Herinnering

Ik zit achter mijn computer en ik heb wat klassieke muziek opgezet. Plots komt er een gevoel in mij naar boven, een herinnering die ontwaakt in mijn lijf. Ik laat het over me heen spoelen omdat het vertrouwd voelt, en warm – zoals de zon die op mijn rug schijnt.

Papa zit boven achter zijn bureau. Ik weet dat, niet omdat ik hem daar zie zitten, maar omdat ik zijn radio klassieke muziek hoor spelen. Ik stap uit mijn bed en trek mijn gordijnen open. Ik slof naar de badkamer en poets mijn tanden met de deur open om de muziek te kunnen blijven horen. Het lijkt wel of het hele huis ervan opzwelt, er vol van raakt. Overal muziek, verder hoor ik niets in huis. Omdat het klassieke muziek is, gaat het soms stil en dan plots weer luider. Tijdens de stille stukjes hoor ik enkel de ‘pling’ van de hoge noten als ik even stop met poetsen. Ik doe mijn kamerjas aan en ga op mijn blote voeten richting de trap. Geruisloos klim ik tot boven, tot aan papa’s bureau. Ik neem twee treden per keer, omdat ik dat altijd doe. En ik tel ze terwijl ik de trap opga, omdat ik dat ook altijd doe, 2 – 4 – 6.
Ik steek eerst mijn hoofd om de deur en stap op de tippen van mijn tenen de kamer binnen. Er ligt geen tapijt en het parket is koud aan mijn voeten.
‘Ah dag Saartje, ben je wakker?’
Ik zet mij in papa’s regisseursstoel die een beetje kraakt als ik er in ga zitten. Ik krul mijn benen onder mij in kleermakerszit, wrijf met mijn handen in mijn ogen en kijk recht boven mij door het dakraam naar de staalblauwe lucht.
‘Goed weer precies!’
‘Ja, dat betekent…’, waarop wij dan in koor : ‘ …gras afrijden’. ’t Ging eerder zo: gras af-rij-duuuun, waarbij de intonatie in de ‘duuun’ naar beneden ging. Dat paste bij the sad smiley die wij dan ondertussen op onze smoel hadden staan. Niet dat hij het zo erg vond, maar hij hield ervan om te dollen met mama en extra hard te zuchten als hij huishoudelijke taken kreeg. We herhaalden – tot mama’s grote ergernis – het laatste stuk van haar instructies al zingend zoals Jos Bosmans.
Ik geeuw en kijk wat om mij heen. Ik schud met mijn hoofd mee met de muziek en ik dirigeer met mijn twee wijsvingers terwijl papa verder tokkelt op zijn klavier.
‘Voor ’t school aan ’t werken?’
‘Ja’, zei ie dan. Maar achteraf bekeken geloof ik daar geen flikker van.
‘Straks naar de bib? Of moet je lezen in de mis?’
‘Het een sluit het ander niet uit.’  Mijn vader was nogal van de vage antwoorden.
Meestal besloten we dan dat papa zou gaan lezen in de mis en dat ik hem dan zou komen ophalen na de mis in de sacristie. Hij stelde dan altijd als voorwaarde dat ik dan wat Bach zou spelen op het orgel. Geen probleem pap, als dat je blij maakt.
Ik sta op uit de regisseursstoel, wandel rond zijn bureau heen, ga achter hem staan, sla mijn armen rond zijn nek, schuur met mijn wang tegen zijn baard, druk een kus op zijn slaap, wrijf over de dikke houten balken van het dak, draai mij om en loop al mee-neuriënd de trap af.
Zondag.

Advertisements

One thought on “Herinnering

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s