Rituelen

Onze studenten Kleuteronderwijs krijgen doorheen hun hele opleiding het belang van rituelen in de kleuterklas mee. Kleuters houden ervan als dingen elke dag op dezelfde manier verlopen. Het geeft hen houvast en ze voelen zich zekerder wanneer ze zelf kunnen voorspellen wat er komen gaat. Daarom hangt er in de kleuterklas een daglijn die elke dag overlopen wordt. Zo weet een kleuter perfect wanneer hij eindelijk zijn dinosauruskoeken kan opeten of desgewenst op de speelplaats kan wisselen tegen een choco prince. In hoeverre zo’n rituelen indruk maken op een kind, dat merk ik bij mezelf aangezien ik me nu – zoveel jaren later – nog steeds heel wat van de rituelen uit mijn kindertijd kan herinneren.

Ik herinner mij bijvoorbeeld hoe mijn tante-meter altijd zei ‘driemaal is skeepsrecht!’ (ik probeer hier een West-Vlaams accent neer te pennen) als ik drie keer na elkaar moest niezen. Pas onlangs kwam ik erachter dat men dat zegt wanneer iets twee keer na elkaar niet lukt, in de hoop dat het de derde keer wel goed zou gaan. In mijn geval ging het dus om stoppen met niezen.
Ook bij logeren bij mijn grootouders hoorden heel wat rituelen. Ik kan ze mij nog zo voor de geest halen en dan voel ik meteen met wat voor een liefde wij daar als kinderen werden groot gebracht. Bij logeren bij bompa en meter hoorde bijvoorbeeld ’s avonds cornflakes eten. Twéé kommen. Dat was dubbel zot want thuis mocht het – logischerwijze – enkel ’s morgens en er werd streng op toegekeken dat we ook nog een boterham aten. Niets van dat gold bij mijn grootouders. Wij aten daar om acht uur ’s avonds Choco Pops en Smacks tot het aan onze oren uitkwam. Ik liet na mijn eerste kommetje altijd wat melk over en daar goot ik dan nieuwe Choco Pops in. Ik deed er maar juist genoeg melk bij tot de Choco Pops weer net onder stonden. Als ik dan traag genoeg at, dan eindigde ik met melk die intussen chocomelk was geworden. Veel beter wordt het niet voor een 10-jarige.
Maar daar stopte het niet. Mijn grootvader at steevast om 21.30 een bord warme kerrepap die mijn grootmoeder élke avond voor hem klaarmaakte. De pap ging altijd in hetzelfde bord. Bompa zat altijd op dezelfde stoel en hij legde altijd dezelfde handdoek op zijn schoot. En wij kregen dan elk een bordje met Zwan-worstjes met een klodder ketchup ernaast. Jaja, dat leest u goed, nadat wij onze magen vol gestampt hadden met cornflakes aten wij elk nog zo’n 12 Zwan-worstjes. ’t Is te zeggen: wij aten heel veel ketchup met een beetje Zwan-worsten. En om het helemaal compleet te maken: bij mijn grootouders mochten wij opblijven tot zij zelf gingen slapen. Wisten wij veel dat die mensen eigenlijk al om 22.00 in hun bed kropen en dat dat dus eigenlijk vroeger was dan het tijdstip waarop wij thuis in onze nest vlogen. Het idee om samen met de grote mensen te gaan slapen was voldoende. Wanneer onze grootmoeder ons dan in bed stak, dan gaf ze ons alle drie een kruisje op ons voorhoofd en dan zei ze: “Dank u Jezeke, Saartje braaf kindeke“.  Elke overnachting bij mijn grootouders bevatte telkens al deze ingrediënten en ik denk er met veel liefde aan terug.

