Bommen in Brussel

Ik herinner mij nog elke aanslag van de voorbije jaren..
Ik herinner me 9/11. Ik ging die dag naar een musical en ik weet nog dat men voor de start van de show even de tijd nam om aan te geven dat het belangrijk was dat mensen niet zouden vergeten om leuke dingen te blijven doen. Ik herinner me hoe mijn vader die dag en alle dagen daarna naar CNN zat te staren. Hij sprak niet veel en dronk koffie.
Ik herinner mij de voorpagina van de krant met een foto van het vliegtuig dat zich in de torens boorde en een andere foto van een vrouw helemaal bedolven onder stof. Ik herinner mij dat mijn broer opmerkte dat die krant heel speciaal was. Ik was nog te jong om echt te begrijpen waarom, maar ik hield de krant bij in een la van mijn bureau. Meer dan 10 jaar later liep ik met mijn broer door diezelfde stad en keken we samen naar het gat dat de terroristen hadden achter gelaten. Nog niet zo heel lang geleden liep ik opnieuw in die stad rond en zag ik hoe de Amerikanen dat gat zo mooi weer hadden opgevuld. Heel symbolisch en heel sereen en heel on-Amerikaans.

SubstandardFullSizeRender (10)
Ground Zero – juli 2014

Ik herinner mij de aanslagen in Madrid – ook in maart, maar dan in 2004. Ik herinner het mij vager, omdat mijn vriendin toen jarig was en ik nog jong genoeg was om daar vooral mee bezig te zijn. Elke leraar nam bij de start van de les wel even de tijd om te kijken of er vragen waren. Maar die waren er amper. De informatie kwam toen nog veel trager door omdat sociale media nog niet zo prominent in ieders leven aanwezig waren. Jaren later wandelde ik door de metro in Madrid en keek ik ook daar naar hoe de Spanjaarden dat gat op een betekenisvolle manier hadden opgevuld.

IMG_5117

Onder de indruk – Madrid 2012

Ik herinner mij de aanslagen in Londen in juli 2005. Ik was net met mijn ouders en met mijn vriendin aangekomen in Frankrijk. Michelle & ik hadden onze eigen kamer, de zon scheen, er waren boeken om te lezen, de vakantie was net begonnen en het leven lachte ons toe. Onze gastheer vertelde ons bij aankomst dat er ‘iets’ gebeurd was in Londen en dat we altijd in het salon de televisie mochten opzetten. Opnieuw keek mijn vader de hele dag en de dag erna naar CNN. Ik weet nog dat de televisie in dat salon nog groter en logger was dan die van mijn grootouders. En dat alles wat op het beeld verscheen grijs en stoffig was: de bussen, de straten van Londen, de mensen die uit de metro gekropen kwamen. Ik herinner me ook dat ik na een tijdje toch gewoon aan het zwembad ben gaan liggen en dat de vakantie voor mij doorging. Ik was nog jong genoeg om de impact van dat alles niet helemaal te begrijpen. Ik herinner mij die vakantie voornamelijk als een heel erg leuke vakantie. Het was de laatste vakantie met papa en dus voor mij zo zo dierbaar.

france20054

7 juli 2005 – ik begreep amper de impact van de aanslagen in Londen. Ik wist nog veel minder welke grote ramp er mij enkele maanden later zou overkomen, anders had ik de man op de foto wat dichter tegen mijn gilet getrokken.

Vandaag ben ik niet meer jong genoeg om niet te begrijpen wat er gebeurd is. En toch begrijp ik het niet. Ik begrijp niet waarom mensen zoiets doen. Ik begrijp niet hoe het verder moet. Ik begrijp het zelfs zo hard niet, dat ik het niet goed uitgelegd krijg.
Wat ik wel weet is dit. Mijn broer woont al jaren in Brussel. Hij heeft al overal in Brussel gewoond: aan het Sint-Katharinaplein, in de Dansaertstraat, Anneessens, in Koekelberg en nu in Molenbeek. Ik heb nooit nagedacht over Brussel – noch goed, noch slecht. Het was de stad waar mijn broer woonde en ik ben er altijd graag geweest. Ik ben hem in mijn studentenjaren vaak gaan opzoeken. Als arme student schoof ik graag mijn poten onder tafel. We aten tajine en kochten Turks brood in het winkeltje om de hoek. Daarna kroop ik achterop zijn Vespa en reden wij samen naar het centrum van Brussel waar wij wat pintjes gingen drinken. Soms nam ik de laatste metro en de laatste trein terug naar Leuven, soms bleef ik slapen. Nooit voelde ik mij onveilig – niet op straat, niet op de metro en niet in de trein. Ik weet niet of dat aan mijn broer lag, aan mezelf of aan de stad, maar Brussel is voor mij nooit iets ‘eng’ geweest.
Ik hoop dat dat zo mag blijven. Ik hoop dat dat zo mag blijven voor mijn broer en mijn schoonzus die zo van hun stad houden. Ik hoop dat dat zo mag blijven voor mijzelf en om mijn hart gerust te stellen. Ik hoop dat ik er gauw weer op vertrouw dat ze daar net zo veilig zijn als eender waar anders. Ik hoop dat dat zo mag blijven voor mijn zoon. Opdat ook hij Brussel enkel zal zien als de stad waar zijn nonkel en zijn tante wonen. De stad waar hij samen met hen naar de grote kermis kan gaan. En later wanneer hij groot is naar concerten, of misschien zelfs gaan studeren.

Ik voel me niet geroepen om uitspraken te doen over wat er moet gebeuren wat de politieke gevolgen van dit alles betreft. Ik heb te weinig kennis van zaken om daar ook maar iets zinnigs over te kunnen zeggen. Ik kan ook niet verwachten dat alle mensen op zulke situaties hetzelfde reageren, want iedereen heeft zijn achtergrond en zijn overtuigingen. Ik kan alleen maar hopen dat wij ons allemaal groots tonen in de komende dagen en weken en maanden en jaren.
Niet groter, maar groots.

10399923_10153440313198314_7371375230249538411_n

Advertisements

One thought on “Bommen in Brussel

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s