemaal niet goed wist en dat ik niet zeker was of ik dit wel kon.

 

IMG_6720

Naarmate de weken verstreken, voelde ik mij rustiger. Ik had wat meer ervaring, Kasper en ik leerden elkaar steeds beter kennen, ik durfde wat meer vertrouwen op mijn instinct, de cijfers van Kind en Gezin gaven aan dat hij het goed deed. Ik zag het kindje groeien. Ik ging nog steeds stappen, maar niet meer om mijn hoofd leeg te maken. Het was nu stappen zodat we alle twee frisse lucht kregen en ik mijn kind fier kon tonen aan bekende gezichten die we tegenkwamen onderweg. Aan hoe de bomen eruit zagen kon ik zien dat de tijd inderdaad verstreken was sinds wij thuis even in winterslaap waren gegaan. Dat de lente was aangebroken heb ik nooit zo bewust ervaren als dit jaar. Ik merkte het omdat ik steeds vaker mijn handschoenen kon thuis laten. Ik voelde het omdat ik mijn sjaal ergens onderweg over de buggy drapeerde. Ik zag het aan de knopjes die op de takken verschenen. En die ene dag dat het écht mooi weer was, rook ik het zelfs aan de lindeboom op de markt. Ik moest meteen aan papa denken die mij er elk jaar op wees dat het warmer werd want dat hij de lindeboom rook. Misschien kon ik het toch een beetje.

Dat het leven verloopt in seizoenen, net zoals de natuur, is een metafoor die ik al vaker hoorde maar die pas sinds de voorbije maanden echt betekenis heeft voor mij. Toen Kasper geboren werd, werd het net winter. Ik voelde me bij momenten een beetje verloren in die nieuwe rol als moeder. Het was gelukkig een warme winter, want ik voelde me ook regelmatig heel erg gelukkig en dankbaar voor dat rustige, gezonde kindje dat wij hadden gekregen. Maar desalniettemin voelde het als winter.
Naarmate de weken verstreken begon de lente. Ik voelde me wat zekerder. Ik wist dat ik veel niet wist, maar ik begreep dat dat zo hoort. Ik begreep dat er geen moment komt waarop je het plots wel allemaal weet en dat je het dan kan – dat mama zijn. Het is iets wat je leert en er is geen zelfde pad voor niemand. Ieder loopt het zijne dus vergelijken is per definitie zinloos en ontmoedigend. Ik kon het beter loslaten en stilaan genieten van Kasper (al wilde ik hem evengoed regelmatig eens achter het behang plakken).
Nu voel ik dat de zomer eraan komt. Buiten regent het pijpenstelen, maar ik voel het toch. Kasper is een vrolijk, rustig manneke. Hij lacht veel, hij speelt graag en hij maakt mij echt gelukkig. Het leven is goed.

Ik ben me er heel erg goed van bewust dat er hierna ook weer een herfst en een winter zal komen. En dat er dagen zullen zijn waarop ik al die seizoenen tegelijk zal meemaken. Ik zal dan terug gaan wandelen – met of zonder kindje – en proberen te vertrouwen dat er voor alles een tijd is.

 

IMG_8337

Advertisements

One thought on “Seizoenen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s