Ook thuis hadden wij zulke rituelen. Op donderdag of op zondag ging ik met papa naar de bibliotheek. In het weekend kregen we een flesje cola en een kommetje chips. Eén flesje en één kommetje, maar ik keek daar zo naar uit dat ik er heel spaarzaam mee omging. Soms zelfs zo spaarzaam dat ik nog meer dan de helft in mijn flesje over had wanneer ik naar bed moest. Mijn broer goot dat dan in 3 seconden naar binnen. Soms wisselde hij onze flesjes ook wanneer ik even niet oplette en dan beweerde hij bij hoog en bij laag dat ik écht al zoveel gedronken had.
Maar wat ik me nog het allerbeste herinner is het zingen. Mama die zong altijd als ik het moeilijk had. Als we ver moesten stappen en ik was het beu, dan zong ze van ‘Drie schuintamboers, die kwamen uit het Oosten’. Als dat niet meer hielp dan zongen we van Den dokter Grijzenbaard en zo hebben we altijd onze bestemming gehaald. Maar het beste herinner ik me nog wat ze zong als ik ziek was en mijn koorts moest gemeten worden. Zoals elk kind, was ik een hoopje ellende als ik koorts had. Ik rilde en zweette tegelijk. Alles deed pijn en ik was vrijwel zeker dat ik dood ging gaan. Mama nam dan de koortsthermometer uit het kastje, ging op de witte stoel in de badkamer zitten en nam mij op schoot. De thermometer ging onder mijn arm en dan moesten we wachten. Om de tijd te laten voorbijgaan die nodig was om mijn temperatuur te meten en om mij te troosten, zong mama over het meisje loos dat wou gaan varen. En zo wiegden wij samen tot ik rustig was en de thermometer zijn werk had gedaan. Ook toen ik al bijna de lagere school uit was, klom ik bij mama op schoot en vroeg ik haar om te zingen van het meisje loos, telkens wanneer ik ziek was. Het gaf mij een veilig gevoel dat ziek zijn altijd op dezelfde manier verliep. Zo was het de vorige keer goed gekomen, dus vermoedelijk zou ik het nu ook wel kunnen navertellen. Vooralsnog is dat altijd waar gebleken.

Vandaag is mijn baby’tje voor ’t eerst echt ziek. Zwan-worsten kan hij nog niet eten en Wout wil voorlopig nog geen kerrepap voor mij maken. Maar ik zong al van het meisje dat wou gaan varen tot ik erbij neerviel.

Advertenties

Prince – dat is voor mij …

  • om 5 uur ’s nachts ergens begin augustus 2011. De zon begon al op te komen en wij waren onderweg naar de auto. Ik had de benen vanonder mijn lijf gedanst op het trouwfeest van Jasper en Anja. Het was een heel fijne dag geweest, maar mijn plastieken matras en mijn slaapzak wachtten op mij in Jeugdherberg de Fiertel dus het was zo stilaan tijd om naar huis te gaan. Mijn schoonzus was bob van dienst en zoiets moet je tegen mijn broers en mezelf maar één keer zeggen. Ja, het was een fantastische dag geweest. Onderweg naar de auto zegden we dat al zo’n tien keer tegen elkaar en plots hoorde ik – nog net voor ik de deur van de auto dicht trok – ‘I could never take the place of your man’ door de boxen knallen. Dat nummer hangt sindsdien voor altijd samen met wensballonnen de lucht inlaten, barbecue, omhelzingen met mijn broers en mijn neven, met liefde, met zomer, met plezier.
  • juli 2011: met de Polle naar Gent rijden. Een beetje zenuwachtig want ik rijd en de Polle, nu ja, die wil al wel eens meer met de achterkant van de cd-hoezen bezig zijn dan met de baan. Wij alle twee content want wij hadden tickets voor Prince op het Sint-Pietersplein én de zon scheen. Terrasjes doen in Gent, wachten tot de Polle zijn Eurodeals van de McDonalds binnen had, mijn neef zien met zijn toen nieuw lief en blij zijn dat ik de eerste was om Angelique te zien. Ik voelde mij jong en vrij. Het optreden was fantastisch. Voor mij persoonlijk was het het beste optreden dat ik ooit meegemaakt heb want alles zat goed: het weer, de locatie, het gezelschap, de muziek, de sfeer. Prince bewaarde Purple Rain voor het einde en boy, het was magisch.

13043771_10153383279782172_2793593229497460349_n

  • Na weken wachten naar mijn lief vliegen in Amerika die daar de kloten vanonder zijn lijf aan het werken was. Ik heb uren op een stoel gezeten op een industrieterrein in Baton Rouge (elke dag van 05.00 tot 20.00 om precies te zijn), wachtend tot mijn lief klaar was met werken. Ja, de liefde was groot, maar ik verveelde mij daar regelmatig te pletter. Ik had 10 boeken meegebracht en die waren gauw uit. Ik kocht er op dag 1 een dubbel-cd van Prince nadat ik tot mijn afgrijzen merkte dat Wout NIKS VAN PRINCE in de auto had liggen. Nu goed, het feit dat hij in een appartement woonde waar enkel een motor in de living stond en zijn voedselvoorraad bestond uit een bus ketchup was misschien een teken aan de wand geweest, maar ik kon me toch niet inbeelden dat iemand GEEN CD VAN PRINCE HAD. Al gauw liet ik mijn lief binche-luisteren naar Prince. We zongen samen van ‘I wanna be your lover’, ‘she’s always in my hair’, ‘Alphabet street’, ‘Controversy’ en ik speelde mijn beste luchtviool op Raspberry Beret. Het album ‘Ultimate Prince’ hoort voor altijd bij die eerste weken samen met mijn lief, knalverliefd en gelukkig.

