Doodgewone dingen

De oermoeder van de blogosfeer bedacht voor de Standaard een heel leuk rubriekje dat elke week verschijnt. Het is het eerste wat ik lees als ik op zaterdag de krant uit de bus haal. Enkel deze zaterdag zal dat misschien anders zijn aangezien mijn neef er in staat. Hij doet dat wel vaker, maar dit keer is het voor iets heel speciaals. Maar goed, Kelly haar rubriekje heet ‘Doodgewone dingen’ en ze laat er elke week een ander bekend gezicht een overzichtje geven van de alledaagse dingen waar hij of zij blij van wordt. Sinds die rubriek dus wekelijks verschijnt, heb ik zelf meer oog voor de doodgewone dingen die mij gelukkig maken. Ik veronderstel dat het dat was waar Kelly op mikte. Goed idee, denk ik dan, moet ik ook eens doen. Komt ie dan:

  • Een boek lezen en helemaal meegesleept worden door het verhaal. In de helft van het boek lichtjes panikeren omdat je het zwarte gat dat zal volgen wanneer het boek uit is al bijna ziet aankomen. Er dan achter komen dat er een rééks bestaat en dat je nog maar in boek één bezig bent. (Ik heb het nog steeds met Harry Potter. Ook al weet ik intussen wel dat er een reeks bestaat, telkens wanneer ik opnieuw in boek 1 begin kan ik me verkneukelen wanneer ik besef dat er nog 6 volgen).
  • Mensen die hun hand opsteken als je ze laat oversteken. Ik hou van die kleine hoffelijkheid tussen chauffeur en voetganger. In dezelfde categorie: mensen die toeteren als ze je zien wandelen. Of nog beter: mensen die terug zwaaien als ik toeter en waaraan ik duidelijk merk dat ze pas na het zwaaien doorhadden dat ik het was.
  • Technische problemen die zichzelf oplossen door op het toestel te kloppen. Ik besef wel dat dat kloppen er vermoedelijk niks mee te maken heeft, maar ik moet dan altijd zo hard aan Onslow denken dat ik meteen nadat ik raastig wat tikken heb uitgedeeld, kei-hard moet lachen.
    hqdefault
  • Mensen het gezellig zien hebben . Niet dat ik het zelf niet graag gezellig heb, maar ik kan echt goed gezind worden wanneer ik onbekende mensen heel hard zie lachen. Hier in de buurt is een klein strookje gras langs een vrij drukke baan en altijd als het mooi weer is en lang warm blijft ’s avonds dan zit daar een groepje 60’ers wat streekbierkes te drinken terwijl ze Kubbs spelen en van vuurke stook doen. Ik weet nog niet hoe, maar ik moet mij proberen binnen te werken in die kliek want dat ziet er een leutige bende uit. Ik denk dat ik wel zo lang mogelijk moet verzwijgen dat ik echt niet gericht met stokken kan gooien.
  • Een AHA-erlebnis die zo groot is dat ze mijn hele bestaan even op zijn grondvesten doet daveren. Ik denk aan het moment waarop ik besefte dat het logo van Carrefour een grote C was. Of toen ik begreep dat het eerste stuk in het gezegde (‘Lekarotsonbon zei de boer en hij at al het vlees op’) dat mijn grootmoeder wel eens naar mijn grootvaders hoofd durfde slingeren ook effectief iets betekende en niet gewoon een geluid dat je maakt als je verontwaardigd bent. In my defence, mijn grootmoeder haar Frans was eerder matig dus als je niet wist wat ze bedoelde kon je er onmogelijk ‘Les carottes sont bonnes’ in horen.
  • Mijn broers ‘broer’ noemen wanneer ik over of met hen spreek. Ik besef dat het maar een woord is, een begrip, een opeenvolging van letters, maar als ik het woord uitspreek dan word ik altijd blij van het besef dat ik twéé broers heb en dat ik ze allebei zo onwaarschijnlijk plezant vind en dat ik als énige op de wereld hun zus ben.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s