 

Prince is voor mij een graadmeter. Als ik van iemand die ik enkel oppervlakkig ken, hoor dat ie graag naar Prince luistert dan gaan mijn voelsprieten omhoog staan. Dan ben ik geïnteresseerd want iemand die van Prince houdt die is waarschijnlijk tof. Ik kan zeggen dat de theorie in de meeste gevallen ook lijkt te kloppen. Er zijn uitzonderingen, maar die bevestigen de regel, nietwaar. Prince is voor mij vrolijk zijn. Meekloppen op het stuur, zingen, ritme voelen, dansen, jong en vrij zijn, willen meezingen maar no way in hell zo hoog geraken maar toch proberen want het is Prince dus niét meezingen is nog moeilijker.

Vorig jaar stierf B.B. King en dat vond ik heel erg. Het zat er aan te komen want de man was bijna 90 jaar. Ik heb hem verschillende keren live gezien en tijdens het laatste optreden viel me echt op dat hij zijn scherpte verloor. Het was nog steeds B.B. King en dus bleef het altijd van een erg hoog niveau, maar dat was vooral omdat hij zich liet omringen met goede muzikanten. Maar B.B. King heeft een lang leven gehad. Hij is van heel ver gekomen en hij heeft een onvoorstelbare weg afgelegd. Maar ik denk dat hij er zelf vrede mee had dat het voorbij was – blijven touren tot net voor je 90ste verjaardag, het is niet voor iedereen weg gelegd. Mijn grootvader bijvoorbeeld vond vanaf zijn 53ste alles verder dan Sint-Truiden het einde van de wereld.
Nu is Prince er niet meer en daarmee verdwijnt opnieuw één van mijn grote helden voor eeuwig van het toneel. Dit keer is het anders, want Prince was niet oud en live gaf hij nog steeds nieuwe dimensies aan ‘scherp staan’ – op alle vlakken. Ik luister vandaag naar zijn muziek en ik ben niet verbaasd over hoe geniaal het allemaal is. Dat wist ik immers al lang. Wat een muzikant. Wat een visionair. Wat een zonde.

Werchter for kids

Gisteren trok ik met mijn schoonzus Nike en mijn twee nichtjes Janne (6) en Kaat (3) naar de K3-show. De Sint had voor ons 4 immers tickets gebracht. Hij had ze zelfs recht naar tante Saar haar inbox gestuurd – die Sint die is nogal mee met zijn tijd.
Ik had ’s nachts al een soort van Werchter for kids gehad toen mijn eigen kid zo tussen 4 en half 7 regelmatig eens wat van zijn eigen repertoire ten berde bracht, dus men zou kunnen stellen dat ik opgewarmd was. Ik kreeg ’s morgens nog een zelf getypt sms’je van Janne of ik de tickets wou afprinten. Weer een ‘eerste’ van Janneman die ik persoonlijk in ontvangst heb mogen nemen na ‘pissen in mijn handtas’, ‘op Ketnet komen’ en mijn persoonlijke favoriet ‘kruipen’. Echt waar, de eerste keer dat Janne kroop, kroop ze naar mij. Daar is zelfs hier bewijs van te bekijken. Goed, ik dwaal af.
Zo ergens rond de klok van tien stopte de partycar recht voor mijn deur. Bij het instappen duwde mijn metekindje Kaat mij een kippenhok in mijn pollen (de waarheid  gebiedt mij te zeggen dat het een blad was dat ze in twee had gevouwen – don’t ask, dat kind heeft heel veel fantasie). Wellie weg! Nike knalde de laatste cd van K3 nog wat door de boxen van haar immer opgeruimde Volkswagen Golf en wij reden richting Hasselt alwaar K3 nog één keer het beste van zichzelf zou geven. Onderweg werd druk besproken wie er nu precies wie was. Janne was Klaasje en dus was Kaat ook Klaasje. Nike was blijkbaar al gedoemd om Marthe te zijn want op sommige momenten was Janne Klaasje én Hanne. Ik wou vooral Gert Verhulst zijn. Eenmaal op de ring aangekomen bleken er nog wat mensen onderweg te zijn, maar het zou niet echt helemaal als Werchter gevoeld hebben als we niet al stonden aan te schuiven vanop 5 kilometer afstand. We lieten het niet aan ons hart komen en ploften net op tijd neer op onze stoeltjes.

Zoals bij een écht optreden begon de zaal om 11 uur in de handen te klappen om aan te geven dat we zaten te wachten. Karen, Josje en Kristel bleken niet erg veel Axl Rose-allures te hebben en ze verschenen dus netjes op tijd op het podium. Janne barstte spontaan in tranen uit. Onze Janneman is een heel gevoelig kind met een heel groot hart.  En kijk, K3 neemt in dat hart een heel speciale plaats in. Het zijn haar eerste grote idolen en ze was dus heel erg overdonderd om ze te zien, maar vooral omdat ze wist dat het de laatste keer was. De tranen liepen over haar wangen en dat was zo schoon, oprecht en gemeend verdriet dat het mij zo ontroerde dat ik er ook van moest wenen. Het hele eerste nummer zaten Janne, Nike en ik dus te snikken terwijl Kaat van de gelegenheid gebruik maakte om alvast zo veel mogelijk paprikachips binnen te steken.

De show was best goed opgebouwd. Het was een fijne afwisseling tussen de oude en de nieuwe K3. De oude K3 nam ons mee terug in de tijd en zong alle oude hits, de nieuwe K3 zong de nieuwe cd. Ik stond er soms van te kijken dat bepaalde nummers al 15 jaar oud waren en dat de nineties froe-gewijs niet de beste periode was voor Kristel Verbeke. Janne danste alle dansjes mee en zong mee al was ze zelf een K3’tje. Kaatje vond het ook helemaal de max, maar die had het na een uurtje wel gehad en vond dat het stilaan tijd was dat iedereen zou stoppen met klappen.

Toen het einde naderde kwamen de oude en de nieuwe K3 samen op het podium. Om Janne haar Werchter-ervaring compleet te maken, stelde ik voor dat we zouden proberen om dicht bij het podium te geraken. Wij zaten vanboven en konden alles dus goed zien, maar net zoals bij een optreden is er het meeste sfeer beneden vooraan waar het volk wat te dicht bij elkaar moet staan. We liepen de trappen af en door de gangen. Ik sleurde Janne zowat mee terwijl ze riep: ‘Maar tante Saar, mag dat wel?!’. Kijk, dat is nu eens typisch voor Janne: dat kind is zo braaf en verantwoordelijk dat als iemand zou zeggen dat we beter niet zouden applaudisseren en ook liefst niet te luid zouden zijn en best misschien ook maar gewoon niet zouden bewegen, dan zou ze dat allemaal doen zonder zich vragen te stellen. Gelukkig vertrouwt ze mij ook genoeg om mij te geloven als ik zeg dat het van mij mag en dat dat voldoende is. Wij zijn dus met wat trekken en duwen (sorry, andere vrouwen, maar ik wou Janne vooraan krijgen) tot bijna helemaal aan het podium geraakt.

IMG_7825

Janne weet anders altijd heel goed wat te zeggen en ze heeft ook de gave om de dingen erg raak te benoemen, maar om dat moment kwam er niet veel uit. Zo dicht bij haar nieuwe en haar oude idolen, wou Janneman alleen maar wat staren. Ik versta dat. Ik ben er met Michelle ooit in geslaagd om op Werchter Lenny Kravitz aan te raken en wij hebben de rest van het optreden ook niet meer zo heel veel gezegd als ik mij dat goed herinner. Maar haar schoon smoeleke sprak boekdoelen.

IMG_7826

Toen ik haar op een stoel zette om de foto te nemen zei ze wel nog dat de meneer in het begin had gezegd dat je niet op de stoelen mocht staan. 🙂

De show liep af en wij keerden weer naar huis. Samen met honderden anderen die niet zo slim waren geweest als wij en dus hun parkeerticket nog moesten betalen. Ik denk dat die arme stakkers voor de duur van de volgende K3-show moesten aanschuiven aan de twee automaten die voorzien waren.

Ik ga graag dingen doen met mijn twee nichtjes. Ik ben ontzettend graag tante Saar. Ik vind het fantastisch om zulke ervaringen te kunnen delen met die twee kleine meisjes die stilaan zo groot worden dat ik er steil van achterover sla. Janne gaat dit jaar bijvoorbeeld voor het eerst mee op scoutskamp en in de auto vertelde ze enthousiast dat ze in een slaapzak zou slapen. Dat ze dus snel groot wordt, dat eerste kindje waar ik tante van werd.
En dat ik er zo fier op ben. Ik wens ze toe dat ze nog veel idolen zo grenzeloos mag bewonderen. Ik wens ze toe dat ze nog veel zonder schroom zo kan dansen en zingen. Ik wens ze toe dat ze later veel vrienden heeft om mee naar optredens te gaan, maar dat ze nog altijd haar tante Saar eens meeneemt. Ik wens ze toe dat ze altijd zo goed blijft luisteren naar mensen die het beste met haar voorhebben, maar dat ze bij tijd en wijle ook eens beslist van niet te luisteren en zich daar niet al te slecht bij te voelen.  Ik wens haar al het goeds toe van de wereld en de eerste die haar grote hart met opzet een deuk bezorgt, zal wat ferme tikken van haar tante Saar krijgen.